Πάνω από 46 εκατ. Αμερικανοί στα όρια της ανέχειας

Σημαντική άνοδο σημείωσε στις ΗΠΑ ο αριθμός των ατόμων που ζουν σε μεγάλη φτώχεια, αναιρώντας την πρόοδο που είχε σημειωθεί στη χώρα την δεκαετία του ‘90 στο  περιορισμό της ανέχειας, επισημαίνει πρόσφατη έρευνα.

Η έρευνα του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς στην Ουάσινγκτον με τίτλο «Η επανεμφάνιση της συγκεντρωμένης Φτώχειας», επισημαίνει ότι ο αριθμός των αμερικανών που ζουν στην ανέχεια έφτασε τα 46,3 εκατομμύρια.

Το Ινστιτούτο αναφέρει ότι ο αριθμός των ατόμων που ζουν σε περιοχές που πλήττονται από μεγάλη φτώχεια αυξήθηκε κατά τουλάχιστον 30%. Ως φτωχές ορίζονται κοινότητες που το εισόδημα τουλάχιστον του 40% των κατοίκων είναι τόσο χαμηλό που κατατάσσεται «κάτω από το όριο φτώχειας».

Η έρευνα συγκρίνει τον αριθμό των Αμερικανών που ζούσαν  στη φτώχεια το 2000 με αυτό του 2005-2009. Η φτώχεια στις ΗΠΑ καθορίζεται από εισόδημα 16,200 ευρώ ετησίως, δηλαδή 22.300 δολάρια ή και λιγότερο για μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων.

Η πρόσφατη οικονομική κρίση ευθύνεται για εκατομμύρια άνεργους, ενώ πολλοί Αμερικανοί έχουν χάσει τα σπίτια τους επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τις δόσεις των στεγαστικών τους δανείων.

Οι μεσοδυτικές και νότιες περιοχές των ΗΠΑ έχουν πληγεί περισσότερο, λόγω της ανεργίας από την αποχώρηση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και λόγω του μεγάλου αριθμού κατοικιών που έχουν δεσμευτεί από τις τράπεζες.


ΠΗΓΗ: http://www.iefimerida.gr

Γιατί μαύρα περιβραχιόνια; των Ρόδω Πυροβολάκη και Θεοδοσίου Φίλιππα

Γιατί μαύρα περιβραχιόνια;

Στο παρακάτω κείμενο διατυπώνουμε ελεύθερα την προσωπική μας αντίρρηση στην πρωτοβουλία του συνδικαλιστικού μας οργάνου να φορούν οι εκπαιδευτικοί μαύρο περιβραχιόνιο κατά τη διάρκεια της σχολικής παρέλασης και, περεταίρω, εκφράζουμε την εναντίωσή μας στην κατʼ εξακολούθηση πρόταξη οικονομικών επιχειρημάτων στο δημόσιο διάλογο.

«Ο θάνατος των ονείρων και η ουτοπία αποπροβληματοποιούν το μέλλον, εναποθέτοντάς το στην κυριαρχία της αγοράς», έγραψε ο επαναστάτης, ο Che Guevara της εκπαίδευσης, ο Paolo Freire, στα ύστατα γραπτά του (20041).

Ποιος πέθανε και αποφάσισε ο συνδικαλιστικός μας φορέας να φορέσουμε πένθος; Μήπως πέθανε το σχολείο, την ώρα που καλείται εκ νέου να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο να συσπειρώνει την κοινωνία, να αφυπνίζει τους πολίτες του μέλλοντος, να σχηματοποιεί το όραμα για ένα καλύτερο αύριο;

Η σημειολογία του μαύρου περιβραχιόνιου του πένθους ταυτίζεται με την ομολογία υπαναχώρησης, τακτική ασύμβατη με το ηθικό αξιακό μας σύστημα.

Πενθώντας αποδεχόμαστε τα συμπτώματα της κρίσης η οποία «θέτει υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία των υποκειμένων και συνεπάγεται την απώλεια ταυτότητας, την αποξένωση, την παραίτηση, την αποκινητροποίηση», σύμφωνα με τον J. Habermas; (19842).

Ως εκπαιδευτικοί, ψυχορραγούμε οικονομικά και ηθικά, μαζί με τους υπόλοιπους συμπατριώτες μας. Ωστόσο, προτάσσοντας στην επιχειρηματολογία του κλάδου μας την οικονομική δυσπραγία, την έλλειψη βιβλίων και όλες τις υπόλοιπες ανοιχτές πληγές του σχολικού οργανισμού, στην πραγματικότητα, παραδεχόμαστε την υποταγή μας στην εργαλειακή λογική και επιβεβαιώνουμε την πλήρη υπαγωγή του σχολείου στους ποσοτικούς όρους της διαπλοκής οικονομίας και πολιτικής.

Δεν έχει δικαίωμα να πεθάνει το σχολείο στην πιο δύσκολή συγκυρία. Δεν έχουν δικαίωμα οι εκπαιδευτικοί να το πεθάνουν και να θρηνούν. Έχει δέσμευση το σχολείο απέναντι στην ιστορία, έχει χρέος απέναντι στην κοινωνία του παρόντος και του μέλλοντος.

Το σχολείο, κι αν δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους, έχει κεφάλαια. Έχει πολύτιμες εισροές, τις ανθρώπινες ψυχές, τα νεανικά όνειρα και ενθουσιασμό, τη νεανική αμφισβήτηση και ορμή. Μετρά κι άλλους θησαυρούς: τη γνώση, το λόγο, την εμπειρία των εκπαιδευτικών. Με υπερηφάνεια απαριθμώντας τα υπάρχοντά μας αυτά, αντιστεκόμαστε στη ντετερμινιστική άποψη της ουτοπίας του αγώνα ενάντια στο παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, έχοντας πίστη ότι οι θησαυροί του σχολείου αποτελούν υλικά ικανά για την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου.

Υπολογίζοντας τη δυναμική του σχολείου ανώτερη των οικονομικών πόρων, νοιώθουμε ταπείνωση όταν προβάλλονται επιχειρήματα με ποσοτικούς , χρηματικούς όρους, από τους συνδικαλιστικούς μας φορείς. Ακόμη κι αν στη δυναμική αυτήν καταφέρονται πλήγματα από την κεντρική πολιτική εξουσία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η ανθρώπινη δυναμική του σχολείου επιμένει, και εμείς οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να την αναδεικνύουμε, να την υπερασπιζόμαστε, να την προωθούμε κι όχι να την κηδεύουμε.

Στην παρέλαση, στην τάξη, στο διάλειμμα, εν τέλει, οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι, να ορθώσουμε ανάστημα, να αρθρώσουμε λόγο, να βηματοδοτήσουμε την ελπίδα κι όχι το θρήνο.


Ρόδω Πυροβολάκη  ΠΕ06 Αγγλικών
Θεοδόσιος Φίλιππας ΠΕ03 Μαθηματικός


1Freire, P. (2004). Pedagogy of Indignation. Boulder, Cοlorado: Paradigm Publishers.
2Habermas, J. (1984). Reason and the Rationalization of Society, τόμος 1 από το The Theory of Communicative Action, αγγλική μετάφραση: Thomas McCarthy. Boston: Beacon Press (πρώτη έκδοση στα Γερμανικά, 1981).

Κύμα φυγής και κίνημα μείωσης διδάκτρων σε ιδιωτικά σχολεία

Κύμα φυγής μαθητών από τα ιδιωτικά σχολεία καταγράφεται εφέτος σε ποσοστό 15%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις ο αριθμός των μαθητών που «μετακομίζουν» σε θρανία δημόσιων σχολείων φθάνει έως και το 50%, σύμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής.

Παράλληλα, το ποσοστό των μη καταβληθέντων διδάκτρων έχει αυξηθεί περίπου κατά 30% σε σχέση με πέρυσι, ενώ σε ορισμένα σχολεία γονείς, αδυνατώντας να φανούν συνεπείς, ζητούν από τους ιδιοκτήτες «μείωση διδάκτρων λόγω κρίσης».

Πλήγμα έχει δεχθεί και το καθεστώς των ιδιαίτερων μαθημάτων παρότι οι καθηγητές μείωσαν τις απαιτήσεις στις αμοιβές, ενώ ενισχύθηκαν τα οργανωμένα, πολυμελή φροντιστήρια. 

Πάντως, εξαίρεση στη γενική εικόνα αποτελούν εκείνα τα σχολεία που ακολουθούν ξένο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών - σε αυτά φοιτούν και παιδιά αλλοδαπών που ζουν στην Ελλάδα.

Να κρατήσουμε τα σχολεία ανοιχτά, ζωντανά

...Έχουμε χίλιους λόγους να είμαστε εξοργισμένοι με το πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα σε αυτό το χάλι. Και χίλιους τρόπους να αντιδράσουμε. Το κατειλημμένο, βανδαλισμένο σχολείο όμως δεν συνιστά λυσιτελή διαμαρτυρία. Απλώς ρημάζουμε ένα κύτταρο του κοινού μας σώματος πολύτιμο, ανεξαγόραστο. Κανείς πολιτικός δεν θα ιδρώσει, θα αφήσουν τα σχολεία να βουλιάξουν, όπως τα νοσοκομεία, τα γηροκομεία, τα κέντρα ψυχικής υγιεινής και απεξάρτησης, όπως τόσα άλλα πράγματα. Το κράτος που ξέραμε, ως δοχείο παραπόνων, απλώς δεν υπάρχει πια. Εσβησε. Το δημοκρατικό κράτος και τον δημόσιο χώρο οφείλουμε τώρα να τα υπερασπιστούμε εμείς, οι πολίτες, συντεταγμένα, δημοκρατικά. Κάθε κυψέλη του δημόσιου βίου πρέπει να μείνει ζωντανή και λειτουργική. Το σχολείο είναι από τις πολυτιμότερες. Αυτό το δημόσιο σχολείο, που απαξιώθηκε και συκοφαντήθηκε και παραμελήθηκε, με ευθύνη συχνά και των δασκάλων και των γονιών, το σχολείο που μισήθηκε από τα παιδιά σαν κάτεργο και διάδρομος προς ΑΕΙ, αυτό το σχολείο πρέπει να το φυλάξουμε σαν τη φωτιά του Προμηθέα.

Να κάνουν κοπάνα τα παιδιά. Να περάσουν τις μυητήριες τελετές τους οι έφηβοι. Αλλά στην παρούσα στενωπό, τούτο τον σκληρό χειμώνα του 2011-12, ας σταθούμε πλάι τους, γονείς και δάσκαλοι, για να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοιχτά, ζωντανά, δημιουργικά, παιγνιώδη, εκκολαπτήρια για τη νέα Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/10/2011, Απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Επιδόματα θέσεων ευθύνης

Ως γνωστό, η εκπαιδευτική ιεραρχία έχει δύο σκέλη. Το ένα αποτελούν τα όργανα διοίκησης και το άλλο τα όργανα της επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης. Στο πρόσωπο του Διευθυντή του σχολείου συντελείται η τομή των δύο αυτών κλάδων, αφού αυτός στο σχολείο του είναι συγχρόνως και διοικητικός αλλά και επιστημονικός-παιδαγωγικός προϊστάμενος. Κατά συνέπεια αποτελεί τον πολυτιμότερο κρίκο της εκπαιδευτικής ιεραρχίας.

Μετά δε και την κατάργηση των Γραφείων εκπαίδευσης, αυξάνονται τα καθήκοντά του και μεγαλώνουν οι ευθύνες του.

Ο Διευθυντής του σχολείου δεν έχει να διοικήσει μόνο κάποιους υπαλλήλους, αλλά βρίσκεται καθημερινά σε στενή σχέση με μαθητές και γονείς. Καλείται διαρκώς να επιλύει  προβλήματα και να εξισορροπεί καταστάσεις.

Επομένως, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία, σύμφωνα με το νέο «ενιαίο» μισθολόγιο, ως «Τμηματάρχης» με επίδομα 250 € μεικτά. 

Όταν η οροφή των επιδομάτων θέσεων ευθύνης είναι 900 €, γιατί ο Διευθυντής του Σχολείου ο οποίος βρίσκεται στον πυρήνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας απαξιώνεται με τέτοιο τρόπο;

Μήπως χάθηκε το μέτρο στην μεταθανάτια λατρεία του Steve Jobs;

Το κλάμα και ο οδυρμός για τον πρόσφατο θάνατο του Steve Jobs, αρχίζει να προσλαμβάνει θρησκευτικές διαστάσεις, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Καιρός να χαλαρώσουμε λίγο, γράφει στο Gawker ο Hamilton Nolan, συστήνοντας ψυχραιμία.

Σίγουρα, λέει, ο θάνατος του γκουρού της πληροφορικής αποτελεί σκληρό πλήγμα για την οικογένεια και τους φίλους που άφησε πίσω του ο Jobs, αλλά ως εκεί.
Το να υπάρχουν άνθρωποι, που δηλώνουν ότι δεν μπορούν να σταματήσουν το κλάμα, είναι μάλλον υπερβολή, αν όχι κάτι άλλο…
Ο Jobs ήταν πολύ καλός σε αυτό που έκανε. Δεν χρειάζεται να προσβάλουμε άλλο τη μνήμη του.
Έφτιαχνε καλούς υπολογιστές, καλά τηλέφωνα, και καλές συσκευές αναπαραγωγής μουσικής. Επίσης, ήξερε πολύ καλά, πώς να τα πουλάει. Για αυτό και έγινε υπερβολικά πλούσιος.
Έδωσε τη δυνατότητα σε μια ολόκληρη γενιά φετιχιστών της τεχνολογίας, να κυκλοφορούν με περίεργα, πρωτοπόρα, και πανάκριβα γκάτζετς.
Σε καμία περίπτωση όμως δεν μείωσε την φτώχεια, ούτε εφηύρε τεχνολογία που θα έσωζε ζωές, που θα τερμάτιζε τον πόλεμο, που θα θεράπευε την ασθένεια, που θα καταργούσε την μοναξιά…
Και βέβαια, δεν χρειάζονταν να έκανε κάτι τέτοιο. Ελάχιστοι συνάνθρωποί μας το κάνουν.
Όμως, επίσης δεν χρειάζεται και αυτή, η εκτός κάθε μέτρου, μεταθανάτια λατρεία του.
Πρόσφατα, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Jobs, πέθανε και  ο Αμερικανός αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάστορας Fred Shuttlesworth. Και όμως, σχεδόν κανένας δεν τον θρήνησε. Τουλάχιστον στον βαθμό που θρηνήθηκε ο  Jobs.
«Όταν αρχίζουμε να θρηνούμε και να λατρεύουμε ως είδωλα κάποιους πετυχημένους τεχνοκράτες, μειώνουμε το νόημα της ζωής όλων όσων θυσίασαν κάτι πολύτιμο για τον συνάνθρωπό τους…», καταλήγει ο Nolan. (Σ.Σ.-Και συμφωνώ απόλυτα μαζί του. S.A.)

Gawker

http://gawker.com/5847338/steve-jobs-was-not-god

Στιβ Τζομπς(1955-2011): Ο άνθρωπος που άλλαξε την τεχνολογία

Πέθανε σε ηλικία 56 ετών ο συνιδρυτής και πρώην διευθύνων σύμβουλος της Apple Στιβ Τζομπς. Εμβληματική προσωπικότητα της Silicon Valley, ο Στιβ Τζομπς υπήρξε ο εμπνευστής των υπολογιστών Macintosh, του iPod, του iphone και του iPad, φέρνοντας επανάσταση στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας.

Απόσπασμα από ομιλία του:

«Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Οπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Ετσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.» 

Steve Jobs

Κον-Μπεντίτ: «Άρση» του τραπεζικού απορρήτου των Ελλήνων στο εξωτερικό

«Αυτό που ζητάτε από την Ελλάδα να πραγματοποιήσει, να μειώσει το έλλειμμά της από 10% στο 6% μέσα σε ένα χρόνο είναι αδύνατο υλοποιηθεί ακόμα και για μια χώρα σαν τη Γερμανία» υποστηρίζει ο επικεφαλής της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

Σε συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Ραδιοφωνία ζήτησε την άρση του τραπεζικού απορρήτου στην Ευρώπη, για να μπορέσουν να επισημανθούν «τα 200 έως 300 δισεκατομμύρια ευρώ που υπολογίζεται ότι έχουν φυγαδευτεί από Έλληνες στο εξωτερικό» με στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Επίσης, κατά την άποψή του, θα πρέπει να υπάρξει μια μείωση της εξάρτησης των ενεργειακών αναγκών της Ελλάδας, που, σε ποσοστό 80%, καλύπτονται με εισαγωγές πετρελαίου, κάτι που θα πρέπει να μειωθεί μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον κατά το ήμισυ και να υπάρξει επιπλέον εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας. Ο κ. Κον-Μπεντίτ τόνισε ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα θα πρέπει να είναι ρεαλιστικές ώστε οι μεταρρυθμίσεις να είναι αποδεκτές από την κοινωνία και θα πρέπει να αλλάξουν πολλά, όπως οι τεράστιες αμυντικές δαπάνες για τις οποίες η Ελλάδα ξοδεύει το 4% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 2%. 

Πηγή: kathimerini.gr 

Ανοιχτά σχολεία, η μόνη μας άμυνα

Tης Mαρίας Kατσουνάκη

Τις τελευταίες ημέρες φεύγει από το σχολείο στη μία το πρωί. Στις 5 τον διαδέχεται μια άλλη συνάδελφός του. Καθηγητές και οι δύο μέσης εκπαίδευσης, με πριονισμένους μισθούς, σε κεντρικό γυμνάσιο της Αθήνας. Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να «περιφρουρήσουν» το κτίριο, κρατώντας το μακριά από τους επίδοξους καταληψίες. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο χθες το πρωί και ήταν ανήσυχος και θυμωμένος: «Δεν είναι κίνημα οι καταλήψεις, αλλά μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλης ανευθυνότητας το οποίο ανοίγει τον δρόμο στους μπαχαλάκηδες. Υπάρχουν σχολεία που έχουν υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές σε εργαστήρια, εξοπλισμούς για το μάθημα της πληροφορικής κ.ο.κ. Μπορούμε να μιλήσουμε για παιδιά αποκλεισμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία, περιθωριοποιημένα, αλλά είναι ένα κεφάλαιο η κοινωνιολογία του αποκλεισμού και ένα δεύτερο κεφάλαιο η πράξη καταστροφής. Θεωρώ πολύ σωστή κίνηση την παρέμβαση του εισαγγελέα γιατί το κράτος οφείλει να αναλάβει τον ρόλο τον οποίο είχε αποποιηθεί επί χρόνια. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται καταλήψεις τέτοιας έκτασης και στο παρελθόν έχουν υπάρξει βανδαλισμοί πιο σοβαροί. Ομως η σημερινή συγκυρία είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει ασκώ πολιτική σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει. Το σχολείο αυτήν την εποχή θα έπρεπε να είναι χώρος κοινωνικής αλληλεγγύης. Να συνεργάζονται γονείς, καθηγητές, φορείς, μαθητές για την καλύτερη, με όλες τις προφανείς δυσκολίες, λειτουργία του. Κι όχι να μετρούν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις την επιρροή και μαζικότητά τους. Ναι, το σημερινό δημόσιο σχολείο δεν είναι ελκυστικό και εύκολα μπορεί κανείς να το στοχοποιήσει. Ομως με αυτόν τον τρόπο συναινούν στη χαριστική βολή».

Ακουσα τον ήχο από το κουδούνι, τις φωνές των μαθητών να πυκνώνουν και σφίχτηκε το στομάχι μου. Αυτό ήταν ένα ανοιχτό σχολείο. Με προσωπικό κόστος, κόπο και προσπάθεια («πρωταρχική φροντίδα είναι να πείσεις τα παιδιά και γι’ αυτό χρειάζονται πολλές ώρες και ημέρες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου», όπως λέει ο συνομιλητής μου) είχε αντισταθεί στο «κύμα των καταλήψεων». Δεν είναι το μόνο, ούτε οι δύο καθηγητές μοναδικές περιπτώσεις.

Ούτε τα «ανοιχτά σχολεία» είναι κίνημα. Είναι ανάγκη, αντίσταση στη χρεοκοπημένη πολιτική κομμάτων και κυβερνώντων. Μόνο το «ανοιχτό σχολείο» δεν εξυπηρετεί ιδιοτέλειες, δεν υπόκειται σε διατεταγμένη καταγγελτική υπηρεσία. Είναι ο μόνος ισχυρός μηχανισμός άμυνας απέναντι σε όσους αγωνίζονται να κρύψουν την έχθρα τους για μια κοινωνία που τους γυρνάει όλο και περισσότερο την πλάτη.

ΠΗΓΗ:Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  02-10-2011

«Ιντερνετισμός» και παχυσαρκία

Της ΜΑΡΙΝΑΣ ΣΑΟΥΛΙΔΟΥ

Εξαρτημένα από το Διαδίκτυο και στρουμπουλά είναι χιλιάδες Ελληνόπουλα σήμερα, αφού πέρα από το υπερβάλλον βάρος εμφανίζουν συχνά και συμπτώματα παρατεταμένης απομόνωσης μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, με αποτέλεσμα μάλιστα κάποιες φορές να οδηγούνται τελικά ακόμη και στην αυτοχειρία!

Οι επιστήμονες κρούουν τον «κώδωνα του κινδύνου», επισημαίνοντας πως ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός παιδιών και εφήβων στη χώρα μας αναζητούν βοήθεια προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δύο νόσους που «υποθηκεύουν» τη σωματική και την ψυχική τους υγεία.

Πιο συγκεκριμένα, όπως έγινε γνωστό με αφορμή το 3ο Παιδιατρικό Πενυμονολογικό Συνέδριο που πραγματοποιείται από τις 8 -11 Σεπτεμβρίου στα Ιωάννινα, 68 παιδιά προεφηβικής ηλικίας βρίσκονται αυτή την περίοδο στο στάδιο της απεξάρτησης από "Ιντερνετισμό", ενώ την ίδια ώρα, πανελλήνια μελέτη για την παχυσαρκία αποκαλύπτει πως ένα στα τέσσερα παιδιά στην ηλικία των 7 ετών είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο.

«Το πρόβλημα του "Ιντερνετισμού", λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πρώτο εξάμηνο του 2011 υπάρχουν τόσα περιστατικά παιδιών όσα σχεδόν ολόκληρο το 2010», υπογραμμίζει ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, επίκουρος καθηγητή Παιδοπνευμονολογίας, κ. Χάρης Κατσαρδής.

Τι σημαίνει «ιντερνετισμός»; Όπως εξηγεί ο κ. Κατσαρδής, τα παιδιά που εμφανίζουν την ασθένεια αυτή, ουσιαστικά ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα και χάνουν την επαφή με τη ζωή. Αποτέλεσμα της νέας αυτής «μόδας», δε, ήταν η με γεωμετρική πρόοδο αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης και η τάσης αυτοκτονίας, κυρίως, στους εφήβους.

Από την άλλη πλευρά, μείζον ιατρικό θέμα, μεταξύ των Ελληνόπουλων, αποτελεί σήμερα και η παχυσαρκία, η οποία μπορεί στην εφηβεία να αφορά μόνο 1 στα 4 κορίτσια και ένα στα δύο αγόρια, αλλά σύμφωνα με την καθηγήτρια Παιδιατρικής Χρυσούλα Μπακούλα μέχρι την ηλικία των 7 ετών, δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα.

Στο Συνέδριο, τέλος, αναμένεται να συζητηθεί και το θέμα του παιδικού άσθματος, που ταλαιπωρεί το 15-20% των παιδιών και το οποίο παρά το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν στην θεραπευτική φαρέτρα πλήθος αποτελεσματικών φαρμάκων, σε ποσοστό 60%, ελέγχεται πλημμελώς.

ΠΗΓΗ: ΑΔΕΣΜΕΥΤΣΟ ΤΥΠΟΣ  02-09-2011

215 εκατ. παιδιά δουλεύουν

Στα 215 εκατομμύρια ανέρχεται αυτή   τη   στιγμή   ο   παιδικός πληθυσμός που συναντάται στον εργασιακό χώρο να δουλεύει πλάι σε   ενήλικες…   σε    σκληρές   και ανθυγιεινές,     πολλές    φορές, συνθήκες, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση  Εργασίας (ILO).   

Από τις   φυτείες   βαμβακιού   στη Ζιμπάμπουε, μέχρι τα εργοστάσια ταπητουργίας στο Πακιστάν, όπου    τα     παιδιά    κάθονται γονατιστά για ώρες στοιβαγμένα σε    στενούς    χώρους    για    να υφαίνουν τα «ωραιότερα» χαλιά του   κόσμου    και    από     τις καπνοφυτείες    της    Ινδονησίας, οπού η παιδική εργασία αμείβεται με   0,60   δολάρια   μεροκάματο, μέχρι τα φανάρια της δικής μας Αθήνας, το αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, είναι το ίδιο: Η εκμετάλλευση των παιδιών με ποικίλους τρόπους και η κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. 

Τα παιδιά πραγματοποιούν τις πιο σκληρές εργασίες, ακόμη και σε οικονομικά αναπτυγμένες χώρες, με αρνητικές επιπτώσεις τόσο στη σωματική τους διάπλαση και τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους, όσο και την ψυχική τους υγεία. Ειδικότερα, όπως δήλωσε στον «Α.Τ.» ο Frank Hagemann, επικεφαλής του προγράμματος του ILO για τη μείωση της παιδικής εργασίας μέχρι το 2016 και έπ’ αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Παιδικής Εργασίας στις 12 Ιουνίου, από τα 215 εκατομμύρια παιδιά που είναι «οικονομικά ενεργά», τα 115 εκατομμύρια δουλεύουν κάτω από άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες. Η συντριπτική πλειοψηφία δε, απασχολείται στην αγροτική παραγωγή, σε ποσοστό 59%, ενώ ακολουθούν οι οικιακές εργασίες και οι δουλειές του δρόμου (30%) και ο βιομηχανικός τομέας (11%). Στην Ελλάδα, πάλι, τα περισσότερα παιδιά τα συναντάμε στις κουζίνες των εστιατορίων και τις μικρές βιοτεχνίες, σύμφωνα με την κ. Μυρσίνη Ζορμπά, Πρόεδρο του Δικτύου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.  Ωστόσο, το ουσιαστικότερο πρόβλημα στη χώρα μας είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά της Πολιτείας. Δεν υπάρχουν επαρκή στατιστικά στοιχεία, όπως επισημαίνει η κ. Ζορμπά και αυτά που υπάρχουν δεν αποτυπώνουν ολόκληρη την εικόνα του προβλήματος, καθώς δεν συμπεριλαμβάνουν τα παιδιά που αυτοαπασχολούνται -που ίσως είναι τα περισσότερα-, τους εργαζόμενους χωρίς βιβλιάριο εργασίας, τους εργαζόμενους σε οικογενειακές επιχειρήσεις, αλλά και τα παιδιά των οικονομικών προσφύγων, μουσουλμάνων και τσιγγάνων που είναι εκτός υπολογισμού. Η πραγματικότητα όμως είναι μια και «όταν το 25% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και ταυτόχρονα αυξάνεται και η περιθωριοποίηση, τα ποσοστά της παιδικής εργασίας παρουσιάζουν άνοδο» καταλήγει η πρόεδρος του Δικτύου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Και μολονότι υπάρχει αύξηση του φαινομένου σε χώρες, όπως η δική μας και η Κολομβία, «σε κάποιες άλλες τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στη Βραζιλία, επί παραδείγματι, μια χώρα που κατεξοχήν συγκεντρώνει μεγάλα ποσοστά παιδικής εργασίας, το πρόβλημα έχει μειωθεί αισθητά, μέσω προγραμμάτων που στοχεύουν στην απόσυρση των παιδιών από την εργασία και την υιοθέτηση σαν κατώτατο όριο ηλικίας για εργασία τα 16 χρόνια», δηλώνει ο κ. Hagemann, υπερθεματίζοντας ότι περισσότερα στοιχεία θα δημοσιευθούν στην παγκόσμια έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας το 2013.

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

• 215 εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο εργάζονται, με την πλειοψηφία αυτών να έχουν εγκαταλείψει την εκπαίδευση

• 115 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται σε σκληρές συνθήκες εργασίες, από τα οποία τα 41 εκατομμύρια είναι κορίτσια και τα 74 εκατομμύρια αγόρια 

• Τα 53 εκατομμύρια είναι παιδιά ηλικίας 5-14 χρονών και τα 62 εκατομμύρια ηλικίας 15-17 • 59% της παιδικής εργασίας κάτω από επικίνδυνες συνθήκες εντοπίζεται στον αγροτικό τομέα. Ακολουθεί το 30% σε οικιακές δουλειές και δουλειές των δρόμων και 11% στον βιομηχανικό τομέα 

• Στην Υποσαχάρεια Αφρική περίπου 39 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται, αριθμός που αντιστοιχεί το 15% του συνόλου των παιδιών, ενώ στη Λατινική Αμερική 9,5 εκατομμύρια, δηλαδή το 6,7%

ΠΗΓΗ: ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ-ΛΩΡΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πρότυπα ή πειραµατικά σχολεία;

Πολλοί της γενιάς µας θυµούνται τα πρότυπα σχολεία. Εστεκαν επάξια πλάι στα καλά ιδιωτικά σχολεία, είχαν µεγάλο ποσοστό επιτυχίας στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήµιο και πολλοί από τους µαθητές και τις µαθήτριες που φοίτησαν σε αυτά τα σχολεία συναντήθηκαν αργότερα στην πολιτική, στις επιστήµες και στις τέχνες. Τα πρότυπα σχολεία ήταν πολύ καλά δηµόσια σχολεία. Οι λόγοι της επιτυχίας τους ήταν σίγουρα πολλοί. Αν τους ιεραρχούσαµε, πιθανότατα να µη βάζαµε στην πρώτη θέση τις εξετάσεις που έδιναν τα παιδιά για να γίνουν δεκτά στο πρότυπο σχολείο. Στα σχολεία αυτά υπήρχε µια σχολική κουλτούρα που δεν ήταν σίγουρα δηµοσιοϋπαλληλική. Οι καθηγητές και οι καθηγήτριες των σχολείων αυτών δεν ήταν µόνον ότι ήξεραν γράµµατα και πίστευαν ότι όφειλαν να τα µάθουν και στους µαθητές τους αλλά ότι έµπαιναν σε ένα περιβάλλον που απαιτούσε να γίνουν καλύτεροι απ’ ό,τι ήταν και όχι χειρότεροι. Το ίδιο συνέβαινε και µε τους µαθητές και τις µαθήτριες. Το πρότυπο σχολείο πριν από την κατάργησή του, το 1985, ανέβαζε τον πήχη για όλους. Αυτή ήταν η κουλτούρα του, εδραιωµένη στα παρελθόν του, αποτυπωµένη στα κτίρια που το στέγαζαν, στις βιβλιοθήκες του, στη συνολική αισθητική του, στους συλλόγους των αποφοίτων του. Και αυτό ήταν το ατού του. Ήταν λάθος η κατάργησή του µέσω της µετατροπής του σε πειραµατικό; Εκ των υστέρων αποδείχθηκε λάθος. Κατ’ αρχήν, δεν έγινε πειραµατικό. Κατά δεύτερον, στέρησε τη δηµόσια εκπαίδευση από την καλή εκδοχή της και εδραίωσε τον διαχωρισµό ανάµεσα στην κακή δηµόσια εκπαίδευση και στην καλή ιδιωτική εκπαίδευση. Καταργήσαµε ένα καλό σχολείο, όπως ήταν το πρότυπο, χωρίς να δηµιουργήσουµε ένα άλλο, το πειραµατικό. Χρειαζόµαστε σήµερα πρότυπα δηµόσια σχολεία; Υπάρχουν σοβαρά επιχειρήµατα και στο «ναι» και στο «όχι». Προσωπικά πιστεύω πως τα χρειαζόµαστε. Για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι για να αποδείξουµε πώς ένα δηµόσιο σχολείο µπορεί να γίνει ένα καλό σχολείο. Να αποδείξουµε πως η δηµόσια ελληνική εκπαίδευση διαθέτει και αυτή καλά σχολεία, αντίστοιχα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, και πως δεν είναι αναγκαστική επιλογή το ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά που θέλουν να φοιτήσουν σε ένα καλό σχολείο. Οι λόγοι αυτοί µού φαίνονται αρκετοί για να δηµιουργήσει η Πολιτεία πρότυπα σχολεία. Γι’ αυτό η ευθύνη της Πολιτείας είναι µεγάλη. Οφείλει να µην τα κάψει. Και το σχέδιο νόµου που έχει ψηφίσει τα καίει. Μαζί τους καίει και τα πειραµατικά. Γιατί τα ταυτίζει. Και αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται.

Ας θέσουµε όµως και για τα πειραµατικά το ερώτηµα που θέσαµε και για τα πρότυπα. Χρειαζόµαστε πειραµατικά σχολεία; Σχολεία τα οποία να υποδέχονται την καινοτοµία, να την εφαρµόζουν πειραµατικά, να τη δοκιµάζουν, να ελέγχουν τις αντοχές της και να µετρούν τα αποτελέσµατά της; Σχολεία που να συνδέονται προνοµιακά µε τα πανεπιστήµια και τα ανώτατα τεχνολογικά ιδρύµατα και που να λειτουργούν εργαστηριακά για την προετοιµασία των µελλοντικών εκπαιδευτικών; Σχολεία που να λειτουργούν ως χώροι ψυχοπαιδαγωγικών ερευνών; Σχολεία που να πειραµατίζονται υπερβαίνοντας τις συµβάσεις των αναλυτικών προγραµµάτων και τον εναγκαλισµό µιας εκπαίδευσης που είναι κεντρικά σχεδιασµένηκαι πανοµοιότυπη για όλα τα σχολεία; Σχολεία-εργαστήρια που µελετούν τρόπους για να επιλύσουν, για παράδειγµα, τη σχολική αποτυχία ή τη σχολική περιθωριοποίηση ευάλωτων κοινωνικών οµάδων ή την ισότητα των φύλων ή την πολυπολιτισµική συνύπαρξη;

Η κυβέρνηση λέει τέτοια σχολεία να είναι τα πρότυπα. Πρότυπα µε ειδικό µαθητικό πληθυσµό επιλεγµένο µέσα από εξετάσεις, µε ειδικό διδακτικό προσωπικό µε αυξηµένα προσόντα, µε ειδικά επιλεγµένη διεύθυνση, επιστηµονικά συµβούλια, σχολεία φτιαγµένα για να γίνουν κυψέλες αριστείας της δηµόσιας εκπαίδευσης. Αυτά τα σχολεία ενέχουν τον πειραµατισµό, καθώς η αριστεία δεν νοείται χωρίς πειραµατισµό. Αλλά δεν µπορούν να είναι τα πειραµατικά σχολεία. ∆εν µπορείς να βγάζεις συµπεράσµατα για τον µαθητικό πληθυσµό όταν η οµάδα-στόχος σου είναι ένα καλά φροντισµένο µαθητικό κοινό µε πολλά προσόντα που προέρχεται συχνά από ένα ανάλογο κοινωνικό περιβάλλον. ∆εν µπορείς να στέλνεις εκεί τους φοιτητές για τις πρακτικές τους ασκήσεις. Η κατάσταση που θα αντιµετωπίσουν στις κανονικές σχολικές τάξεις ενδέχεται να είναι µη συγκρίσιµη. ∆εν µπορείς να δοκιµάζεις στα πρότυπα σχολεία νέα αναλυτικά προγράµµατα και νέα σχολικά βιβλία που θέλεις να προτείνεις για το σύνολο του µαθητικού σου πληθυσµού. Αν το κάνεις, κινδυνεύεις να καταστρέψεις και την αριστεία τουπρότυπου σχολείου και την καινοτοµία του πειραµατικού. Την αριστεία διότι την εκτρέπεις από τησταθερότητα που χρειάζεται το σχολείο για να λειτουργήσει και τον πειραµατισµό διότι του αφαιρείςτην καθολική δυναµική του, τη δυνατότητά του να γίνει παιδαγωγική πρόταση που να αφορά το σύνολο της εκπαίδευσης. Τα πειραµατικά σχολεία οφείλουν να είναι αντιπροσωπευτικά των υπόλοιπων σχολείων της χώρας. Και σε καµία περίπτωση πειραµατικά για όλα τα ζητήµατα.

∆εν µπορείς στο ίδιο σχολείο να εφαρµόζεις πειραµατικές εκπαιδευτικές πολιτικές και να διεξάγεις εκπαιδευτικές έρευνες. Τα πειραµατικά σχολεία δεν µπορούν επίσης να είναι µόνιµα, διά βίου πειραµατικά. Ούτε διαρκή πειραµατόζωα. Αντίθετα, όλα τα δηµόσια σχολεία θα έπρεπε να είναι εκ περιτροπής πειραµατικά. Για να υιοθετούν σταδιακά την κουλτούρα της αλλαγής, να συνειδητοποιήσουν ότι για να είναι καλά σχολεία οφείλουν να είναι ανοικτά στις επιστηµονικά σχεδιασµένες καινοτοµίες. Αυτό χρειάζεται η δηµόσια εκπαίδευση: τη σταδιακή µεταβολή της σχολικής κουλτούρας σε µια κουλτούρα που δεν φοβάται τις αλλαγές και δεν υπερασπίζεται τα όποια κεκτηµένα για να αναιρέσει τον µετασχηµατισµό της.

Η κυρία Μαρία Ρεπούση είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15/05/2011

Απογοήτευση

Θλιβερός θρίαμβος της χειρότερης παράδοσης μοιάζει το νέο πρόγραμμα του λυκείου που ανακοινώθηκε. Ξεχάστηκε η «ανάγκη» να ξεκινήσει η μεταρρύθμιση από το θεμέλιο του σχολείου, το δημοτικό. Ξεχάστηκαν οι νέες μέθοδοι και το σχολείο που μαθαίνει στα παιδιά πώς να μαθαίνουν. Ξεχάστηκε η μαζική σχολική αποτυχία των παιδιών από λαϊκά στρώματα. Ξεχάστηκε ότι δεν πρέπει το λύκειο να είναι φροντιστήριο για την Α.Ε. γιατί καταστρέφεται ο παιδευτικός του ρόλος, ευνοείται ο τυφλοσούρτης. Η διδασκαλία της γλώσσας εξακολουθεί να πάσχει σοβαρά. Προβλέπονται περίπου ίδιες ώρες για τη Νέα Ελληνική Γλώσσα και την Αρχαία Γλώσσα και Γραμματεία. Αρα με τη σύγχυση των γλωσσικών συστημάτων θα παραμείνει ελλιπής η εκμάθηση της ελληνικής και θα συνεχίσουν να φτάνουν στην Α.Ε. οι νέοι ανεπαρκείς χρήστες στις λόγιες ποικιλίες και ανεπαρκέστατοι στον γραπτό λόγο. Και βέβαια, όπως μέχρι σήμερα, θα συνεχίσουν να μη μαθαίνουν αρχαία ούτε να καταλαβαίνουν την αρχαιότητα. 

Εκτός της γλώσσας, καμιά 10ριά ώρες Μαθηματικά και Φυσικές Επιστήμες και 2 ώρες Ιστορία. Όλα τα άλλα μαθήματα, με σχεδόν απούσα τη Λογοτεχνία, μοιράζονται στις κατευθύνσεις από 2 ώρες. Προβλέπονται «επιλογές» που ονομάζονται «εμβάθυνση» και αφορούν λίγο- πολύ τα 4 βασικά μαθήματα (σημειωτέον στη γλώσσα εμβάθυνση προβλέπεται μόνο στα αρχαία). Εκτός δηλαδή από λίγες ώρες σε διάφορα αντικείμενα, η «εμβάθυνση» αφορά ανά κατεύθυνση τα 4 μαθήματα που προετοιμάζουν για την Α.Ε. Όλα τα μεγάλα προβλήματα του λυκείου μένουν απαράλλαχτα. 

Μόνη αλλαγή είναι ότι προστίθεται μια Ερευνητική εργασία (project). Αντί για τις μεθόδους που θα αντικαταστήσουν τη διδασκαλία με την καθοδήγηση των μαθητών να μάθουν να εντοπίζουν, να επιλέγουν και να συνθέτουν γνωστικές πληροφορίες, θα γράφουν μια «ερευνητική» εργασία. Δηλαδή θα ανθίσει η φροντιστηριακή βιομηχανία συγγραφής ερευνητικών εργασιών, τα παιδιά δεν πρόκειται να αλλάξουν τρόπο μελέτης, ούτε να μάθουν να ερευνούν, ούτε να ασκούν την κριτική τους ικανότητα. Απογοήτευση αλλά και διάψευση για όσους είχαμε ελπίσει ότι θα δούμε επιτέλους να γίνεται το Νέο Σχολείο. 

ΠΗΓΗ:  ΤΑ ΝΕΑ, 07-05-2011,  Άρθρο της Άννας Φραγκουδάκη

ΤΟ ΕΞΑΣΘΕΝΕΣ ΧΡΩΜΙΟ ΣΤΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Τέσσερα χρόνια μετά την τοξική βόμβα του Ασωπού οι αρμόδιες κρατικές αρχές άρχισαν να ψάχνουν σε κρεμμύδια, πατάτες και καρότα, ενδεχομένως και σε άλλα κηπευτικά είδη, για την επικινδυνότητά τους στην υγεία στην ευρύτερη περιοχή του Ασωπού.

Πριν από δύο περίπου χρόνια είχε δημοσιοποιηθεί έρευνα του Χημικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών που έδειχνε ότι πατάτες, κρεμμύδια και καρότα, δηλαδή αυτά που οι καρποί τους ωριμάζουν κάτω από το έδαφος, ήταν επιβαρημένα πάνω από 700%, μέχρι και 1.100%, σε νικέλιο, χρώμιο, μαγγάνιο, μόλυβδο και άλλα βαρέα μέταλλα.  Είναι γνωστό ότι το νικέλιο προκαλεί βλάβες στα νεφρά, στο αμυντικό σύστημα του οργανισμού, και είναι ύποπτο καρκινογένεσης. Ο μόλυβδος προκαλεί βλάβες στον εγκέφαλο και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι απαγορεύτηκε η βενζίνη με μόλυβδο σε όλο τον δυτικό κόσμο λόγω της επικινδυνότητας του μολύβδου. Το συνολικό χρώμιο έχει όριο τα 50μ/lt και βρέθηκε να υπερβαίνει το 200% στην ευρύτερη περιοχή του Ασωπού. Ιδιαίτερα επικίνδυνο είναι το εξασθενές χρώμιο, που σε πολύ μικρότερες ποσότητες, σε μερικά εκατομμυριοστά του γραμμαρίου, βρέθηκε να είναι ύποπτο για καρκινογενέσεις. Επιδημιολογική έρευνα που πραγματοποιήθηκε πριν από έναν χρόνο έδειξε ότι οι κάτοικοι της περιοχής του Ασωπού είχαν υψηλότερα ποσοστά καρκινογενέσεων σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Βοιωτίας που δεν ήταν μολυσμένες με χρώμιο. Η επιδημιολογική έρευνα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών έδειξε τα υψηλότερα ποσοστά καρκινογένεσης στους κατοίκους της περιοχής του Ασωπού. Μέχρι 15% ήταν κακοήθεις όγκοι που κατ' εξοχήν οφείλονταν στο εξασθενές χρώμιο, όπως καρκίνος του ήπατος, λευχαιμία κ.λπ. Το εξασθενές χρώμιο, το νικέλιο, ο μόλυβδος, το μαγγάνιο και άλλα βαρέα μέταλλα που βρέθηκαν στα εδάφη και τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής οφείλονται κυρίως στις βιομηχανίες με μεταλλουργικές δραστηριότητες. Δραστηριότητες που μολύνουν ασύδοτα την περιοχή από τη δεκαετία του '80 χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται, παρά τα ανησυχητικά μηνύματα από κατοίκους της περιοχής. Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν αναδείχθηκε το μέγεθος του προβλήματος, με μεγάλη καθυστέρηση η Πολιτεία έβαλε κάποια πρόστιμα σε μερικές βιομηχανίες, ιδιαίτερα εκείνες που έπαιρναν άδεια για να ανοίξουν πηγάδια για άρδευση και έριχναν εκεί τα τοξικά τους απόβλητα, για να φθάσουν στον Ασωπό και να μολύνουν και τον υδροφόρο ορίζοντα.  Η υπουργός Περιβάλλοντος επισκέφτηκε την περιοχή και εξήγγειλε μερικές αποσπασματικές λύσεις, όπως για το πόσιμο νερό, δεν αντιμετώπισε όμως το άλλο σοβαρό πρόβλημα, της τροφικής αλυσίδας. Η έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, παρά τα άκρως ανησυχητικά αποτελέσματα σε λαχανικά και κηπευτικά της περιοχής, άφησε παγερά αδιάφορη, μέχρι εγκληματικά, την Πολιτεία. Κανένας υπεύθυνος κυβερνητικός μηχανισμός δεν ενδιαφέρθηκε να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει τα αποτελέσματα ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την ίδια περίοδο ανησυχητικά αποτελέσματα δημοσιοποιήθηκαν και στην περιοχή της Ανατολικής Αττικής, χωρίς και πάλι η Πολιτεία να δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον. Τόσο το υπουργείο Υγείας όσο και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν έδειξαν το παραμικρό ενδιαφέρον. Τα κηπευτικά προϊόντα, πατάτες, κρεμμύδια και καρότα της ευρύτερης περιοχής του Ασωπού, που σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία, καταναλώθηκαν από χιλιάδες καταναλωτές κάτω από το αδιάφορο βλέμμα της Πολιτείας. Συγχρόνως ο τρόπος που πήραν δείγματα και έκαναν αναλύσεις οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι αμφισβητήσιμος, διότι επειδή δεν τους άφησαν οι παραγωγοί να πάρουν δείγματα από τα χωράφια, αυτά πάρθηκαν από τα ράφια των πολυκαταστημάτων. Παράλληλα κανείς δεν έχει ελέγξει μέχρι σήμερα τα προϊόντα βιομηχανιών τροφίμων της περιοχής που χρησιμοποιούν νερό της περιοχής για την παρασκευή των τροφίμων τους. Οι ίδιες ισχυρίζονται «ότι χρησιμοποιούν εμφιαλωμένα νερά», αυτό όμως ποτέ δεν αποδείχθηκε. Η Πολιτεία συνειδητά αδιαφορεί για τη δημόσια υγεία. Οι αγρότες της περιοχής των Θηβών αποφάσισαν να ερευνήσουν τα προϊόντα τους και ανέθεσαν στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών τη διεξαγωγή μετρήσεων για τα κηπευτικά προϊόντα της περιοχής τους, και τα πρώτα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά, είναι απαλλαγμένα από κάθε μορφής τοξικές ουσίες. Έτσι, οι παραγωγοί της Θήβας έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνει η Πολιτεία. Μόλις τελευταία και με απαράδεκτη καθυστέρηση αποφάσισε και ο ΕΦΕΤ να κινητοποιηθεί με συλλογή δειγμάτων και διεξαγωγή μετρήσεων, και τα πρώτα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν το... καλοκαίρι. Δικαίως οι πολίτες αναρωτιούνται: «Ανησυχούμε για τη ραδιενέργεια στη Φουκουσίμα, ενώ δηλητηριαζόμαστε καθημερινά από την αναποτελεσματικότητα των ελέγχων σε αυτά που τρώμε»!  ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΑΡΟΝ, 1/5/2011,

Άρθρο του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΣΑΡΟΥ Επιστημονικού Συνεργάτη του «Δημόκριτου»

Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής Νίκος Παπάζογλου. Ήταν 63 ετών.

Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1948 στη Θεσσαλονίκη. Έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα στη δεκαετία του '60. Τότε έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 έζησε στη Γερμανία προσπαθώντας να κάνει διεθνή καριέρα. Το 1976 επιστρέφει στην Ελλάδα και γνωρίζεται με τον Διονύση Σαββόπουλο και το Μανώλη Ρασούλη, με αφορμή την παράσταση "Αχαρνής ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια".

Οι τρεις τους, μαζί και με το Νίκο Ξυδάκη, υπογράφουν το δίσκο "Η Εκδίκηση της Γυφτιάς". Τις επόμενες τρεις δεκαετίες γέννησε δίσκους και τραγούδια που αγαπήθηκαν. Ανάμεσά τους ο "Αύγουστος", "Τρελή κι αδέσποτη", "Κανείς εδώ δεν τραγουδά", "Αχ Ελλάδα".

Ο Νίκος Παπάζογλου άνοιξε το δρόμο για μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών, όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο, στις 4 το απόγευμα, από τον Ιερό Ναό του Αγ. Θεράποντα της γενέτειράς του Τούμπας.

Δεν πατούν πόδι στο σχολείο

Πριν την ώρα της ολοκλήρωσαν οι περισσότεροι μαθητές της Γ’ τάξης των Λυκείων του Βόλου τη σχολική χρονιά, καθώς εδώ και δύο εβδομάδες με το πρόσχημα των πανελλαδικών εξετάσεων οι σχολικές αίθουσες είναι άδειες από μαθητές. Μόλις ένα 10% έως 20% των μαθητών παρακολουθεί ακόμη τα μαθήματα κι αυτό επειδή έχει ξεπεράσει το όριο των 164 απουσιών που προβλέπεται.
Η εικόνα που παρουσίαζε χθες το 1ο Λύκειο Βόλου ήταν απογοητευτική. Από τους 84 μαθητές της Γ’ Λυκείου στις αίθουσες ήταν μόλις οι 20, ενώ την Παρασκευή μόνο δώδεκα μαθητές παρακολούθησαν τα μαθήματα.
Ο Διευθυντής του σχολείου σημείωσε πως οι μαθητές έχουν εξαφανιστεί στην κυριολεξία και η κατάσταση αυτή θα διογκωθεί τις επόμενες ημέρες. Ο κ. Γιώργος Αγγελάκης ανέφερε χαρακτηριστικά πως «κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την κατάσταση, δεν μπορεί να συνεχιστεί».
Η ίδια εικόνα επικρατούσε χθες και στο 2ο Λύκειο Βόλου. Εκεί από τους 75 μαθητές της Γ’ Λυκείου παρακολούθησαν μαθήματα οι 28. «Κρατάμε μία παγκόσμια πρωτοτυπία, αυτή των αδικαιολογήτων απουσιών. Τι σημαίνει αδικαιολόγητη απουσία;», σχολίασε χαρακτηριστικά ο κ. Καραζήσης, Διευθυντής του σχολείου, ο οποίος ανέφερε πως μόνο στο δικό του σχολείο έχουν κατατεθεί 350 ιατρικές γνωματεύσεις για να δικαιολογήσουν οι μαθητές τις απουσίες!!!
Η υπ’ αριθμόν ένα δικαιολογία είναι η γαστρεντερίτιδα κι ακολουθούν τα εμπύρετα περιστατικά και η γρίπη.
Στις αίθουσες του 4ου Λυκείου Βόλου βρέθηκαν χθες 21 μαθητές από τους 78 που φοιτούν συνολικά στη Γ’ τάξη. «Η ύλη έχει καλυφθεί και πλέον οι μαθητές κάνουν επαναλήψεις. Θα πρέπει να σημειωθεί πως η επανάληψη στο σχολείο είναι ένα κλειδί για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Πριν από μερικά χρόνια καθηγήτρια του σχολείου στις επαναλήψεις είχε πετύχει το θέμα των πανελλαδικών εξετάσεων και οι μαθητές που βρίσκονταν στις αίθουσες ευνοήθηκαν ιδιαιτέρως, καθώς το είχαν διδαχθεί», τόνισε ο κ. Δασκαλάκης.
Εικόνα διάλυσης όμως επικρατούσε και στο 6ο Λύκειο Βόλου. Μόλις 25 μαθητές από τους 119 έκαναν μάθημα χθες, ενώ η κατάσταση αυτή σύμφωνα με τον Διευθυντή επικρατεί εδώ και δύο εβδομάδες. Ο ίδιος τόνισε χαρακτηριστικά πως μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση αυτή έχουν τα φροντιστήρια, τα οποία το διάστημα πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις βάζουν τα μαθήματα τις πρωινές ώρες, με αποτέλεσμα οι μαθητές να «τρέχουν» σ’ αυτά και να μην προσέρχονται στο σχολείο.
Άδειες αίθουσες όμως καταγράφονται σε όλα τα λύκεια της Μαγνησίας, κυρίως όμως στο Βόλο κι αυτό θα συνεχιστεί έως και τη λήξη του σχολικού έτους.
Στο μεταξύ και παράλληλα με όλη αυτή την αναστάτωση που επικρατεί στα Λύκεια η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας απέστειλε οδηγίες για την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών εξαιτίας των καταλήψεων.
Η απόφαση είναι να επεκταθεί κατά μία διδακτική ώρα το ωρολόγιο πρόγραμμα σε καθημερινή βάση έως τη λήξη του έτους. Όμως αυτό είναι σχεδόν ανέφικτο να πραγματοποιηθεί εξαιτίας των απουσιών των μαθητών.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί πως οι μαθητές του Λυκείου έχουν τη δυνατότητα να κάνουν 50 αδικαιολόγητες και 64 δικαιολογημένες απουσίες καθ’ όλη τη σχολική χρονιά.

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ 12 Απριλίου 2011

Πέθανε σε ηλικία 86 ετών ο σκηνοθέτης Σίντνεϊ Λιούμετ

Ο διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης Σίντνεϊ Λιούμετ, γνωστός για τις ταινίες του "Το Δίκτυο", "Οι 12 Ένορκοι", "Σκυλίσια Μέρα", "Σέρπικο" και "Συναγερμός Θανάτου" πέθανε το Σάββατο 9-4-2001 σε ηλικία 86 ετών στο σπίτι του στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης.

Σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες και ήταν υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας σε τέσσερις από αυτές, "Οι 12 Ένορκοι" (1957), "Σκυλίσια Μέρα" (1975), "Το Δίκτυο" (1976) και την "Ετυμηγορία (1982), ενώ προτάθηκε επίσης για Όσκαρ σεναρίου στον "Πρίγκηπα της Πόλης" (1981). Έλαβε τελικά ένα τιμητικό Όσκαρ το 2005 για το συνολικό του έργο. 

Οι ταινίες του είχαν προταθεί συνολικά για 50 βραβεία Όσκαρ σε διάφορες κατηγορίες και συνήθως διερευνούσαν ευφυή, πολύπλοκα θέματα κοινωνικού προβληματισμού.

Η πιο δημιουργική του περίοδος ήταν μεταξύ του 1964 και του 1978 όταν σκηνοθέτησε 18 ταινίες, πολλές από τις οποίες θεωρούνται αριστουργήματα της έβδομης τέχνης και περιέχουν μερικές από τις καλύτερες ερμηνείες των ηθοποιών που πρωταγωνιστούσαν σε αυτές.

Ο Αλ Πατσίνο, πρωταγωνιστής των ταινιών του Λιούμετ "Σέρπικο" και "Σκυλίσια Μέρα", είπε χαρακτηριστικά "πέρα από την κληρονομιά που αφήνει πίσω του, θα παραμείνει ο πιο πολιτισμένος και ευγενικός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ μου". Η ταινία "Σέρπικο" έγινε γνωστή επίσης για το μουσικό θέμα που έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης. 

Ο Φίλιπ Σήμορ Χόφμαν, πρωταγωνιστής της ταινίας "Πριν ο Διάβολος Καταλάβει οτι Πέθανες" που σκηνοθέτησε ο Λιούμετ στα 82 του χρόνια, είπε πως ο Λιούμετ είχε την ενέργεια και το μυαλό ενός νέου άνδρα.

Ο Λιούμετ ήταν γνωστός για την εξαιρετική του τεχνογνωσία αλλά κυρίως για την ικανότητα του να βγάζει δυνατές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, όπως για παράδειγμα τον Χένρυ Φόντα, τον Πολ Νιούμαν, τον Αλ Πατσίνο και την Φαίη Νταναγουέϊ. 17 τέτοιες ερμηνείες είχαν προταθεί για Όσκαρ.

Η γνώση αποτυπώνεται όταν γράφουμε και όχι όταν πληκτρολογούμε

Καλύτερα και τα παραδοσιακά τεστ απομνημόνευσης, σύμφωνα με δύο νέες έρευνες  
Οι μαθητές και οι ενήλικοι που γράφουν με το χέρι τους, αντί να πληκτρολογούν σε ένα υπολογιστή, μαθαίνουν καλύτερα. Το ίδιο συμβαίνει και με όσους διαβάζουν από ένα βιβλίο, αντί από μια οθόνη, σύμφωνα με μια νέα νορβηγική επιστημονική έρευνα, η οποία έρχεται να αναδείξει τη σημασία των παραδοσιακών μεθόδων μάθησης, που τείνουν να εκλείψουν στη σύγχρονη κοινωνία λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων.
Εξάλλου μια δεύτερη αμερικανική έρευνα διαπίστωσε ότι οι μαθητές που μετά το διάβασμα, καλούνται να δώσουν τεστ απομνημόνευσης σε σχέση με αυτά που διάβασαν, θυμούνται περισσότερα πράγματα και έχουν καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με όσους διαβάζουν ξανά και ξανά το ίδιο μάθημα ή με όσους φτιάχνουν αναλυτικά διαγράμματα για να θυμούνται τι διάβασαν πριν.
Οι ερευνητές, υπό την καθηγήτρια Αν Μάνγκεν του πανεπιστημίου Στάβανγκερ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό "Advances in Haptics", σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ", έκαναν πειράματα με δύο ομάδες εθελοντών, οι οποίοι κλήθηκαν να μάθουν να γράφουν σε μια γλώσσα με άγνωστο αλφάβητο, η οποία περιλάμβανε 20 γράμματα. Η μια ομάδα έπρεπε να μάθει να γράφει με το χέρι διαβάζοντας από βιβλίο και η άλλη με πληκτρολόγιο υπολογιστή διαβάζοντας από οθόνη.

Μετά από ενάμιση μήνα, τα σχετικά τεστ έδειξαν ότι όσοι είχαν μάθει με τον παλιό καλό τρόπο να διαβάζουν και να γράφουν, δηλαδή με το βιβλίο και το χέρι τους, τα πήγαν καλύτερα σε σχέση με όσους έμαθαν στον υπολογιστή. Μεταξύ άλλων, ο συγκριτικός έλεγχος του εγκεφάλου έδειξε ότι η πρώτη ομάδα (η "παραδοσιακή") εμφάνιζε ενεργοποίηση της περιοχής του Μπροκά, ενώ η δεύτερη (η "μοντέρνα") ελάχιστη ή καθόλου.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, φαίνεται πως το γράψιμο με στυλό και η ανάγνωση από βιβλίο εντυπώνουν καλύτερα τη γνώση στο νου των ανθρώπων σε σχέση με το γράψιμο με πληκτρολόγιο και την ανάγνωση από οθόνη. Όπως επισημαίνουν, η παραδοσιακή γραφή και ανάγνωση ενεργοποιούν περισσότερο τις αισθήσεις μας και προσφέρουν εντονότερα σήματα ανάδρασης από τους μύες και τα άκρα των δακτύλων μας (σε σχέση με την επαφή των χεριών με το πληκτρολόγιο), με συνέπεια η παλιά καλή μέθοδος να ενισχύει πιο αποτελεσματικά τον εγκεφαλικό μηχανισμό μάθησης. Παράλληλα, επειδή απαιτείται περισσότερος χρόνος και νοητική προσπάθεια για να γράψει κανείς με το χέρι, αυτό βοηθά στην εντύπωση της μνήμης.
Η δεύτερη έρευνα, υπό τον δρα Τζέφρι Κάρπικε του πανεπιστημίου Περντιού των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με τους "Τάιμς της Νέας Υόρκης" και την "Τέλεγκραφ", κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι διδασκαλίας στη τάξη, που περιλαμβάνουν την απομνημόνευση χρονολογιών και κλίσεων ανωμάλων ρημάτων, είναι καλύτερες στο να αποτυπώνουν τις γνώσεις στο νου των μαθητών, σε σχέση με άλλες πιο σύγχρονες εκπαιδευτικές μεθόδους που αποφεύγουν την απομνημόνευση.
Τα πειράματα των ερευνητών έδειξαν ότι όσοι μαθητές καλούνται να απαριθμήσουν, να απαγγείλουν κλπ. τα μαθήματά τους λίγο μετά την ανάγνωσή τους, τα θυμούνται μετά καλύτερα (βραχυπρόθεσμη μνήμη), σε σχέση με όσους απλώς τα έχουν διαβάσει πολλές φορές. Αυτή η διαδικασία φαίνεται να αποτυπώνει τα δεδομένα καλύτερα στην μνήμη, από όπου ανακαλούνται αργότερα με μεγαλύτερη ευκολία, ακόμα και μετά το πέρασμα αρκετού χρόνου (μακροπρόθεσμη μνήμη). Σε αυτό το πλαίσιο, τα συχνά προφορικά ή γραπτά τεστ (άλλος ένας παραδοσιακός "φόβος και τρόμος" των μαθητών) φαίνεται να βελτιώνουν την μάθηση.

Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/content/early/2011/01/19/science.1199327

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑ - 21/1/2011

Δημιουργικότητα

Μία δασκάλα του νηπιαγωγείου διδάσκει σε µια τάξη παιδιών ηλικίας 5-6 ετών ζωγραφική. Πίσω πίσω στην αίθουσα κάθεται ένα κοριτσάκι έξι ετών που είναι απορροφηµένο από τη ζωγραφική του και δουλεύει ασταµάτητα. Το πλησιάζει η δασκάλα και το ρωτά: «Τι ζωγραφίζεις;» και εκείνο της εξηγεί: «Ζωγραφίζω τον Θεό». «Μα κανένας δεν ξέρει µε τι µοιάζει ο Θεός», λέει η δασκάλα. Το κοριτσάκι απαντά: «Θα ξέρουν σε λίγο». 

Η παραπάνω ιστορία είναι παρµένη από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2009 στα αγγλικά µε το τίτλο «The Element: How finding your passion changes everything». Συγγραφέας είναι ο διακεκριµένος παιδαγωγός Σερ Κεν Ρόµπινσον. O Ρόµπινσον παραθέτει την ιστορία της µικρής µαθήτριας του νηπιαγωγείου για να δείξει τη µεγάλη αυτοπεποίθηση, τη φαντασία και τη     δηµιουργικότητα που έχουν τα µικρά παιδιά, σε σχέση µε τα µεγαλύτερα σε ηλικία, στη δευτεροβάθµια και στην τριτοβάθµια εκπαίδευση και κυρίως στους ενήλικους. «Αν ρωτήσεις», γράφει στο βιβλίο του, «τα παιδιά του νηπιαγωγείου ποιοι από εσάς πιστεύετε ότι είστε δηµιουργικοί θα σηκώσουν τα χέρια τους οιπερισσότεροι µαθητές. Αν ωστόσο επαναλάβεις την ίδια ερώτηση στο γυµνάσιο ή το λύκειο, τα χέρια λιγοστεύουν, στο πανεπιστήµιο είναι πολύ λίγα και αν την απευθύνουµε στους συναδέλφους µαςστο χώρο εργασίας θα είναι θαύµα αν κάποιοι σηκώσουν το χέρι τους. Το εκπαιδευτικό σύστηµα σκοτώνει την αυτοπεποίθηση και τη δηµιουργικότητα στα νέα παιδιά». 

Τα παιδιά µας, ενώ ξεκινούν από το νηπιαγωγείο γεµάτα νέες ιδέες, σταδιακά στα τελευταία έτη σπουδών τους στα πανεπιστήµια τα ακούµε να λένε: «να το πάρω (εννοούν το πτυχίο), να τους το δώσω (στους γονείς τους)να µε αφήσουν ήσυχο». Είναι θλιβερό αλλά µε την αυξανόµενη ανεργία στους νέους οι γονείς γίνονταιπιεστικοί και επιµένουν ότι τα παιδιά τους πρέπει να σπουδάσουν σε ειδικά σχολεία αυτό που εκείνοι επιθυµούν ή υποδεικνύουν οι θλιβερές, κατά τη γνώµη µου, «µελέτες» µε τίτλους όπως: «Ποιες σχολές έχουντις µεγαλύτερες ευκαιρίες για επαγγελµατική αποκατάσταση των αποφοίτων τους». Τα αποτελέσµατα είναι µάλλον τραγικά. Οι παλιότερες γενιές στην Ελλάδα έδιναν πολύ µεγαλύτερη σηµασία στην ευτυχία των παιδιών τους και στα φυσικά τους χαρίσµατα και λιγότερο σε ποια σχολή θα περάσουν για να έχουν σίγουρη επαγγελµατική αποκατάσταση. Στο βιβλίο του ο Ρόµπινσον προειδοποιεί επίσης ότι το σηµερινό σχολείοµάς αποµακρύνει απότη δηµιουργικήκαι καινοτόµο σκέψη. ∆ίνει έµφαση στην αποµνηµόνευση της υπάρχουσα γνώσης και όχι στη δηµιουργική σκέψη. Περιορίζει µέσα σε στενά πλαίσια την αξιολόγηση των ικανοτήτων των µαθητών. Τα σηµερινά προγράµµατα σπουδών αναπτύσσουν µόνο ένα κοµµάτι του εγκεφάλου µας (κυρίως το αριστερό). Η εκπαίδευση λοιπόν, σύµφωνα µε τον Ρόµπινσον, δεν χρειάζεται µία απλή µεταρρύθµιση. Θα πρέπει να ανατραπεί προκειµένουνα αποµακρυνθεί από το οµοιόµορφο και παγιωµένο για όλους πρόγραµµα σπουδών και να στραφείπρος την εξατοµικευµένη εκπαίδευση. Η αξιολόγηση θα πρέπει να γίνεται µε βάση τις ικανότητες και τα ειδικά προσόντα κάθε παιδιού, ενώ τα παιδιά θα πρέπει να βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που θέλουν να µάθουν και µόνα τους ώστε να ανακαλύψουν ποιο αντικείµενο τους γοητεύει πραγµατικά. 

Ο Ρόµπινσον ορίζει σαν «το στοιχείο µας» το σηµείο όπου τα ταλέντα µας συναντούν το προσωπικό µας πάθος. Όταν είναι κανείς στο στοιχείο του, ανακαλύπτει ότι έχει απίστευτη ενεργητικότητα για πολλές ώρες εργασίας και ταυτόχρονα είναι δηµιουργικός και καινοτόµος. Στο βιβλίο του χρησιµοποιεί ένα µεγάλο αριθµό από παραδείγµατα ανθρώπων που εργάζονται «στο στοιχείο τους» προκειµένου να αναδείξει αυτό το σηµείο. Σε σχέση µε την επικαιρότητα του θέµατος, γράφει: «Λαµβάνοντας υπόψη τις οικονοµικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις που έχουµε να αντιµετωπίσουµε, χρειαζόµαστε όλους τους πολίτες να είναι «στο στοιχείο τους» για να σκεφτούν επαναστατικές λύσεις. Χρειαζόµαστε επειγόντως να κάνουµε πιο αποτελεσµατική χρήση των ανθρώπινων πόρων µας σε τούτο το πλανήτη. Αυτό είναι απαραίτητο για την ευηµερία και γιατην υγεία των κοινωνιών µας». 

Το πραγµατικά «νέο σχολείο», δεν θα πρέπει να έχει στόχο να περάσουν οι µαθητές ένα παγιωµένο και αρτηριοσκληρωτικό τεστ εισαγωγικών εξετάσεων για τα πανεπιστήµια, που στη συνέχεια θα τους οδηγήσει στις σχολές µε αυξηµένη επαγγελµατική ζήτηση σύµφωνα µε τους «ειδικούς» και τους πίνακες που θα αναρτήσουν στις εφηµερίδες τους επόµενους µήνες,αλλά το να ανακαλύψουµε ποιο τελικά είναι το «στοιχείο» του κάθε µαθητή και µαθήτριας και πως η επαγγελµατική τους ενασχόληση θα τους γεµίζει χαρά για µια ολόκληρη ζωή. 

ΠΗΓΗ: "ΤΑ ΝΕΑ", 05/04/2011,  Άρθρο του Λουκά Βλάχου, καθηγητή στο Τµήµα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης

Πέρασαν 17 χρόνια χωρίς τον Κερτ Κομπέιν

Ο τελευταίος μύθος του ροκ εντ ρολ. Ιδρυτής του συγκροτήματος Nirvana και χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της μουσικής «Γκραντζ» («Grunge»), που συνδυάζει το πανκ και το χέβι-μέταλ. Έβαλε τέλος στη ζωή του σε ηλικία 27 ετών.

O Κερτ Ντόναλντ Κομπέιν γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1967 στο Αμπερντίν της πολιτείας Ουάσιγκτον. Ο χωρισμός των γονιών του στην τρυφερή ηλικία των επτά χρόνων επέφερε δραματικές αλλαγές στον ψυχισμό του. Το ζωηρό και χαρωπό παιδί κλείστηκε στον εαυτό του και η μουσική ήταν μια διέξοδος. Στα δεκατέσσερά του άρχισε να μαθαίνει ακόρντα των AC/DC και Cars στην ηλεκτρική κιθάρα που του χάρισε ο θείος του. Πολύ γρήγορα αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει μουσικός και φόρτωσε τα μαθήματα στον κόκκορα.

Η επιτυχία δεν άργησε να χτυπήσει την πόρτα του Κερτ Κομπέιν. Με το συγκρότημά του «Nirvana» βρέθηκε στην πρωτοπορία του μουσικού κινήματος «γκραντζ» στις αρχές της δεκαετίας του '90. Δημιούργησε ένα σκληρό, αλλά μελωδικό στυλ, που είχε απήχηση στη νεολαία της εποχής, την περίφημη «Generation X». Το 1991 οι πωλήσεις του άλμπουμ «Nevermind», που περιείχε τον ύμνο του συγκροτήματος «Smells like Teen Spirit», ξεπέρασαν τα 14 εκατομμύρια αντίτυπα.

Τρία χρόνια αργότερα, ο 27χρονος Κερτ Κομπέιν, με προβλήματα εθισμού στην ηρωίνη, δεν άντεξε την επιτυχία και τη μεγάλη δημοσιότητα. Έθεσε τέλος στη ζωή του, με μια σφαίρα στο κεφάλι. Οι αστυνομικές αρχές του Σιάτλ ανακάλυψαν το πτώμα του στις 8 Απριλίου 1994. Η υπόθεση έκλεισε ως αυτοκτονία, παρά τις θεωρίες περί δολοφονίας, που υιοθέτησαν συγγραφείς και λάτρεις της μουσικής του. Ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε ότι ο θάνατός επήλθε στις 5 Απριλίου.

Ο Κερτ Κομπέιν εξακολουθεί να συγκινεί και σήμερα με τη μουσική και την προσωπικότητά του. Κάθε χρόνο στις 5 Απριλίου οι φανατικοί οπαδοί των «Νιρβάνα» τιμούν τη μνήμη του με ολονυχτία στο Σιάτλ, την πόλη της δυτικής ακτής των ΗΠΑ, που ο Κομπέιν έβαλε στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη.
Δυο βιβλία που κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» φωτίζουν το ποιητικό, αλλά και καταστροφικό του σύμπαν. «Τα ημερολόγια του Κερτ Κομπέιν» περιέχουν στίχους, σκίτσα και κείμενα - σκέψεις του για τη δόξα, τη μουσική και τους ανθρώπους που αγόραζαν και πουλούσαν αυτόν και τη μουσική του. Το δεύτερο βιβλίο με τον τίτλο «Κερτ Κομπέιν: Καταραμένο είδωλο», γραμμένο από τον ιταλό Τομάζο Πίντσιο, είναι ένα μουσικό μυθιστόρημα, μία βιογραφία, όχι μόνο του Κομπέιν, αλλά και της γενιάς του πρώτου πολέμου του Κόλπου.

Ο μεγάλος αγωνιστής Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε σαν σήμερα πριν από 42 χρόνια

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929 στην Ατλάντα της Γεωργίας. Σπούδασε θεολογία στο Κολλέγιο του Μόρχαουζ και στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Γιος πάστορα, χειροτονήθηκε κι ο ίδιος πάστορας στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα. 

Ηγήθηκε του Χριστιανικού κινήματος των μαύρων εναντίων των φυλετικών διακρίσεων με εθνικής εμβέλειας καθιστικές διαδηλώσεις, κατά το πρότυπο της μη βίας του Γκάντι. Ο αγώνας του αυτός πολλές φορές είχε ως κατάληξη τη φυλακή.

Αγωνίστηκε ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Το 1964 τού απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ για τον αγώνα του κατά των φυλετικών διακρίσεων μέσω κοινωνικής ανυπακοής και άλλων μέσων χωρίς τη χρήση βίας.

«Έχω ένα όνειρο», είπε κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του στην Ουάσιγκτον στις 28 Αυγούστου 1963, διακηρύσσοντας ότι «έχει φθάσει η κατάλληλη στιγμή που μια συντονισμένη εξόρμηση εναντίον της αδικίας θα μπορούσε να αποφέρει μεγάλα και χειροπιαστά οφέλη». 

Στις 4 Απριλίου 1968, δολοφονείται σε ηλικία 39 ετών ενώ στεκόταν στο μπαλκόνι ενός μοτέλ στο Μέμφις του Τενεσί. Στις 10 Μαρτίου 1969 ο δολοφόνος του, Τζέιμς Ιρλ Ρέι, ομολογεί και καταδικάζεται με ποινή κάθειρξης 99 ετών.
ΠΗΓΗ: www.newsbeast.gr/

Τι δήλωσε η Υπουργός Παιδείας για τα τα φροντιστήρια και τους καθηγητές στο Flash 96.

"Υπάρχει η αντίληψη σε όλους ότι δεν πάει άλλο, ότι το εκπαιδευτικό σύστημα έχει φτάσει στα όριά του. Περισσότερο όμως έρχεται ο καθένας και το βλέπει στα παιδιά ότι δεν μπορούν να βρουν δουλειά, υποχρεούνται να πάνε στα φροντιστήρια, το κόστος είναι τεράστιο, οι καθηγητές δείχνουν αδιαφορία. Τα παιδιά φέτος θα πάνε από το Σεπτέμβριο, θα κάνουν τη νέα τους τάξη, θα μάθουν αυτά που πρέπει, δεν χρειάζεται να πάνε ούτε φροντιστήριο, ούτε να ξέρουν πώς θα γίνουν οι εξετάσεις. Ό,τι χρειάζεται θα τους το δίνει το δημόσιο σχολείο, εκεί μέσα θα γίνουν προσομοιώσεις των εξετάσεων όταν θα φτάσουν στην Γ’ λυκείου. Δεν χρειάζεται και θέλω να πω σε όλους τους γονείς γιατί αυτή είναι και η αγωνία των δημοσίων εκπαιδευτικών στη μεγάλη τους πλειοψηφία, είναι άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν και αυτοί οι εκπαιδευτικοί θα κριθούν γι’ αυτό που θα προσφέρουν. Ξέρουμε σήμερα όλοι ότι υπάρχουν δημόσιοι εκπαιδευτικοί οι οποίοι κάνουν ιδιαίτερα στους μαθητές τους, το θεωρώ έγκλημα καθοσιώσεως".

Πώς θα βαθμολογείται η «πτυχιακή» στο Λύκειο

Ρόλο «κλειδί» στην αξιολόγηση του μαθητή στο Λύκειο -συνεπώς και στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση- θα έχει από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ο νέος θεσμός της Ερευνητικής Εργασίας. Σύμφωνα με πληροφορίες της «ΗτΣ», η «μίνι πτυχιακή», που θα παραδίδουν δύο φορές το χρόνο οι μαθητές και των τριών τάξεων Λυκείου, θα βαθμολογείται ισότιμα με τα υπόλοιπα μαθήματα από τον επιβλέποντα καθηγητή βάσει δύο κριτηρίων: α) Τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την παραγωγή της και β) Το αποτέλεσμα και την παρουσίαση του αποτελέσματος. Κι επειδή είθισται τέτοιου είδους εργασίες να είναι ομαδικές, προβλέπονται δύο ειδών βαθμολογήσεις: Μία συνολική και μία ατομική για κάθε μαθητή. «Ολοι μας ξέρουμε πως η συνεισφορά των ατόμων στο πλαίσιο μιας οποιασδήποτε ομάδας δεν είναι ποτέ η ίδια.

Βαθμοί

Ετσι, κάθε μαθητής θα βαθμολογείται για το σκέλος που έχει αναλάβει...», εξηγεί στην «ΗτΣ» στέλεχος του υπουργείου Παιδείας. Ειδικότερα, με βάση τις ίδιες πηγές, στον πολυσέλιδο οδηγό για τους εκπαιδευτικούς, που ετοιμάζει αυτό το διάστημα το υπουργείο Παιδείας, προβλέπονται ενδεικτικές προτάσεις για θέματα Ερευνητικών Εργασιών, τρόποι παιδαγωγικής διαχείρισης των ομάδων μαθητών, αλλά και τα κριτήρια αξιολόγησης των Εργασιών. Αν και η πρακτική του ερευνητικού πρότζεκτ δεν είναι ξένη για πολλά σχολεία (μάλιστα κάποια έχουν λάβει και διεθνείς διακρίσεις), είναι η πρώτη φορά που οι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να βαθμολογήσουν τους μαθητές. Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να αξιολογήσουν τόσο τη διαδικασία που ακολούθησαν οι μαθητές όσο και το αποτέλεσμα και την παρουσίασή του.

Για παράδειγμα, ο επιβλέπων καθηγητής θα πρέπει να εξετάσει εάν οι μαθητές έχουν χρησιμοποιήσει ποικιλία πηγών πληροφόρησης και κατά πόσο αυτές είναι έγκυρες, εάν κατά τη διάρκεια της παραγωγής της εργασίας υπήρχε συνεργασία μεταξύ τους, πόσο καινοτόμα είναι η ιδέα της εργασίας, τη λειτουργικότητα του αποτελέσματος στην περίπτωση, βεβαίως, που πρόκειται για κάποια κατασκευή, αλλά και το κατά πόσο άρτια και κατανοητή ήταν η παρουσίαση του αποτελέσματος.

Το πρότζεκτ μπορεί να είναι γραπτή εργασία, βίντεο, θεατρική παράσταση, κατασκευή ή συνδυασμός αυτών (π.χ. ένα γκάλοπ για τις διατροφικές συνήθειες των μαθητών, ένα βίντεο για τη ζωγραφική του 19ου αιώνα, ακόμα, όμως, και ένα... ηλιακό αυτοκίνητο).

Στην έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς, ο σύλλογος διδασκόντων θα καταρτίζει έναν κατάλογο με ενδεικτικά θέματα εργασιών, τα οποία θα αντλούνται μέσα από τέσσερις θεματικούς κύκλους (Ανθρωπιστικές και Κοινωνικές Επιστήμες, Τέχνη και Πολιτισμός, Μαθηματικά, Φυσικές Επιστήμες και Τεχνολογία και Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη) και οι μαθητές θα επιλέγουν ποια από αυτά θα αναπτύξουν. Βάσει των προβλεπόμενων, θα πρέπει να παραδίδουν μία εργασία κάθε τετράμηνο, δηλαδή συνολικά δύο το χρόνο, εκ των οποίων η μία μπορεί να είναι στα αγγλικά. Οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι επιθυμούν να αναλάβουν την επίβλεψη των εργασιών, θα πρέπει να το δηλώσουν τον Ιούνιο ώστε στη συνέχεια να παρακολουθήσουν σχετικά προγράμματα επιμόρφωσης.

«Πλαστές»

Ποιες θα είναι, όμως, οι ασφαλιστικές δικλείδες προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα «πλαστών» εργασιών; Ηδη, μερίδα εκπαιδευτικών εκφράζει φόβους ότι θα δημιουργηθεί «βιομηχανία» παραγωγής εργασιών από διδάκτορες, μεταπτυχιακούς φοιτητές ακόμα και εκπαιδευτικούς που θα τις πουλούν έναντι αμοιβής στους μαθητές ή πως στην... καλύτερη περίπτωση η εργασία θα γίνεται από τους γονείς. «Δεν είναι δυνατόν να ζούμε σε μία κοινωνία όπου η έλλειψη εμπιστοσύνης απαγορεύει την οποιαδήποτε καινοτομία που βελτιώνει την εκπαίδευση. Τώρα τάχα δεν υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα;», επισημαίνει στην «ΗτΣ» στέλεχος του υπουργείου Παιδείας. Οπως εξηγεί, προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα τυποποίησης, λογοκλοπής, ακόμα και αγοράς εργασιών, το μεγαλύτερο μέρος τους θα γίνεται μέσα στο σχολικό χρόνο υπό την επίβλεψη καθηγητών, ενώ όλες οι εργασίες θα αναρτώνται στο διαδίκτυο και θα κοινοποιούνται στην τοπική κοινωνία μέσα από εκδηλώσεις που θα διοργανώνονται από το σχολείο...

ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, 02/04/2011