Τι είναι η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικό́τητας και πώς μπορούμε να την αντιληφθούμε

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικό́τητας (ΔΕΠΥ) αποτελεί τη συχνότερη νευροαναπτυξιακή διαταραχή της παιδικής ηλικίας (5-8% παγκοσμίως) και σχετίζεται με λειτουργικές και δομικές διαφοροποιήσεις στον εγκέφαλο. Πως μπορούμε να αντιληφθούμε έγκαιρα τα συμπτώματα και τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό;

Ενημέρωση και απαντήσεις έδωσε η Νένη Περβανίδου, Λέκτορας Αναπτυξιακή́ς & Συμπεριφορικής Παιδιατρικής, Α’ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων “Η Αγία Σοφία”, που μίλησε στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Δάφνης, στο πλαίσιο του κύκλου διαλέξεων που διοργανώνει ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου. 

Όπως εξήγησε η κα Περβανίδου: Η ΔΕΠΥ χαρακτηρίζεται από́ συμπτώματα απροσεξίας, υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας, τα οποία είναι ανάρμοστα για το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού και προκαλούν σοβαρή δυσλειτουργία στις ακαδημαϊκές επιδόσεις και την κοινωνική προσαρμογή.

Υπάρχουν τρεις βασικοί́ τύποι της ΔΕΠΥ: o τύπος με κυρίως ελλειμματική προσοχή, ο τύπος με υπερκινητικότητα και ο μικτό́ς.

Παρότι τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ μεταβάλλονται με την πάροδο της ηλικίας – η υπερκινητικότητα και η παρορμητική συμπεριφορά υποχωρούν, ενώ η ελλειμματική́ προσοχή κυριαρχεί στους ενήλικες - οι μελέτες που παρακολούθησαν τα παιδιά με ΔΕΠΥ στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή δείχνουν ότι η διαταραχή συχνά επιμένει και συνδέεται με σημαντική́ ψυχοπαθολογία, σχολική και επαγγελματική αποτυχία, δυσκολίες με την οικογένεια και τους φίλους, συναισθηματικά προβλήματα και χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Νευροαπεικονιστικές, πειραματικές και γενετικές μελέτες έδειξαν ότι η ΔΕΠΥ σχετίζεται με λειτουργικά ελλείμματα στα κυκλώματα των νευροδιαβιβαστών σε περιοχές του εγκεφάλου, όπως ο προμετωπιαίος φλοιός, με τις εκτελεστικές λειτουργίες, ο προκινητικός φλοιός, ο ιππόκαμπος και η παρεγκεφαλίδα.

Η συχνότητα της ΔΕΠΥ είναι σημαντικά υψηλότερη στις οικογένειες (γονείς και αδέλφια) παιδιών με επίμονη ΔΕΠΥ ενώ 30% περίπου των παιδιών αυτών έχουν ένα γονέα με την ίδια διάγνωση.

Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες που περισσότερο έχουν συσχετιστεί με ΔΕΠΥ είναι το κάπνισμα και η χρήση αλκοόλ, ειδικότερα κατά την κύηση. Επίσης, η προωρότητα, το μητρικό στρες κατά την κύηση, το μικρό βάρος γέννησης, τα περιγεννητικά προβλήματα.

Άλλοι παράγοντες που έχουν μελετηθεί και έχει φανεί ότι πιθανά σχετίζονται με ΔΕΠΥ είναι τα προσθετικά των τροφών και η ζάχαρη. Τέλος, αρκετές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η έκθεση των παιδιών σε φυτοφάρμακα, πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB), φθαλικές ενώσεις, μόλυβδο, υδράργυρο, μαγγάνιο, σχετίζεται με τη διάγνωση της ΔΕΠΥ ή με τύπου-ΔΕΠΥ χαρακτηριστικά.

Οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες που σχετίζονται με την οικογένεια, δεν προκαλούν ΔΕΠΥ αλλά μπορεί να επιδεινώσουν τα συμπτώματα ή να δράσουν επιβαρυντικά στην αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων.

Τα σχολικά προβλήματα που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ αποτελούν το πιο συχνό αίτημα των γονέων για εξέταση των παιδιών τους από ειδικούς. Τις περισσότερες φορές τα προβλήματα αναδύονται κατά την πρώτη επαφή του παιδιού με το σχολικό πλαίσιο, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, και αφορούν όχι μόνο τις σχολικές επιδόσεις και τα επακόλουθα μαθησιακά κενά που οδηγούν τελικά σε σχολική αποτυχία και χαμηλή αυτοεκτίμηση αλλά και τα σοβαρότατα προβλήματα συμπεριφοράς που σχετίζονται με βασικούς κανόνες λειτουργίας του σχολείου.

Συνολικά, η ΔΕΠΥ συνοδεύεται σε μέγάλο ποσοστό (50-80%) από άλλες διαταραχές, οι συνηθέστερες των οποίων είναι η εναντιωματική διαταραχή η διαταραχή διαγωγή́ς, το άγχος και η κατάθλιψη, καθώς και οι μαθησιακές δυσκολίες.

Διανύοντας την εφηβεία, τα παιδιά με ΔΕΠΥ, έχουν αυξημένο κίνδυνο για κάπνισμα και κατάχρηση ουσιών. Οι νεαροί ενήλικες με ΔΕΠΥ είναι πιο πιθανό να οδηγηθούν από την κατάχρηση αλκοόλ στην κατάχρηση ουσιών, που επιμένει στην μετέπειτα ζωή τους.

Τελικά́, τα παιδιά́ με ΔΕΠΥ, έχουν αυξημένες πιθανότητες να εγκαταλείψουν το σχολείο, και αργότερα να έχουν επαγγελματικές αποτυχίες καθώς και αποτυχία στην οικογενειακή και προσωπική ζωή.

H θεραπεία της ΔΕΠΥ στοχεύει όχι μόνο στην ελαχιστοποίηση των βασικών συμπτωμάτων, αλλά κυρίως στην αποκατάστασή της σχετιζόμενης δυσλειτουργίας.

Η πιο ολοκληρωμένη, ευρεία και τεκμηριωμένη μελέτη της αποτελεσματικό́τητας των θεραπειών για τη ΔΕΠΥ σε παιδιά μέχρι σήμερα είναι η μελέτη ΜΤΑ του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχική́ς Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερική́ς (National Institute of Mental Health Multimodal Treatment Study of Children With ADHD), μια τυχαιοποιημένη μελέτη σε μεγάλο αριθμό παιδιών 7-10 χρονών, από́ πολλές πόλεις των ΗΠΑ, που σχεδιάστηκε για να εξετάσει την αποτελεσματικότητα διαφόρων θεραπευτικών επιλογών για τη ΔΕΠΥ.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά με συνδυασμένη φαρμακευτική και συμπεριφορική θεραπεία είχαν σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα σχετικά με όλες τις άλλες ομάδες. Παρότι δεν χρειάζονται όλα τα παιδιά φαρμακευτική θεραπεία, για τις περιπτώσεις που κρίνεται και είναι επιθυμητή, η συνδυασμένη συμπεριφορική και φαρμακευτική θεραπεία, με τη μαθησιακή αποκατάσταση αποτελούν τη βάση της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της ΔΕΠΥ.

ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/?i=news-room.el&id=427287

Θερίζει η μηνιγγίτιδα! - Χωρίς επιτροπή εμβολιασμών το Υπουργείο Υγείας

Τελικά η μηνιγγίτιδα δεν εξαφανίστηκε από την ελληνική επικράτεια, καθώς τα κρούσματα -ειδικά σε παιδιά- συνεχίζουν να αυξάνονται. Γι' αυτό και επικρατεί ανησυχία σε γονείς και δασκάλους, καθώς το τελευταίο διάστημα αυξάνονται τα κρούσματα μηνιγγίτιδας ειδικά σε παιδιά. Οχι τυχαία βέβαια, καθώς ο μηνιγγιτιδόκοκκος μπορεί να αποδειχθεί και μοιραίος ειδικά στα ανήλικα.

Μόνο τον τελευταίο μήνα κατεγράφησαν επίσημα στη χώρα μας 5 κρούσματα, εκ των οποίων το ένα θανατηφόρο, καθώς ένα βρέφος μόλις 6 μηνών άφησε τελικά την τελευταία του πνοή πριν οι γονείς του προλάβουν καλά καλά να το πάρουν στην αγκαλιά τους.

Ετησίως 60 με 70 κρούσματα καταγράφονται επίσημα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα θύματα δεν αναφέρονται στις επίσημες αρχές. Μόνο το 2013 είχαμε 68 κρούσματα. Η κυρίαρχη μορφή της μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου στη χώρα μας είναι ο μηνιγγιτιδόκοκκος τύπου Β, ενώ μπορεί να προσβάλει τόσο τα παιδιά όσο και τους ενήλικους με σοβαρές επιπτώσεις. Σύμφωνα με την καθηγήτρια Λοιμωξιολογίας και παιδίατρο Μαρία Θεοδωρίδου, η επιτροπή εμβολιασμών του υπουργείου Υγείας έχει να συνεδριάσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο, καθώς η θητεία των μελών έληξε με συνέπεια να μην μπορούν να ενταχθούν νέα εμβόλια στο εθνικό εμβολιαστικό πρόγραμμα.

Ενδεικτική είναι άλλωστε η περίπτωση του μηνιγγιτιδόκοκκου τύπου Β, το βακτήριο δηλαδή που αφορά στο 90% των περιπτώσεων της νόσου. Ενώ για πρώτη φορά η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα εφηύρε το εμβόλιο που μπορεί να σώσει χιλιάδες ζωές, στη χώρα μας δεν έχει ενταχθεί ακόμη στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμού, παρ' ότι το σκεύασμα έχει λάβει κανονικά τιμή και κυκλοφορεί στην αγορά. Έτσι οι γονείς αναγκάζονται να το πληρώνουν από την τσέπη τους και μάλιστα σε αυτήν τη δύσκολη οικονομική περίοδο. Και το ποσό δεν θεωρείται καθόλου ευκαταφρόνητο.

Μεγαλύτερο κίνδυνο από τη μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο, σύμφωνα με την κ. Θεοδωρίδου, διατρέχουν τα παιδιά και οι έφηβοι. Και το ζήτημα είναι ότι η νόσος είναι αιφνίδια και η οποία εκδηλώνεται συχνά σε κατά τα άλλα υγιή άτομα χωρίς προειδοποιητικά σημάδια.

Υπολογίζεται με βάση τις στατιστικές ότι περίπου 1 στα 10 άτομα που προσβάλλονται από μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο καταλήγει, παρά τη θεραπεία, ενώ 1 στα 5 άτομα που επιβιώνει τελικά εμφανίζει μόνιμες αναπηρίες, όπως είναι η εγκεφαλική βλάβη, η απώλεια της ακοής ή και μαθησιακές δυσκολίες

ΠΗΓΗ:http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=426495

Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ''ΠΡΟΤΙΜΑ'' ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ...

Ο αυτισμός φαίνεται ότι προτιμά τα αγόρια. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει νέα έρευνα που έρχεται στο φως της δημοσιότητας...

Σύμφωνα με αυτήν, εμφανίζεται πέντε φορές πιο συχνά στα αγόρια απ'ότι στα κορίτσια.

Τα αποτελέσματα της νέας έρευνας δείχνουν ότι τα γονίδια δίνουν αναπτυξιακό πλεονέκτημα στα κορίτσια ενισχύοντας τη θεωρία ότι είναι πιο προστατευμένα σε σχέση με τα αγόρια, από τις διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές, όπως ο αυτισμός.

«Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που αποδεικνύει τη διαφορά μεταξύ αγοριών και κοριτσιών σε μοριακό επίπεδο για την εμφάνιση μιας αναπτυξιακής διαταραχής. Η έρευνα αυτή δείχνει ότι υπάρχει ένα διαφορετικό επίπεδο δυναμικής στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, και τα κορίτσια φαίνεται ότι πλεονεκτούν», ανέφερε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της έρευνας, Σεμπαστιέν Ζακμοντ.

Στην μελέτη πήραν μέρος περισσότερα από 16.000 άτομα. Οι επιστήμονες εξέτασαν δείγματα DNA, και βρήκαν ότι τα κορίτσια είχαν έναν μεγαλύτερο αριθμό επιβλαβών παραλλαγών στα γονίδιά τους απ'ότι τα αγόρια με την ίδια διάγνωση.

Πρόκειται για μία πολύ σημαντική έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να αναπτύξουν μεθόδους ελέγχου.

Πηγή: mothersblog.gr

Από την κότα του Καποδίστρια στις μίζες του σήμερα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Το εξάμηνο αυτό η χώρα μας ασκεί την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μάς δίδεται η ευκαιρία να τιμήσουμε έναν σπουδαίο οραματιστή της ευρωπαϊκής συνεργασίας και ενοποιήσεως. Τον Κερκυραίο Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έδρεψε δάφνες ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας στις αρχές του 19ου αιώνος και έβαλε τα θεμέλια της ελεύθερης Ελλάδας ως πρώτος Κυβερνήτης.

Ο Καποδίστριας με τον ασκητικό και λιτό τρόπο της ζωής του και με τη γενναιοδωρία του αποτελεί άριστο πρότυπο πολιτικού και κυβερνήτη. Στην Ελλάδα σήμερα ακούμε και διαβάζουμε πολλά και δυσάρεστα για μίζες και διαφθορά. Καλό είναι να ξαναδιαβάσουμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, τη βιογραφία του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο τίμιος Κυβερνήτης εργαζόταν από τις 7 το πρωί μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Όπως γράφει ο Μακρυγιάννης ο Κυβερνήτης έτρωγε ελάχιστα. Με μία κότα περνούσε τέσσερις ημέρες, για να δείξει τη συμπαράστασή του στον πεινασμένο λαό που μόλις είχε βγει από το καμίνι του Εθνεγερσίας. Ο Καποδίστριας δεν δεχόταν να πάρει μισθό, αν και εδικαιούτο. Τον χάριζε στο Δημόσιο Ταμείο. Επιπλέον είχε υποθηκεύσει όλη την οικογενειακή του περιουσία στην Κέρκυρα και με το δάνειο που έλαβε αγόρασε τρόφιμα από την Ιταλία για να θρέψει τις χήρες και τα ορφανά του πολέμου.

Σε μία περιοδεία του στην Κορινθία προηγείτο ο δημόσιος κλητήρας- ντελάλης ονόματι Καρδαράς, ντυμένος μεγαλοπρεπώς, και ακολουθούσε ο Κυβερνήτης ντυμένος πολύ απλοϊκά. Ο κόσμος νόμιζε ότι ο Καρδαράς είναι ο Κυβερνήτης και τον χαιρετούσε με ενθουσιασμό. Τότε ο Θ. Κολοκοτρώνης συνέστησε στον Καποδίστρια να φορέσει κάποιο επισημότερο ένδυμα για να τον αναγνωρίζει ο λαός. Παρά ταύτα ο Καποδίστριας συνήθιζε να αποφεύγει τα πολυτελή ενδύματα.

Ο ασκητικός Κυβερνήτης, όταν εργάσθηκε στη Ρωσία, στην Ελβετία και γενικά στους διαδρόμους της διεθνούς διπλωματίας, μίλησε πρώτος από όλους για την ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης ώστε να σταματήσουν οι συνεχείς πόλεμοι. Παραλλήλως ενδιαφέρθηκε εντόνως για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας και για την ελληνορθόδοξη παιδεία των Ελληνοπαίδων. Με δικά του χρήματα αγόραζε βιβλία Αρχαίων συγγραφέων και τα έστελνε σε ελληνικά σχολεία της Ελλάδος και της Ομογένειας.

Η Ελλάδα και η Ευρώπη έχουν και σήμερα ανάγκη από έναν Καποδίστρια.

Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 19/1/2014

Η αθλιότητα της φιλανθρωπίας (Επενδυτής, 21/12/2012)

Στη λέξη φιλανθρωπία υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου. Ο άνθρωπος είναι απλώς άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Όπως ο λύκος δεν μπορεί να είναι φιλόλυκος, ούτε η κότα φιλόκοτα και ο σκύλος φιλόσκυλος. Ο σκύλος, ναι, μπορεί να είναι φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο είδος μας. Η κότα δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ φιλάνθρωπη, αν είχε μια ελάχιστη επίγνωση του προορισμού της ως σούπας ή κοκκινιστής. Η γάτα, αν και εξίσου προσκολλημένη στον άνθρωπο και τα ενδιαιτήματά του, δεν είναι φιλάνθρωπη. Είναι απλώς φίλαυτη. Κι επειδή αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- αν μπορεί να αποκληθεί αγάπη το ένστικτο αυτοσυντήρησης που έχει κάθε ον-, συμβιβάζεται με την αναγκαστική συνύπαρξή της με τον άνθρωπο. Είναι μια κατεξοχήν φιλόγατα που συνδέεται με μνημόνιο κατανόησης με τον άνθρωπο, αν υποθέσουμε ότι η βάση της συνύπαρξής της μ’ αυτόν είναι να πιάνει ποντίκια ή να προσφέρει το σώμα της στην ανθρώπινη ανάγκη για τρυφερότητα και χάδι.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Μπορεί να είναι φιλόζωος ή ζωόφιλος – ας μην μπλέξουμε με την αυθεντική έννοια των δυο ταυτόσημων λέξεων, ποια σημαίνει την αγάπη για τη ζωή και ποια για τα ζώα. Φιλάνθρωπος μπορεί να είναι μόνον ο άνθρωπος που θεωρεί πως μόνος αυτός -άντε, και μερικοί ακόμη φίλοι, συγγενείς, άτομα της τάξης του, της αισθητικής του, της ιδεολογίας του- έχει ξεφύγει από την κατάσταση του ζώου και αντιμετωπίζει τους άλλους του είδους του ως ζώα, που έχουν την ανάγκη της φιλανθρωπίας του (ή της ζωοφιλίας του) και του οφείλουν ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν.

Ακόμη κι αν αποδεχθεί κανείς τη χριστιανική αντίληψη της φιλανθρωπίας, πρέπει να εκκινήσει από τη βάση της, που είναι η φιλαυτία. «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέει το ευαγγελικό πρόταγμα.

Αλλά αυτό προϋποθέτει, πρώτον, να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεύτερον, να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σε μια κατάσταση ισότητας με τον πλησίον. Τρίτον, να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ενότητα με τον πλησίον. Δηλαδή, να αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη φύση σου, έτσι όπως την αντιλαμβανόταν ο Hobbes στον «Λεβιάθαν» του: «Η φύση έχει κάνει σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους ίσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, ώστε (…) η διαφορά των ανθρώπων δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη που να μπορεί κανείς να αξιώνει για τον εαυτό του οποιοδήποτε ωφέλημα το οποίο κάποιος άλλος να μη μπορεί εξίσου καλά να το αξιώσει».

Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας. Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά: το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά. Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας. Στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει. Με την απληστία μας, την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.

Σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία. Έστω κι αν σπάνια αντιστέκομαι στον πειρασμό ν’ αγοράσω ένα πακέτο χαρτομάντιλα από τα φανάρια, να υποστώ το καθάρισμα του παρμπρίζ του αυτοκινήτου ή να δώσω στο αποστεωμένο «τζάνκι» το ευρώ με το οποίο υποτίθεται θα αγοράσει τυρόπιτα και δεν θα τσοντάρει για την επόμενη δόση του. Εξαγοράζω τις τύψεις μου για το γεγονός ότι εγώ ακόμη είμαι «εντός», όταν τόσοι άλλοι είναι «εκτός», όπως οι χριστιανοί με τον οβολό τους θαρρούν ότι διαγράφουν μια από τις αμαρτίες τους και κερδίζουν ένα μέτρο στον μαραθώνιο προς τον παράδεισο. Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Διόλου αθώα και ανιδιοτελής, πρέπει να ομολογήσω.

Αλλά η οργανωμένη βιομηχανία φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα, μου είναι απεχθής. Είναι μια κολοσσιαία απάτη. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, την εφημερίδα κι είσαι μπροστά σε μια παρέλαση δημίων που περιθάλπουν τα θύματά τους λίγο πριν τα καρατομήσουν. Ή και έπειτα απ’ αυτό. Άλλος μαζεύει ρούχα, άλλος λεφτά, άλλος φάρμακα, άλλος τρόφιμα, αφού πρώτα έγδυσε, ξάφρισε, αρρώστησε και άφησε νηστικό τον αποδέκτη της αλληλεγγύης του. «Όλοι μαζί μπορούμε», «κανείς μόνος του στην κρίση». Γιατί δεν επεδείκνυαν προληπτικά την αλληλεγγύη τους, πριν η κρίση ξεβράσει τα θύματά της στο περιθώριο; Τι είπαν και τι έκαναν όταν περικόπτονταν οι μισθοί, όταν οι συντάξεις έπεφταν στα όρια της πείνας, όταν θερίζονταν τα προνοιακά επιδόματα, και μάλιστα με το ανάθεμα της επαίσχυντης εύνοιας σε «κηφήνες», όταν το ΕΣΥ και τα Ταμεία λεηλατούνταν, όταν η τρόικα πετσόκοβε το ανάπηρο κοινωνικό κράτος κι όταν η μνημονιακή ύφεση πλημμύριζε με λουκέτα και ανέργους τα οικονομικά ερείπια; Σε ποιο μέτρο κοινωνικής καταστροφής λένε «όχι» ακόμη και σήμερα οι πρωταθλητές της φιλανθρωπίας; Το αντίθετο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει. Οι φανατικότεροι φιλάνθρωποι είναι οι κάτοχοι του μνημονιακού πρωταθλήματος. Αυτό θα μπορούσε λαϊκά να εκφραστεί και ως εξής: «Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι». Ή «πρώτα μας χέζουν και μετά μας σκουπίζουν».

Σας ακούγεται χυδαίο; Όμως, δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν την αναδιανομή της δυστυχίας των θυμάτων επειδή τους είναι αδιανόητη η αναδιανομή του πλούτου των θυτών; Δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του κοινωνικού κράτους που οι ίδιοι κατεδάφισαν ένα εθελοντικό υποκατάστατό του; Δεν είναι πιο χυδαίο οι χρυσοδάκτυλοι της διαπλοκής και του πλιάτσικου στον κοινωνικό πλούτο να διαγκωνίζονται σε «μαραθώνιους της αλληλεγγύης»;

Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού, ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της. Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και της περιθωριοποίησης. Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι. Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος -κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας. Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους με τα ψίχουλα της επαιτείας.

Αλλά η βιομηχανία της φιλανθρωπίας προτιμά ακριβώς αυτό: να καταστήσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, συνενόχους της φτώχειας και της δυστυχίας τους. Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας», εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικές καταστροφές. Έτσι, δεν αγαπούν τον πλησίον τους ως σεαυτόν. Απλώς, τον οικτίρουν και τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας. Τον αντιμετωπίζουν ως απειλή που πρέπει να εξευμενιστεί. Κατ’ ουσίαν τον μισούν γιατί υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους -υπαρκτής ή φανταστικής- ευδαιμονίας, καθιστώντας τη φιλανθρωπία μια αυθεντική μισανθρωπία.

Να μια ακραία αλλά αυθεντική εκδοχή της μισάνθρωπης φιλανθρωπίας: ο Τζορτζ Σόρος, από τους πλουσιότερους και πιο αδίστακτους κερδοσκόπους στον κόσμο, άμεσα υπεύθυνος εκτεταμένων ανθρωπιστικών καταστροφών που προκάλεσε το παιχνίδι του με τα νομίσματα, τις μετοχές ή τα εμπορεύματα, είναι και «ιδιοκτήτης» ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα «φιλανθρωπίας» στον κόσμο. Αν κάθε χρόνο εκπονεί και κάποιου είδους ισολογισμό των αλληλοαναιρούμενων δράσεών του, με τη φιλοδοξία να ισοσκελίσει τα μεγέθη της καταστροφής και της σωτηρίας, υποθέτω ότι θα τρομάζει κι ο ίδιος με το τερατώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο του οίκτου του.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

ΠΗΤΣΑΜ: Λαμβάνω την τιμή να συστηθώ: Ιερεμίας Ιωνάθαν Πήτσαμ, της Α. Ε. Πήτσαμ Κόμπανυ. Δουλειά της εταιρείας είναι να ξυπνά στους ανθρώπους τη λύπηση για τον άνθρωπο. Και το δηλώνω ξεκάθαρα… Η επιχείρηση πάει κατά διαόλου. Και σας το λέω εγώ, ο Ιερεμίας Πήτσαμ, που ελέγχω τα δύο τρίτα των ζητιάνων του Λονδίνου και κάτι ξέρω από ανθρώπινο οίκτο. Τι συγκινεί λοιπόν σήμερα τον άνθρωπο; Τίποτα. Γιατί και το πιο μαύρο χάλι, άντε και το συνηθίσει ο άλλος, δεν του λέει τίποτε. Κανένας δεν λυπάται κανέναν. Γίναμε αναίσθητοι και, μη σας κακοφανεί, γίναμε και γουρούνια. Βλέπεις στη γωνία έναν ωραίο γερό άνδρα με στρατιωτικό αμπέχονο και κομμένο το δεξί του χέρι, τρομάζεις, σαστίζεις, βγάζεις και του δίνεις τρία σελίνια. Τη δεύτερη φορά να σου πάλι ο κουλός στη γωνία του δρόμου, βγάζεις και του ακουμπάς δύο σελίνια. Άντε και βρεθεί ο κουλός μπροστά σου  για τρίτη φορά, σου τη δίνει και τον καρφώνεις στον μπασκίνα της γειτονιάς. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταμπέλες (πιάνει από το ράφι μια ταμπέλα και τη δείχνει στο κοινό). ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ. Ωραία κουβέντα, ωραία ταμπέλα, τι να την κάνεις που ξέφτισε σε δύο βδομάδες. Άλλη ταμπέλα: ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ. Καλό, ε; Δύσκολο να το πιάσεις, αλλά όμορφο. Δούλεψε πάνω από δύο μήνες, αλλά πάει κι αυτό, ξέφτισε… Τελειώνουνε κι οι όμορφες κουβέντες, τι νομίζεις; Ο κόσμος άλλαξε, θέλει καινούργια πράγματα.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Η όπερα της πεντάρας» 

«Φως» στις βιολογικές αιτίες της δυσλεξίας

Η δυσλεξία προκαλείται από προβλήματα επικοινωνίας ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου, τις ακουστικές και τις γλωσσικές, που έχουν ως συνέπεια την ελαττωματική νευρική «καλωδίωση», σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Η δυσλεξία είναι μια συχνή μαθησιακή νευρολογική διαταραχή, από την οποία πάσχει το 4% έως 10% του παγκόσμιου πληθυσμού (ανάλογα με τη χώρα και τη γλώσσα) και η οποία δεν κάνει κοινωνικο-οικονομικές ή φυλετικές διακρίσεις. Οι δυσλεκτικοί συχνά δυσκολεύονται να γράψουν και να διαβάσουν σωστά, με συνέπεια να έχουν προβλήματα στην πορεία της εκπαίδευσής τους. Από την άλλη, διάσημοι και πανέξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Γουόλτ Ντίσνεϊ και ο Στιβ Τζομπς, δεν εμποδίστηκαν από τη δυσλεξία τους να φθάσουν ψηλά στις επιδιώξεις τους.

Η δυσλεξία, που μπορεί να κληρονομηθεί, αποτελεί ένα είδος «τύφλωσης απέναντι στις λέξεις» και είναι άσχετη με τον δείκτη νοημοσύνης, με αποτέλεσμα αρκετοί να μην την θεωρούν πραγματικό ιατρικό πρόβλημα, ενώ άλλοι επιμένουν πως πρόκειται για βιολογικό θέμα που άπτεται της νευροεπιστήμης. Έτσι, μέχρι σήμερα δύο είναι οι κυρίαρχες θεωρίες για τις αιτίες της: είτε ότι προκαλείται από πραγματικά προβλήματα «καλωδίωσης» του εγκεφάλου (κάτι που έρχεται να ενισχύσει η νέα έρευνα), είτε ότι προέρχεται απλώς από την ανικανότητα του εγκεφάλου να κατανοήσει τη σχέση ήχων και συμβόλων που απαρτίζουν την ανθρώπινη γλώσσα (χωρίς όμως να υπάρχει κάποιο ελαττωματικό νευροβιολογικό υπόβαθρο).

Οι ερευνητές από το Βέλγιο, τη Βρετανία και την Ελβετία, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχιατρικής Μπαρτ Μπόετς του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λουβέν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, το «Nature» και το «New Scientist», μελέτησαν τους εγκεφάλους 23 ενήλικων ανθρώπων με δυσλεξία και 22 χωρίς αυτήν, με τη βοήθεια λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI).

Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι δυσλεκτικοί καταλαβαίνουν μεν μια χαρά τις ελάχιστες «μονάδες ήχου» (τα λεγόμενα «φωνήματα») της γλώσσας, με τα οποία δημιουργούνται οι λέξεις, όμως δεν διαθέτουν τα κατάλληλα νευρωνικά «κυκλώματα» για την επεξεργασία τους λόγω των προβλημάτων ενδοεπικοινωνίας του εγκεφάλου.

Όπως είπε ο Μπόετς, καταρρίπτεται η ευρέως διαδεδομένη άποψη (δηλαδή η δεύτερη θεωρία περί δυσλεξίας) ότι οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτήν, έχουν κατώτερη ικανότητα να αναγνωρίσουν και να διακρίνουν τους ξεχωριστούς ήχους μιας γλώσσας. Αντίθετα, όπως είπε, το πρόβλημα πηγάζει από την ελλιπή διασύνδεση ανάμεσα στην ακουστική περιοχή του εγκεφάλου (όπου γίνεται η επεξεργασία των ήχων των φωνημάτων) και στην περιοχή του Μπροκά (όπου γίνεται η ανωτέρου επιπέδου φωνολογική επεξεργασία της γλώσσας).

Οι ερευνητές εξέφρασαν την ελπίδα πως η έρευνά τους μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών τεχνικών για τη βελτίωση της κατάστασης των δυσλεκτικών ανθρώπων, για παράδειγμα μέσω μη επεμβατικής διέγερσης του εγκεφάλου (όπως είναι η μαγνητική διακρανιακή διέγερση).

Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη μια δεύτερη σχετική έρευνα, που θα μελετήσει τους εγκεφάλους παιδιών με κληρονομικό κίνδυνο δυσλεξίας, για να διαπιστωθεί με ποιό τρόπο η δυσλεξία αναπύσσεται διαχρονικά.

Πηγή: AΠE-MΠΕ - kathimerini.gr

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ 

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Κομοτηνής 14 Αθήνα, 22 -11-2013

11526 Αθήνα Αρ. Πρωτ.: 12

www.panenosi.gr

mail@panenosi.gr

ΠΛΗΡ.: Κουντούρης Τηλέμαχος 6939415171

             Μακεδών Νικόλαος 6972093097

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ Υ.ΠΑΙ.Θ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Με αφορμή το Προεδρικό Διάταγμα για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Παιδείας, το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Π.Ε., έχει να επισημάνει τα εξής:

1. Υπενθυμίζει την από καιρό διατυπωμένη θέση του, πως η μόνη μορφή αξιολόγησης που στηρίζεται στα νέα επιστημονικά δεδομένα και την ευρωπαϊκή και διεθνή εμπειρία είναι αυτή που υιοθετεί μοντέλα αυτοελέγχου με στόχο την ανάπτυξη και βελτίωση του σχολείου, με βάση τις δικές του δυνάμεις, και τα οποία στηρίζονται στην εσωτερική αξιολόγηση (αυτοαξιολόγηση) της σχολικής μονάδας, η οποία μπορεί να συνδυάζεται και με εξωτερική αξιολόγηση, ώστε να αυξάνεται η εγκυρότητα των μετρήσεων και να οδηγεί σε πιο θετικά αποτελέσματα.

2. Θεωρεί πως η όποια αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έχει νόημα μόνο όταν αυτή εντάσσεται στη συνολική αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, έχει κυρίως διαμορφωτικό χαρακτήρα και στοχεύει στην ανάληψη βελτιωτικών δράσεων, τόσο από τη σχολική μονάδα, όσο και από τον ίδιο τον εκπαιδευτικό. 

3. Το ΠΔ του Υ.ΠΑΙ.Θ. επιβάλλει την εφαρμογή ενός συστήματος αξιολόγησης που εδράζεται κυρίως στην ιεραρχική εσωτερική αξιολόγηση και προδιαγράφει μια εκπαιδευτική πραγματικότητα άκρατου ανταγωνισμού και διαρκούς ανασφάλειας για τους εκπαιδευτικούς, τη στιγμή που είναι κοινώς αποδεκτό ότι προϋπόθεση για την καλή λειτουργία των σχολικών μονάδων είναι το ήρεμο κλίμα και η συνεργατική δράση.

4. Στόχος των συντακτών του Π.Δ. δεν είναι η καθιέρωση ενός συστήματος αξιολόγησης με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας, αλλά η θεσμοθέτηση μιας διαδικασίας ελέγχου της μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης των εκπαιδευτικών, μέσα από την καθιέρωση της προκρούστειας λογικής των «ποσοστώσεων» σε εφαρμογή του Ν.4024/2011 για το «ενιαίο» μισθολόγιο.

5. Πιο αναλυτικά, το Π.Δ. του Υπουργείου Παιδείας:

· εισάγει την επικυριαρχία των σχολικών συμβούλων σε όλη τη διαδικασία της αξιολόγησης, μετατρέποντάς τους στην ουσία, από συμβούλους σε παλιούς επιθεωρητές.

· αναθέτει, εντελώς αντιεπιστημονικά, στο ίδιο άτομο (σχολικό σύμβουλο), τόσο τη διενέργεια της διαμορφωτικής, όσο και της τελικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, τη στιγμή που σε όσα συστήματα αξιολόγησης εφαρμόζονται και οι δύο αυτές διαδικασίες -για ευνόητους λόγους- διενεργούνται από διαφορετικά άτομα. 

· συγκροτεί έναν συγκεντρωτικό, γραφειοκρατικό και ιεραρχικά δομημένο μηχανισμό εποπτείας και ελέγχου όλου του εκπαιδευτικού συστήματος, όπου κάθε ανώτερη κλίμακα αξιολογείται και κρίνεται από την ικανότητά της να ελέγχει τις κατώτερες.

· καθιερώνει ένα πλαίσιο, το οποίο δεν επιτρέπει καμία μορφή δημοκρατικού ελέγχου και κίνησης από τα κάτω προς τα πάνω, και ο ρόλος των ιεραρχικά κατώτερων εξαντλείται αποκλειστικά και μόνο στην παροχή ενημέρωσης προς τους ιεραρχικά ανώτερους. 

· θεωρεί ως μοναδική μεταβλητή της ποιότητας του εκπαιδευτικού συστήματος τον εκπαιδευτικό και ξεκινά με τη δική του αξιολόγηση, ενώ απουσιάζει παντελώς και μετατίθεται στις «καλένδες» η αξιολόγηση των αναλυτικών προγραμμάτων, των βιβλίων, των υποδομών, των εκπαιδευτικών στόχων, της χρηματοδότησης του σχολείου και της δομής του εκπαιδευτικού συστήματος γενικότερα.

· αγνοεί πλήρως την πολυπαραγοντικότητα από την οποία χαρακτηρίζεται το εκπαιδευτικό έργο (λειτουργία διαφορετικών τύπων σχολείων, διαφορετική υλικοτεχνική υποδομή και εποπτικά μέσα, διαφορετικές γεωγραφικές και κοινωνικοπολιτισμικές συνθήκες κ.λπ.)

· εισάγει μια απίστευτη γραφειοκρατία στην καθημερινή σχολική ζωή, με διαδικασίες χρονοβόρες και σε πολλές των περιπτώσεων ανεφάρμοστες και αντικρουόμενες.

· καθιερώνει με εντελώς ασαφή τρόπο την ποσοτικοποίηση ποιοτικών κριτηρίων σε κλίμακα από το 1 έως το 100, αφήνοντας μεγάλα περιθώρια για υποκειμενικές κρίσεις και αυθαιρεσίες. Αλήθεια, πώς θα βαθμολογηθεί ο εκπαιδευτικός σε κλίμακα(1-100) στο «κριτήριο του παιδαγωγικού κλίματος στη σχολική τάξη» ή στο «κριτήριο των διαπροσωπικών σχέσεων»; Με δύο επισκέψεις του σχολικού συμβούλου;

· εκφυλίζει εντελώς τον πραγματικό χαρακτήρα της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας, η οποία πρέπει να έχει ως στόχο την ανάπτυξη και βελτίωση του σχολείου, με βάση τις δικές του δυνάμεις, και απλώς τη χρησιμοποιεί για να προετοιμάζει την εξατομικευμένη αξιολόγηση κάθε μεμονωμένου εκπαιδευτικού.

· εντελώς αυθαίρετα και σε πλήρη αντίθεση με την κείμενη νομοθεσία αποκαλεί τους σχολικούς συμβούλους «ανώτερους» και «προϊσταμένους» των διευθυντών σχολικών μονάδων (άρθρο 10).

· αναθέτει τα τέσσερα από τα πέντε κριτήρια αξιολόγησης των διευθυντών σχολικών μονάδων στους σχολικούς συμβούλους, και ένα μόνο στο Διευθυντή Εκπαίδευσης που είναι ο άμεσος Προϊστάμενός τους.

· απαξιώνει και υποβαθμίζει το ρόλο των διευθυντών αξιολογώντας τη διδακτική τους ικανότητα, παραβλέποντας ότι οι διευθυντές είναι από την κείμενη νομοθεσία εκτός από διοικητικοί και επιστημονικοί-παιδαγωγικοί υπεύθυνοι των σχολικών μονάδων, και άρα, ως τέτοιοι και μόνο θα έπρεπε να αξιολογούνται.

· προβλέπει ότι η αξιολόγηση των αποσπασμένων εκπαιδευτικών σε διοικητικές υπηρεσίες θα γίνεται με διαφορετικά κριτήρια από αυτά των μάχιμων εκπαιδευτικών, αλλά η προαγωγή τους θα γίνεται με βάση κοινούς πίνακες προακτέων, γεγονός που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε ρουσφετολογικές πρακτικές. 

· εισάγει ασαφή και φωτογραφικά προσόντα (π.χ. Δίπλωμα σπουδών σε αντικείμενα που αφορούν την τέχνη, τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την επιστήμη ή την τεχνολογία).

Με βάση τα παραπάνω, το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Π.Ε., κρίνει συνολικά το ΠΔ για την αξιολόγηση ως αντιεπιστημονικό και προτείνει την έναρξη διαλόγου από μηδενική βάση, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων μερών, με στόχους:

1ον. Τη θεσμοθέτηση ενός σαφούς πλαισίου λειτουργίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος, όπου οι αρμοδιότητες και τα καθήκοντα όλων των μελών της σχολικής κοινότητας θα είναι καθορισμένα με ακρίβεια και σαφήνεια, ώστε να οδηγηθούμε σε πιο ποιοτική λειτουργία των σχολικών μονάδων, αλλά και σε αναβάθμιση του παραγόμενου εκπαιδευτικού έργου και

2ον. Τη θεσμοθέτηση ενός συστήματος αξιολόγησης όπου η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού θα εντάσσεται στη συνολική αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, θα έχει κυρίως διαμορφωτικό χαρακτήρα και θα αποβλέπει στην ανάπτυξη και αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου μέσω της ανάληψης βελτιωτικών δράσεων τόσο από τη σχολική μονάδα όσο και από τον ίδιο τον εκπαιδευτικό, μακριά από κατηγοριοποιήσεις, ποσοστώσεις και ανταγωνισμούς και μέσα σε ένα κλίμα συνεργασίας και συλλογικότητας που τόσο έχει ανάγκη σήμερα το δημόσιο σχολείο.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας

Γεώργιος Ανδριάς Νικόλαος Μακεδών

Ηθικές αρχές στην πολιτική

 Posted by Blog Antikleidi Ιστορία, Πολιτική Add comments

Νοε01201

«Ο Καποδίστριας ήταν statesman με ηθικές αρχές», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών στην ημερίδα για τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, τον οποίο οι Ελβετοί θα τιμήσουν δεόντως από το Νοέμβριο του 2013 και όλο το 2014.
Οι ψυχροί Ελβετοί δεν ξεχνούν τον πρώτο επίτιμο πολίτη της χώρας τους. Οι θερμοί Νότιοι προτιμούν να μη θυμούνται, για να μη στενοχωριούνται. Τη διαφορά statesman και politician, τη διαφορά αυτού που σκέφτεται τις επόμενες γενιές απ’ αυτόν που κινείται με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές.
Ο Καποδίστριας δεν ήταν μόνο statesman, είχε και ηθικές αρχές, κι αυτό του το αναγνώριζαν ακόμη και οι αντίπαλοί του, όπως ο Μέτερνιχ. «Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος. Και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας», είχε παραδεχτεί ο φοβερός και τρομερός Αυστριακός διπλωμάτης.
«Είμαι ευχαριστημένος... (γράφει στον πατέρα του) Αντιστάθηκα στις πιο μεγάλες και γοητευτικές προτάσεις... προκειμένου να μείνω με όλη μου την καρδιά προσκολλημένος... σε όσα εγώ πιστεύω ως ιερά καθήκοντα... Θα είχα προχωρήσει κατά χίλια βήματα στη σταδιοδρομία μου, αλλά έξω από τις αρχές μου...».
«Είσθε αξιοθαύμαστος», του είπε μία βαρόνη, όταν είδε ότι ζούσε σε δύο λιτά δωμάτια στη Γενεύη. «Μα όχι, κυρία μου, απλώς είμαι συνεπής προς τον εαυτό μου...

 Κατερίνα Τζωρτζινάκη
 Πηγή : Ναυτεμπορική, 30/10/13

Πώς βοηθάμε τα παιδιά να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους;

Σύμφωνα με τον Stanley Greenspan (1997), παιδοψυχίατρο, που έχει μελετήσει εκτενώς τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, ένα από τα πρώτα βήματα στην εξέλιξη του παιδιού είναι η ενσωμάτωση των συναισθημάτων στην αίσθηση ταυτότητας (στην αίσθηση του εαυτού) - η κατανόηση ότι ένα άτομο μπορεί, για παράδειγμα, να κινηθεί από την χαρά στο θυμό, και πίσω στη χαρά, παραμένοντας το ίδιο πρόσωπο.Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναγνωρίζουν και να κατανοούν τα συναισθήματά τους:Δώστε στα παιδιά λόγια για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. «Είσαι θυμωμένος επειδή ο Josh σου πήρε το τρενάκι που ήθελες», «Μου φαίνεται ότι αισθάνεσαι λυπημένος που θα αποχωριστείς τη μαμά σου σήμερα το πρωί», «Βλέπω ότι είσαι τόσο ενθουσιασμένος που θα περάσεις το Σαββατοκύριακο στο μπαμπά σου, που σου είναι δύσκολο να ηρεμήσεις και να κοιμηθείς για μεσημέρι».

Προσφέρετε τους γνώσεις σχετικά με τα συναισθήματα. Διαβάστε βιβλία σχετικά με τα συναισθήματα γενικά ή για παιδιά που αντιμετώπισαν δυσκολίες με κάποια συναισθήματα. Χρησιμοποιήστε μαριονέτες ή κούκλες για να παρουσιάσετε στιγμιότυπα από κοινές καταστάσεις, όπως ένα παιδί που παίρνει ένα παιχνίδι από ένα άλλο, και ζητήστε από τα παιδιά να σας πουν πώς σκέφτονται ότι μπορεί να αισθάνονται οι χαρακτήρες σας. 

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να σκεφτούν σχετικά με τα δικά τους συναισθήματα. Για παράδειγμα, βοηθήστε τα να δημιουργήσουν το προσωπικό τους λεύκωμα με σελίδες με λεζάντες, όπως: «Ένιωσα λυπημένος όταν ....., ένιωσα χαρούμενη όταν ....» και ούτω καθεξής. Μην παραλείψετε να συμπεριλάβετε το πλήρες φάσμα των συναισθημάτων, τόσο των θετικών όσο και των αρνητικών. Τα παιδιά μπορούν να εικονογραφήσουν κάθε σελίδα με ένα σχέδιο, ή μπορείτε να τραβήξετε φωτογραφίες των παιδιών σας, στις οποίες να προσπαθούν να πάρουν τις εκφράσεις του προσώπου που αντιστοιχούν σε κάθε συναίσθημα. Τα παιδιά θα ενθουσιαστούν κοιτάζοντας τον εαυτό τους στον καθρέφτη καθώς προσπαθούν να εκδραματίσουν αυτές τις εκφράσεις. 

Όμως, συχνά, τα παιδιά χρειάζονται περισσότερα από ένα όνομα για τα ισχυρά συναισθήματα που φαίνεται να …καταλαμβάνουν ώρες ώρες το σώμα τους. Τα παιδιά – όπως και οι ενήλικες – πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται αυτά τα συναισθήματα, έτσι ώστε να μην καταλήξουν σκλάβοι στα πάθη τους. Ένας άλλος ψυχολόγος, ο Daniel Goleman (1995), υποστηρίζει ότι αυτό το είδος της συναισθηματικής νοημοσύνης μπορεί να παίξει μεγαλύτερο ρόλο, από ότι το συμβατικό IQ (η συμβατική νοημοσύνη), στην ευτυχία ενός ατόμου και στην επιτυχία στη ζωή. 

Οι ενήλικες μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να διαχειρίζονται τα έντονα συναισθήματα, αποφεύγοντας, όσο το δυνατό, τις συνθήκες που ενδέχεται να προκαλέσουν ξεσπάσματα και διδάσκοντας στα παιδιά συγκεκριμένες τεχνικές για να ηρεμούν, όταν συμβαίνουν πράγματα που τα αναστατώνουν. 

Απογοήτευση 

Η απογοήτευση αποτελεί συχνά έναυσμα της προβληματικής συμπεριφοράς και χρειάζεται ένα ικανό χρονικό διάστημα για ένα παιδί για να μάθει να την αντιμετωπίζει. Απογοητεύσεις προκύπτουν συχνά όταν: 

Διακοπεί ή ματαιωθεί κάποια επιθυμητή δραστηριότητα του παιδιού. 

Το παιδί δεν παίρνει κάτι που επιθυμεί ή κάτι που περίμενε. 

Προσπαθεί ή ενθαρρύνεται να επιχειρήσει δραστηριότητες που είναι πολύ δύσκολες για αυτό. 

Συμβαίνει κάποια αλλαγή στο πρόγραμμα, στις δραστηριότητες ή στους ανθρώπους, που είναι οικεία στο παιδί. 

Τα παιδιά (όπως και ενήλικες) ανταποκρίνονται στην απογοήτευση με διάφορους τρόπους. Μερικά παιδιά αντιδρούν αρχικά με απόσυρση και στη συνέχεια δεν είναι σε θέση να ανακτήσουν τον ενθουσιασμό τους. Ο γνωστός ψυχολόγος Jean Piaget (1962), εξήγησε ότι όταν τα μικρά παιδιά «βάλουν κάτι το μυαλό τους», εστιάζουν σε αυτό και το βρίσκουν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να σκεφτούν άλλες λύσεις ή να αλλάξουν κατεύθυνση. Το απογοητευμένο παιδί συχνά κλαίει, θυμώνει, και μπορεί να εξωτερικεύσει το συναίσθημα του, χτυπώντας άλλους, είτε για να πάρει ότι είναι επιθυμητό ή απλά για να ανακουφίσει την ένταση του. Ο θυμός είναι μια συνηθισμένη αντίδραση στην απογοήτευση. Τα θυμωμένα παιδιά μπορεί να χτυπήσουν άλλους, να σπρώξουν, να δαγκώσουν, να ουρλιάζουν, να κλαίνε ή να έχουν εκρήξεις θυμού. 

Φυσικά, δεν είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι τα παιδιά θα μπορούσαν, ή ακόμη και θα έπρεπε, να μεγαλώσουν χωρίς να έρθουν αντιμέτωπα με την απογοήτευση. Η απόκτηση της ικανότητας να αντιμετωπίζουν την απογοήτευση είναι ένα σημαντικό μέρος της συναισθηματικής τους ανάπτυξης. Ωστόσο, οι ενήλικες που θέλουν να βοηθήσουν το παιδί στην ανάπτυξη του, έχουν την ευθύνη να βοηθήσουν να διατηρηθεί το επίπεδο της απογοήτευσης εντός τέτοιων ορίων, ώστε να είναι διαχειρίσιμο από το συγκεκριμένο παιδί σε ένα δεδομένο περιβάλλον. 

Γνωρίζοντας, για παράδειγμα, ότι τα δίχρονα δεν μπορούν να διαχειριστούν την απογοήτευση ή να περιμένουν την σειρά τους για να παίξουν με ένα παιχνίδι, όπως τα παιδιά στην ηλικία των τεσσάρων ετών, θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι υπάρχουν αρκετά δημοφιλή και επιθυμητά παιχνίδια για όλα τα παιδάκια, σε ένα δωμάτιο γεμάτο νήπια. Επιπλέον, καλό είναι να προσαρμόζουμε τις προσδοκίες μας, όχι μόνο ανάλογα με την ηλικία, αλλά και με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των παιδιών που έχουμε στη φροντίδα σας. Ενώ το να περιμένει τη σειρά του μπορεί να είναι ένας εφικτός στόχος, σε γενικές γραμμές, για ένα τετράχρονο παιδί, πολλοί παράγοντες μπορεί να το καθιστούν λιγότερο εύκολο για ένα συγκεκριμένο παιδί. Τα παιδιά που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να παίξουν με άλλα παιδιά, για παράδειγμα, ή τα παιδιά που δεν είχαν ποτέ δικά τους παιχνίδια, μπορεί να έχουν ιδιαίτερη δυσκολία στο να μοιράζονται. Ένα παιδί με ειδικές ανάγκες ή ένα κακοποιημένο παιδί μπορεί να έχει πολύ χαμηλότερη ανοχή στην απογοήτευση από ότι ένα παιδί που δεν αντιμετωπίζει αυτές τις προκλήσεις. Να θυμάστε ότι η ικανότητα του παιδιού να μοιραστεί, προϋποθέτει την αίσθηση ότι έχει ήδη αρκετό από αυτό που πρόκειται να μοιραστεί με άλλους. 

Όταν βεβαιωθείτε ότι έχετε εξαλείψει πιθανές πηγές περιττών ή ακραίων απογοητεύσεων, μπορείτε στη συνέχεια να επικεντρωθείτε σε τρόπους για να βοηθήσετε τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται την αντίδρασή τους στην απογοήτευση. Η αναγνώριση των συναισθημάτων των παιδιών και η ενθάρρυνση τους να τα εκφράσουν είναι καλά σημεία εκκίνησης. Αφού τα παιδιά έχουν ηρεμήσει, μπορείτε να τα βοηθήσει να σκεφτούν τρόπους για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που τους προκαλεί απογοήτευση. Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορεί, μερικές φορές, να περιμένουν τη σειρά τους πιο υπομονετικά αν έχουν γράψει το όνομα τους σε μία «λίστα αναμονής» για το παιχνίδι που θέλουν να παίξουν, «διασφαλίζοντας» έτσι ότι θα είναι οι επόμενοι. 

Θυμός 

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα, αν και η εμπειρία του είναι συχνά τρομακτική, τόσο για το πρόσωπο που είναι θυμωμένο, όσο και για εκείνους που γίνονται μάρτυρες της οργής του​​. Μερικά ενήλικες, ίσως λόγω των εμπειριών της παιδικής τους ηλικίας, με το δικό τους ή τον θυμό των άλλων, ενοχλούνται ιδιαίτερα από τον θυμό των παιδιών. Παρόλα αυτά, τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να αισθάνονται και να εκφράζουν το θυμό τους και είναι ευθύνη των γονιών να τους μάθουν πώς να διαχειρίζονται το θυμό τους, έτσι ώστε να μην τους καταβάλλει. Είναι επίσης καθήκον μας να παρέμβουμε, όταν τα παιδιά χάνουν τον έλεγχο του θυμού τους και γίνονται βίαια ή επιθετικά, ώστε να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ των συναισθημάτων τους και της συμπεριφοράς τους. 

Ο Goleman (1995) μελετώντας πολλές έρευνες κατέληξε στο συμπέρασμα ότι λίγος χρόνος ηρεμίας, μακριά από την κατάσταση που προκάλεσε την οργή, μπορεί να βοηθήσει στην επανάκτηση του ελέγχου των συναισθημάτων, αλλά μόνο εφόσον το θυμωμένο άτομο δεν χρησιμοποιεί αυτό το διάστημα για να αναμασήσει τους λόγους που προκάλεσαν τον θυμό του. Μια δημοφιλής στρατηγική για να βοηθήσουμε τα παιδιά να διαχειρίζονται το θυμό τους είναι να τους διδάξουμε την τεχνική της «χελώνας», δηλαδή, να παίρνουν λίγο χρόνο για να μπουν μέσα στο «καβούκι» τους και να σκεφτούν, αντί να αντιδράσουν αμέσως, όταν συμβαίνει κάτι που τους θυμώνει (Hemmeter & Fox, 2007). Μερικοί άνθρωποι προτιμούν την έντονη δραστηριότητα, άλλοι πηγαίνουν μόνοι σε ένα ήσυχο μέρος και άλλοι εστιάζουν σε κάποια ευχάριστη δραστηριότητα, προκειμένου να εκτονώσουν τον θυμό τους. Ανάλογα με το συγκεκριμένο παιδί, μπορείτε να του προτείνετε να δοκιμάσει μία από αυτές τις εναλλακτικές λύσεις, αλλά μόνο αφού έχετε αναγνωρίσει και αποδεχτεί τα συναισθήματα θυμού του. 

Η ιδέα, με άλλα λόγια, δεν είναι να πείσετε το παιδί να ξεφύγει από μια συναισθηματική κατάσταση, αλλά να το βοηθήσει να επανακτήσει τον έλεγχο για να είναι σε θέση να εκφράσει αυτό το συναίσθημα κατάλληλα. Σημειώστε, ότι οι προτεινόμενες δραστηριότητες εκτονώνουν το θυμό επειδή απορροφούν την προσοχή του παιδιού και σταδιακά την απομακρύνουν από τις σκέψεις θυμού, όχι επειδή παρέχουν έναν τρόπο για να ξεσπάσει την οργή του. Μια δημοφιλής ιδέα, πριν από πολλά χρόνια, ήταν ότι η εκτόνωση, με το πέταγμα των παιχνιδιών ή το χτύπημα μια κούκλας, λειτουργεί ως ένα είδος βαλβίδας ασφαλείας στα συναισθήματα θυμού. Σύμφωνα με τον Goleman, όμως, τα ξεσπάσματα αυτού του είδους οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα και αυξάνουν αντί να μειώνουν τα συναισθήματα θυμού (Goleman, 1995). Οι ενήλικες που φροντίζουν νήπια και μικρά παιδιά, είναι καλό να χρησιμοποιούν τις αρχές της έμμεσης καθοδήγησης για την ελαχιστοποίηση των συνθηκών που προκαλούν θυμό και την άμεση καθοδήγηση για να διδάξουν στα παιδιά πώς να εκφράσουν την οργή τους με κατάλληλους τρόπους. 

Όπως και με την αντιμετώπιση της απογοήτευσης, χρησιμοποιώντας ιστορίες και εικονογραφημένα βιβλία μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά τρόπους να αντιμετωπίζουν τα έντονα συναισθήματα. Ή μπορούμε να κάνουμε το ίδιο με παιχνίδια ρόλων, ή παίζοντας με μικρές φιγούρες ή κούκλες, για να δείξουμε στα παιδιά πώς μπορούν να αντιδράσουν όταν κάτι τους ενοχλεί στην πραγματική ζωή. 

Τέλος, παρεμβαίνουμε όταν ο θυμός τους βγαίνει εκτός ελέγχου και με τις ενέργειες τους βλάπτουν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Μπορεί να είναι μια πραγματική πρόκληση, αλλά θα πρέπει να παραμείνετε ήρεμοι. Αν θυμώσετε κι εσείς, τα πράγματα θα γίνουν μόνο χειρότερα. Κρατήστε τον τόνο της φωνής σας χαμηλό και ήρεμο, λυγίστε τα γόνατα σας ώστε να βρεθείτε στο ίδιο επίπεδο με το παιδί και κοιτάξτε το κατευθείαν στα μάτια. Υπενθυμίστε του τα όρια που έχει υπερβεί και παραμείνετε κοντά για να βεβαιωθείτε ότι η συμπεριφορά αυτή θα σταματήσει. Καταστήστε σαφές ότι το πρόβλημα είναι η συμπεριφορά του – μην απορρίπτετε το παιδί προσωπικά και μην καταδικάζετε τα συναισθήματα του. 

Μπορεί να χρειαστεί να απομακρύνετε το παιδί από τα άλλα παιδιά με μια εξήγηση, όπως «Ο Κώστας χρειάζεται λίγο χρόνο για να σκεφτεί». Πείτε στο παιδί «Θα σε ακούσω, αν θέλεις να μου πεις τι σε ενοχλεί». Όταν το παιδί αρχίσει να ανακτά τον έλεγχο, μπορείτε να προτείνετε μια εναλλακτική δραστηριότητα παιχνιδιού, με βάση όσα ξέρετε για τις προτιμήσεις και τις δεξιότητες του παιδιού. Προτιμήστε κάτι που ξέρετε ότι το απολαμβάνει, ή το κάνει καλά, για να ανακατευθύνετε την δραστηριότητα του και να αλλάξετε την εστίαση του σε κατάλληλες εναλλακτικές λύσεις. Αποφύγετε να βάλετε άμεσα το παιδί πίσω στην κατάσταση στην οποία παρουσιάστηκε το πρόβλημα. 

Να θυμάστε ότι τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να αναπτύξουν τις δεξιότητες που προσπαθείτε να τους διδάξετε και μάλλον θα πρέπει να επαναλάβετε τα παραπάνω πολλές φορές. Θα πρέπει να βλέπετε κάποια πρόοδο, όμως. Ένα παιδί που εμφανίζεται διαρκώς θυμωμένο ή που δεν κάνει καμία πρόοδο ως προς τον αυτοέλεγχο, θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια για να αναζητήσετε τους λόγους. Μήπως οι αντιδράσεις σας στα ξεσπάσματα του, λειτουργούν, κατά κάποιο τρόπο, σαν επιβράβευση για το παιδί; Είναι κάποια πτυχή του προγράμματος ή του περιβάλλοντος σας που του δημιουργεί ένταση; Είναι κάτι άλλο που συμβαίνει στη ζωή του παιδιού που του δημιουργεί αναταραχή; 

Πηγή: www.education.com

Η σημασία των ορίων στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών

Από την Ελπίδα Μαρκοπούλου, Κλινικό Ψυχολόγο, D.E.A.

Τα όρια και οι κανόνες βοηθούν το παιδί να νιώθει ασφάλεια.

Πολλοί γονείς κατά τη διάρκεια της συμβουλευτικής διαδικασίας εκφράζουν τη δυσκολία τους να πουν «όχι», να θέσουν κανόνες, να επιβάλλουν απαγορεύσεις. Άλλοι εξομολογούνται ότι θέτουν κανόνες που ποτέ δεν τηρούνται.

Γιατί είναι τόσο επώδυνο για πολλούς να πουν «όχι» στα παιδιά τους και να τα οριοθετήσουν;

Κάποιοι πιθανοί λόγοι μπορεί να είναι:

- Ο ίδιος ο γονιός έχει βιώσει σαν παιδί την επιβολή κανόνων ως κάτι «κακό», ως έλλειψη αγάπης. Έτσι, είναι πιθανό να νιώθει ενοχές και να σκέφτεται ότι αν πει «όχι» το παιδί θα νιώθει ότι δεν το αγαπά.

- Ο γονιός θεωρεί ότι η επιβολή κανόνων είναι ταυτόσημη με την καταπιεστική, αυταρχική διαπαιδαγώγηση.

- Συχνά λόγω της έλλειψης χρόνου που βιώνουν στην καθημερινότητά τους, οι γονείς θεωρούν ότι κάνοντας όλα τα χατίρια στα παιδιά τους αναπληρώνουν τις ώρες που δεν είναι κοντά τους.

- Οι γονείς νιώθουν ανεπαρκείς, πιστεύουν ότι δεν θα τα καταφέρουν, επομένως, δεν προσπαθούν να οριοθετήσουν τα παιδιά τους.

Γιατί είναι σημαντικό να θέτουμε όρια;

Τα όρια και οι κανόνες βοηθούν το παιδί να νιώθει ασφάλεια. Όταν δεν υπάρχουν όρια η πραγματικότητα μπορεί να είναι χαοτική για το παιδί γιατί από μόνο του όσο είναι μικρό δεν μπορεί να ρυθμίζει τη συμπεριφορά του. Η αυτορύθμιση κατακτάται καθώς το παιδί μεγαλώνει και εσωτερικεύει τους γονεϊκούς και κοινωνικούς κανόνες. Επομένως, η ύπαρξη ορίων και κανόνων βοηθά το παιδί να δομήσει την προσωπικότητα του και να γίνει μεγαλώνοντας ένα υπεύθυνο και αυτόνομο άτομο.

Οι γονείς είναι λογικό να μην μπορούν να πραγματοποιούν κάθε επιθυμία των παιδιών τους. Όταν το παιδί ακούει το «όχι», μαθαίνει να παραιτείται από την άμεση ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του, χωρίς αυτό να είναι τραυματικό για το ίδιο.

Επίσης, το να θέτουν και να τηρούν κανόνες οι γονείς βοηθά τα παιδιά να κατανοούν τη συμπεριφορά τους και τις προσδοκίες τους. Ξέρουν τι να περιμένουν χωρίς να μπερδεύονται και μπορούν να γνωρίσουν τι επιτρέπεται και τι όχι. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά έχουν σταθερότητα στη ζωή τους ενώ μαθαίνουν ταυτόχρονα να αντέχουν στις δυσκολίες.

Με ποιον τρόπο θέτουμε τα όρια; Πώς λέμε «όχι»;

Λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία του παιδιού. Ό, τι ισχύει για ένα πολύ μικρό παιδί δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεται σ’ έναν έφηβο.

Εξηγούμε πάντοτε το «γιατί». Δεν έχει νόημα να λέμε σ” ένα παιδί τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει αν δεν του εξηγούμε πρώτα τους λόγους. Έτσι, μπορούμε να λέμε ότι «είναι καλό να κάνεις ή δεν πρέπει…. γιατί…» και όχι «μην κάνεις αυτό ή εκείνο γιατί το λέω εγώ ή γιατί δεν μου αρέσει».

Είμαστε συνεπείς στην τήρηση των κανόνων που υιοθετούμε (δεν λέμε ναι τη μια φορά και όχι την άλλη). Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε άκαμπτοι. Έτσι, αφήνουμε χώρο στο παιδί να εκφραστεί, να αμφισβητήσει.

Δεν είμαστε υπερβολικά αυστηροί. Δεν λέμε όχι στα πάντα, έτσι ώστε το παιδί να έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται, να διαπραγματεύεται με τους γονείς του και να μην φοβάται.

Δίνουμε ξεκάθαρα μηνύματα – έχουμε κοινούς κανόνες ως ζευγάρι γονέων. Δεν πρέπει να λέει άλλα η μαμά και άλλα ο μπαμπάς.

Επικρίνουμε τη συμπεριφορά που δε μας αρέσει και όχι γενικά το παιδί. π.χ λέμε δε μου άρεσε που έκανες αυτό… ή αυτή σου η συμπεριφορά είναι λανθασμένη γιατί… και όχι δεν είσαι καλό παιδί ή δε σε αγαπάω…

Σεβόμαστε από τη μεριά μας τα όρια που βάζουν τα ίδια τα παιδιά όταν βέβαια αυτά είναι λογικά.

Χρησιμοποιούμε έναν ήρεμο, ψύχραιμο τόνο φωνής που δείχνει ότι είμαστε σίγουροι για αυτό που λέμε στο παιδί μας. Δεν φωνάζουμε, δεν απειλούμε και δεν χρησιμοποιούμε σωματική ή ψυχική βία.

Tο άρθρο αυτό έχει ως στόχο να δώσει κάποιες κατευθύνσεις και αρχές που πηγάζουν από μελέτες της επιστήμης της ψυχολογίας. Ό,τι προτείνεται δεν είναι απόλυτος κανόνας αλλά κάποιες παιδαγωγικές προτάσεις που μπορεί να βοηθήσουν τους γονείς. Γενικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανένας γονιός δεν είναι τέλειος και όλοι κάνουν λάθη. Εκείνο τέλος, που είναι σημαντικό είναι να σκεφτόμαστε ότι είμαστε οι ίδιοι πρότυπο συμπεριφοράς. Δε μπορούμε να απαιτούμε από τα παιδιά μας εκείνα που δεν τηρούμε οι ίδιοι.

Tο παιδί στην A Δημοτικού

Tuesday, 17 September 2013 22:50

Με τη βοήθεια της Αλεξάνδρας Καππάτου Ψυχολόγου, Παιδοψυχολόγου, Συγγραφέα

Προσαρμογή

Έφθασε ο καιρός που το παιδί θα πάει στο μεγάλο σχολείο . Από νωρίς έχει προετοιμαστεί για αυτή τη στιγμή και περιμένει με ανυπομονησία αλλά και κάποια ανησυχία. Γνωρίζει ότι θα πρέπει να προσέχει μέσα στη τάξη το δάσκαλο και κάθε μέρα θα έχει σχολικά καθήκοντα για το σπίτι.

Αυτά προκαλούν ανησυχία και στους γονείς που συχνά αναρωτιούνται πως να το χειριστούν. Έχουν ακούσει ότι η σωστή αρχή θα βοηθήσει καθοριστικά το παιδί. Προβληματίζονται όμως αν το παιδί τους θα προσαρμοστεί στην Α δημοτικού, αν θα συγκεντρώνεται , αν θα παραμένει ήσυχο στη τάξη κυρίως όμως αν θα κάθεται στο σπίτι να διαβάσει.

Και αν αρνείται τι θα κάνω αναρωτιούνται …Αν μάλιστα το παιδί είναι ζωηρό και κινητικό οι προβληματισμοί τους γιγαντώνονται. Ελπίζουν ότι θα στρώσει , θα αλλάξει , θα μεγαλώσει , θα ωριμάσει.

Aναμφισβήτητα, η είσοδος του παιδιού στο Δημοτικό σχολείο είναι ένα γεγονός μεγάλης σημασίας για τη ζωή του.

Χαρακτηρίζεται αφενός από τον αποχωρισμό του παιδιού από το μικρόκοσμο της οικογένειας και αφετέρου από την ένταξή του στο ευρύτερο περιβάλλον της σχολικής κοινότητας. Aυτο το γεγονός σηματοδοτεί μια νέα εποχή καθηκόντων και απαιτήσεων για το παιδί, το οποίο θα αρχίσει να αποκτά συστηματικές γνώσεις που σταδιακά θα γίνονται πολύπλοκες και κάποιες φορές, ενδεχομένως, δεν θα του είναι ιδιαίτερα ευχάριστες.

Γενικά, μέσα σε 10-15 ημέρες το παιδί έχει προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον. Συνήθως, έχει προηγηθεί η φοίτησή του στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο, γεγονός που σημαίνει ότι τόσο το παιδί όσο και οι γονείς έχουν ήδη βιώσει τον αποχωρισμό.

Ωστόσο μερικά παιδιά αντιδρούν αρνητικά κατά την είσοδό τους στην πρώτη τάξη. Aυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους, επειδή νιώθουν άγχος να αντιμετωπίσουν τη νέα κατάσταση, βλέπουν γύρω τους πολλά και άγνωστα παιδιά μεγαλύτερα από τα ίδια, μεγάλο προαύλιο , αρκετούς δασκάλους, διαφορετική τάξη από αυτή που γνώριζαν , νέους συμμαθητές κλπ..

Το παιδί είναι υποχρεωμένο να παρακολουθεί το μάθημα, να προσέχει, να γράφει, να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του, αλλά και να βρεθεί αντιμέτωπο με την ενδεχόμενη αυστηρότητα του δασκάλου. Γι’ αυτό, θα πρέπει να διαθέτει ωριμότητα, ευελιξία , ώστε να αντιμετωπίζει τις δυσάρεστες στιγμές που ίσως κρύβει η έναρξη της σχολικής περιόδου.

Για να θεωρηθεί ένα παιδί έτοιμο να ενταχθεί στην A Δημοτικού, θα πρέπει να πληροί κάποιες προϋποθέσεις. Eκτός από τη χρονολογική του ηλικία –περίπου των 6 ετών–, χρειάζεται να έχει αποκτήσει την ωριμότητα που απαιτεί η ηλικία του σε ό,τι αφορά το σωματικό, νοητικό αλλά και συναισθηματικό τομέα. 

Παράλληλα απαιτείται να έχει αναπτύξει το κίνητρο για μάθηση και να επικεντρώνει με επιτυχία την προσοχή του σε κάποια δραστηριότητα. Επίσης , να έχει την ικανότητα να μεταφράζει τα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα σε σύμβολα , ώστε να τα καταλαβαίνει. Τέλος να μπορεί να κινείται άνετα στο χώρο και να τον ελέγχει-χωροχρονικό προσανατολισμό. Είναι ευνόητο ότι κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό και τις δικές του επιδόσεις. 

Υπάρχουν παιδιά που παρουσιάζουν άγχος για το σχολείο που σχετίζεται με την προσαρμογή τους καθώς και την προσπάθειά τους να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του. Ο ελεύθερος χρόνος για παιχνίδι συνήθως μειώνεται ή και ελαχιστοποιείται λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων τους με τις διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες – μουσική, αθλήματα, ξένη γλώσσα . Το παιδί μπορεί να ανησυχεί αν θα έχει καλή επίδοση στα μαθήματα και προβληματίζεται για τη μελέτη στο σπίτι . Σε ορισμένες περιπτώσεις , μάλιστα, από το άγχος του σπαταλά όλο το απόγευμα μπροστά στα βιβλία χωρίς να καταφέρνει να ολοκληρώσει τη μελέτη του. Άλλοτε παρατηρούμε ότι ενώ γνωρίζει το μάθημα του εξαιτίας του άγχους που βιώνει δεν σηκώνει το χέρι του ή αν του απευθύνει ερώτηση ο δάσκαλος τα χάνει αδυνατώντας να απαντήσει. Δεν είναι σπάνιο να γίνει αντικείμενο κοροιδίας από τους συμμαθητές του ή να δυσκολεύεται να αποκτήσει φίλους. Η στάση των γονιών είναι καθοριστικής σημασίας .

Τι είναι χρήσιμο να γνωρίζουν οι γονείς

- Η μελέτη στο σπίτι, κυρίως στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, πρέπει να είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Αυτό δυστυχώς δεν εφαρμόζεται πάντα από τους εκπαιδευτικούς .

- H ευθύνη της μελέτης πρέπει να αποτελεί υπόθεση του ίδιου του παιδιού, ενώ οι γονείς απλώς να ελέγχουν κάποια στιγμή αυτό που κάνει και να του δίνουν κατευθύνσεις.

- Σκοπός είναι να του περάσουν το μήνυμα ότι βρίσκονται εκεί για να το βοηθήσουν σ’ ό,τι χρειαστεί, ενώ την κύρια ευθύνη την έχει το ίδιο.

- αν το παιδί δυσκολεύεται ας παραμείνουν κοντά του όσο χρειαστεί προτρέποντάς το και ενθαρρύνοντας την προσπάθειά του. Σταδιακά θα ορίζουν πόση ώρα απαιτείται να αφιερώσει για το κάθε μάθημα και θα απομακρύνονται για λίγο . Μόλις το παιδί τελειώνει αυτό που κάνει θα το ελέγχουν και συνεχίζουν με το επόμενο .

- Bασική μέριμνα πρέπει να είναι η εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου για παιχνίδι. Δεν πρέπει να θεωρείται από τους γονείς ότι είναι πια χαμένος χρόνος γιατί έχει μεγαλώσει .

- να ενισχύουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού αλλά και να επιβραβεύουν την προσπάθειά του

-να ενδιαφέρονται για την κοινωνική του παρουσία στο χώρο του σχολείου, να το ρωτούν όχι μόνο για τα μαθήματά του αλλά και αν έπαιξε , ποιοι είναι οι φίλοι του , αν πέρασε καλά.

-να αποδέχονται τυχόν λάθη του και να μην του ασκούν κριτική, αντίθετα να τονίζουν την αξία της προσπάθειας

- να επιδιώκουν να το φέρνουν σε επαφή με συμμαθητές του

- αν διαπιστώσουν ότι παρουσιάζει κάποιες δυσκολίες στα μαθήματά του που θεωρούν ότι είναι δυσανάλογες με το νοητικό του δυναμικό , αφού του δώσουν κάποιο εύλογο περιθώριο ας απευθυνθούν στο δάσκαλο ,ας συζητήσουν μαζί του για την εικόνα του παιδιού στη τάξη και αν οι δυσκολίες συνεχίζονται να απευθυνθούν σε ειδικό . 

http://www.akappatou.gr/

Γνωρίστε την ψυχολογία του εφήβου

Εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ - Περιοδικό Big Fish 17/1/10
Κείμενο Παναγιώτα Καρλατήρα

Ο έφηβος συμπεριφέρεται άλλοτε ως παιδί και άλλοτε ως ενήλικος. Σ΄αυτή τη μεταιχμιακή περίοδο, οι γονείς προβληματίζονται συχνά για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους. Το πρώτο βήμα δεν είναι άλλο από την κατανόηση.

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας ο γονιός διαπιστώνει- με έκπληξη είναι η αλήθεια, όσο «διαβασμένος» και αν είναι – ότι το βλαστάρι του μεγαλώνει , ψηλώνει και παύει να είναι το μικρό και εξαρτημένο από αυτόν παιδί. 

«Η εφ-ηβεία είναι η εποχή των παρεξηγήσεων, της σιωπής, των συγκρούσεων και των παράδοξων. Είναι η ώρα των κρίσεων, των επιθυμιών, των αποχωρισμών, των επιβεβαιώσεων, είναι η ώρα της ανεξαρτησίας, αλλά επίσης της γονικής κρίσης,» συμπυκνώνει η ειδικός κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου δίνοντας τον ορισμό της εφηβείας. Οι οικογένειες που περνούν την εφηβεία των παιδιών «χωρίς να το καταλάβουν» είναι λίγες. Μάλιστα, για το 20% είναι μια επώδυνη χρονική περίοδος. Όπως και αν είναι, βεβαίως, δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Η έναρξη της εφηβείας τοποθετείτε χρονικά γύρω στα 10 -13 χρόνια για τα κορίτσια και στα 12-14 για τα αγόρια. Τη μαρτυρούν οι πρώτες ενδείξεις της ήβης, οι πρώτες εκφράσεις των σεξουαλικών χαρακτηριστικών . Ως ήβη ορίζεται το σύνολο των βιολογικών και των ανατομικών αλλαγών που καταλήγουν στο σώμα του ενηλίκου και στην ικανότητα αναπαραγωγής. Οι μεταμορφώσεις αυτές αφορούν το σώμα , και συγκεκριμένα την ανάπτυξη των οστών, των γεννητικών οργάνων και του εγκεφάλου, και διαρκούν μια περίοδο 5-6 χρόνων κατά μέσο όρο. Το αποτέλεσμα είναι ότι το παιδί θα μεταμορφωθεί σε ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι που μπορεί να σας …περνάει ένα κεφάλι, θα του κάνουν τα ρούχα σας, θα χρησιμοποιεί τα καλλυντικά της μαμάς ή τα ξυριστικά του μπαμπά, θα απαιτεί αυτόνομη ζωή και ελευθερία.

Τι βιώνει ο έφηβος 

Όλα αλλάζουν σε αυτόν και γύρω του-το σώμα του, οι συναισθηματικοί του δεσμοί, τα ενδιαφέροντά του-, αλλά χωρίς να έχει την παραμικρή βεβαιότητα για το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών. Οι αλλαγές δε στο σώμα συνοδεύονται με αντίστοιχη αλλαγή στον τρόπο που του συμπεριφέρονται οι άλλοι, πρωτίστως οι γονείς, αλλά και το περιβάλλον –οι καθηγητές στο σχολείο του, π.χ. γίνονται πιο αυστηροί ή έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες από αυτόν. Εκείνος όμως δυσκολεύεται να ερμηνεύσει αυτή την αλλαγή στάσης από τους γύρω του. Ο έφηβος είναι μπερδεμένος-αφενός επιθυμεί να μεγαλώσει , αφετέρου νοσταλγεί την παιδική του ηλικία – έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί , αλλά ταυτόχρονα φοβάται να συγκρουστεί με τον εξωτερικό κόσμο. Και αυτές οι αντιφάσεις μεταφράζονται σε εσωτερική ένταση. Έτσι, ως αντίδραση καταφεύγει συχνά στην απομόνωση, τη θλίψη, ή σε συμπεριφορές «παράξενες» για τους ενηλίκους.

Συμπεριφορά με μεταπτώσεις.

Η διάθεση του εφήβου είναι «μία επάνω , μία κάτω», χαρακτηρίζεται από απότομες και μη ανεξήγητες εναλλαγές . Η ευχαρίστηση , η εγρήγορση , η χαρά μεταβάλλονται εύκολα σε ανία, άγχος ανασφάλεια, αγωνία, μελαγχολία και ντροπή. Αυτές οι μεταπτώσεις της συναισθηματικής κατάστασης είναι φυσιολογικές. Μάλιστα συχνά επεκτείνονται και στη συμπεριφορά του. Μπορεί π.χ. να κάθεται λίγα λεπτά μπροστά στην τηλεόραση, μετά να πάει στο ψυγείο ψάχνοντας κάτι να δοκιμάσει και αμέσως μετά να ξαπλώσει στο κρεβάτι του κοιτώντας το ταβάνι!

«Ποιος είμαι και τι αξίζω» 

Αυτό είναι ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί τον έφηβο. Η εδραίωση ταυτότητας είναι η βασικότερη διανοητική και συναισθηματική διαδικασία στην εφηβεία. Η «ταυτότητα» περιλαμβάνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο έφηβος τον εαυτό του, αλλά και την εκτίμηση που τρέφει για εκείνον. Η αυτοεκτίμηση μπορεί να επηρεάζεται σημαντικά από επιμέρους στοιχεία της ζωής του, όπως την εξωτερική του εμφάνιση, την καλή του επίδοση σε ένα άθλημα, τη σχέση του με το άλλο φύλο κ.λπ. Η μεγάλη σημασία της εμφάνισης κάνει τον έφηβο να δίνει μεγάλη σημασία στα ρούχα, στα παπούτσια, στα αξεσουάρ, στο να «δείξει» ότι καπνίζει, στο να «δείξει» τι μουσική ακούει, στο να «δείξει» δυνατός και τολμηρός. Όλα αυτά έχουν ως φυσική συνέπεια πολλοί έφηβοι να δείχνουν αστάθεια και να αλλάζουν συχνά κάτι στην εμφάνισή, ή γενικά στις προτιμήσεις τους. Καθώς δηλαδή ψάχνουν την ταυτότητά τους, είναι φυσικό να πειραματίζονται σε πολλούς τομείς. Αυτό δεν αφορά μόνο ότι «δείχνουν»αλλά και ότι αισθάνονται. Η κυκλοθυμία και η αστάθεια τους είναι φυσικές συνέπειες αυτής της αναζήτησης.

Οι σχέσεις του εφήβου με τους γονείς του

Μέχρι την απαρχή της εφηβείας το παιδί ταυτιζόταν με τους γονείς του, οι οποίοι συχνά λειτουργούσαν ως πρότυπα. Ως έφηβος έχει την ανάγκη ψυχολογικά να διαφοροποιηθεί από τους γονείς του και να αναζητήσει τη δική του ταυτότητα. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό και σε πολλές περιπτώσεις επιτυγχάνεται σιωπηρά, χωρίς ανοιχτή ρήξη, μέσα από συμβολικές πράξεις , όπως, π.χ. το ιδιόμορφο ντύσιμο, το εκκεντρικό κούρεμα, οι ακραίες μουσικές προτιμήσεις. Επιπλέον, οι σχέσεις με τους γονείς και την οικογένεια έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Τώρα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και των συναισθημάτων τους είναι οι φίλοι. Επίσης, δεν θέλουν να βγαίνουν πια με τους γονείς τους, επειδή αισθάνονται στην ανάγκη να αποδείξουν ότι είναι μεγάλοι και ανεξάρτητοι.

Τι πρέπει να προσέξετε

Η τάση για διαφοροποίηση μπορεί να γίνει αφορμή έντονων συγκρούσεων και αναστάτωσης μεταξύ γονιών και εφήβων. Το ρίσκο που παίρνουν όμως οι γονείς σε αυτή την περίπτωση είναι ότι κινδυνεύουν να αποξενωθούν από τα παιδιά τους που μεγαλώνουν και να μην μπορέσουν τελικά να σταθούν δίπλα τους αυτά τα δύσκολα χρόνια. Η αποδοχή κάποιων επιλογών των εφήβων είναι ένας από τους δρόμους που θα σας οδηγήσουν κοντά στο παιδί , που είναι και το ζητούμενο.

Καλό είναι να θυμάστε ότι :

-Η συναισθηματική ηλικία του παιδιού σας δεν συμβαδίζει ούτε με την σωματική ανάπτυξη ούτε με το ημερολόγιο της εφηβείας όπως το διαβάζετε στα βιβλία. 

- Προετοιμάστε το παιδί για όλες τις αλλαγές και τονίστε ότι μπορεί να υπάρχουν φυσιολογικές διαφορές φάσης απ0ό τους συμμαθητές ή τις συμμαθήτριές του.

-Συζητήστε μαζί του για τη σεξουαλικότητα , τον αυνανισμό, και τη σχέση του με το άλλο φύλο. Μην παραλείψετε να το ενημερώσετε για τα μέσα προφύλαξης και τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. 

- Καθησυχάστε το όταν εκφράζει προβληματισμούς ή ανασφάλειες για την εμφάνισή του. 

-Περιορίστε τις απαιτήσεις σας από το παιδί . Το γεγονός ότι εσείς κάνατε πολλές θυσίες για αυτό, δεν συνεπάγεται ότι θα συμπεριφέρεται όπως εσείς θα επιθυμείτε. 

- Μην έχετε άσκοπες ενοχές και μην αναρωτιέστε που φταίξατε και έχετε «αντάρτικο» στην εφηβεία. 

-Όσο και αν σας αναστατώνει αυτή η φάση και κατά συνέπεια η συμπεριφορά του παιδιού, μείνετε κοντά του. Είναι σημαντικό να μην χάσετε την επικοινωνία μαζί του. 

-Όταν ξεσπάει ένας καυγάς, έχετε υπόψιν ότι το παιδί δεν μπορεί να έρθει στη θέση σας. Εσείς, όμως, μπορείτε να έρθετε στη δική του. 

Που θα καταλήξει αυτή η δύσκολη περίοδος;

Συναισθηματικά και διανοητικά η εφηβεία συνεπάγεται τεράστιες αλλαγές στον κόσμο του παιδιού. 

Οπλιστείτε με υπομονή και κατανόηση και κοιτάξτε…το μέλλον.

Ιδού τι θα καταφέρει το παιδί σας:

-Θα διαχωρίσει τον εαυτό του από εσάς προκειμένου να εδραιώσει τη δική του ατομική ταυτότητα.

- Θα μάθει να ελίσσεται στις διαπροσωπικές του σχέσεις. 

-Θα ανακαλύψει το «γκρίζο» και θα αφήσει πίσω τον ασπρόμαυρο κόσμο της παιδικότητας. 

- Θα μάθει να συνεκτιμά καταστάσεις και να εξετάζει ένα ζήτημα από την σκοπιά των άλλων. 

-Χάρη στην ανάπτυξη της ανώτερης σκέψης , αντιλαμβάνεται την έννοια του μέλλοντος, αξιολογεί εναλλακτικές λύσεις και βάζει προσωπικούς στόχους για το μέλλον. 

-Αρχίζει να εξασκείται σε κάτι παραπάνω από το «εδώ και τώρα». Μπορεί να παίρνει αποφάσεις. 

-Θα αποκτήσει ερωτική ζωή.
-Θα μπορεί να αναλάβει τις υποχρεώσεις του ενηλίκου.

Αυξάνεται κάθε χρόνο ο αριθμός των μαθητών που κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών

Tα αποτελέσματα των ερευνών αποδεικνύουν ότι: 1) Το 28% των ανδρών ηλικίας 25–35 ετών έχουν κάνει χρήση χασίς ή μαριχουάνας. 

2) Το 35% των Ελλήνων θεωρούν εύκολο το να βρει κάποιος ναρκωτικά. 

3) Κάθε χρόνο αυξάνονται οι μαθητές που κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών. 

4) Το 6,1% των μαθητών ηλικίας 14–18 ετών έχουν κάποια εμπειρία με ναρκωτικά. 

5) Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η αύξηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από μαθητές στην Αθήνα και κυρίως στη Θεσσαλονίκη.

 6) Ανησυχητικά είναι και τα ποσοστά (9,4%) χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τους μαθητές των ιδιωτικών σχολείων.

Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε άμεσα στην εφαρμογή πιο ριζοσπαστικών μεθόδων πρόληψης και να σχεδιάσουμε μια πιο αποτελεσματική πολιτική απέναντι στο ζήτημα. Για να επιτευχθεί αυτό είναι απαραίτητη η αλλαγή στη φιλοσοφία αντιμετώπισης του ζητήματος. Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η χρήση ναρκωτικών ουσιών συνδέεται άμεσα με το εμπόριο και ότι όσο το εμπόριο ανθεί και κάποιοι πλουτίζουν από αυτό, τόσο θα διογκώνεται το πρόβλημα.

Κατά δεύτερο λόγο θα πρέπει να κινηθούμε προς την κατεύθυνση της αντιμετώπισης του χρήστη ως ασθενούς και όχι ως εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου. Η αλλαγή στο καθεστώς αντιμετώπισης των χρηστών θα έχει ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη μείωση του εμπορίου. Η «αγορά» των εμπόρων θα συρρικνωθεί αυτόματα, τα κέρδη τους θα μειωθούν κατακόρυφα και ο κίνδυνος που αναλαμβάνουν οι έμποροι του λευκού θανάτου θα φαντάζει δυσανάλογος σε σχέση με τα προσδοκώμενα κέρδη τους.

Η μεταρρυθμιστική πολιτική για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών θα πρέπει να στηριχθεί στους ακόλουθους πυλώνες: 

1) Αντιμετώπιση του χρήστη ως ασθενούς και όχι ως εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου.

 2) Παρακολούθηση των χρηστών από εξειδικευμένο και ειδικά εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό. 

3) Δημιουργία στα δημόσια νοσοκομεία ειδικών τμημάτων που θα έχουν ως αποστολή τους την παροχή βοήθειας στους χρήστες.

 4) Συνεργασία των νοσοκομείων με τις θεραπευτικές κοινότητες, με σκοπό τη μακροπρόθεσμη ένταξη όλων των χρηστών σε προγράμματα απεξάρτησης.

 5) Αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών για τους εξαρτημένους χρήστες που έχουν δηλωθεί στις επίσημες υγειονομικές υπηρεσίες των κατά τόπους νοσοκομείων (βλ. Αγγελος Τσιγκρής: “Αντεγκληματική Πολιτική για την Ελλάδα του 21ουΑιώνα”, εκδόσεις Ινστιτούτου Δημοκρατίας “Κωνσταντίνος Καραμανλής”, 2003).

Το πρόβλημα μας αφορά όλους. Σήμερα το παρακολουθούμε από μακρυά με την αμηχανία του (τηλε)θεατή. Αύριο, ίσως, το δούμε να απασχολεί με τραγικό τρόπο τους συναδέλφους, τους γείτονες, τους φίλους μας. Ίσως κάποια μέρα να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα.

Η αλληλεγγύη στα θύματα και η καταδίκη των εμπόρων του θανάτου θα πρέπει να είναι προτεραιότητες όλων μας. Το ζήτημα δεν επιτρέπει προσωπικές στρατηγικές. Επιβάλλει συνεργασία, ευαισθησία, ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

____________________

Ο Άγγελος Τσιγκρής έχει διατελέσει εκπρόσωπος της χώρας μας στο Δίκτυο Πρόληψης της Εγκληματικότητας της ΕΕ και στη Μόνιμη Αντιπροσωπία του ΟΗΕ για την Πρόληψη του Εγκλήματος και την Ποινική Δικαιοσύνη.