Σε εφορίες και τελωνεία έχουν χαθεί 44 δισ. ευρώ

Από 98 δισ. βεβαιωμένα έσοδα το Δημόσιο έχει εισπράξει μόνο τα 54 δισ.

Αποκαλυπτικά για την παράλυση του φοροελεγκτικού και εισπρακτικού μηχανισμού είναι τα στοιχεία του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον ισολογισμό του κράτους, σύμφωνα με τα οποία τα βεβαιωθέντα αλλά μη εισπραχθέντα χρέη προς το Δημόσιο ξεπερνούν το αστρονομικό ποσό των 44 δισ. ευρώ, καθώς από τα 98,006 δισ. ευρώ βεβαιωθέντα έσοδα μπήκαν στα ταμεία μόλις 53,957 δισ. ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι το Δημόσιο εισπράττει τα μισά από εκείνα που βεβαιώνει. 
Οι διαρροές εσόδων προέρχονται τόσο από τους άμεσους και έμμεσους φόρους (εισόδημα, ακίνητα, ΦΠΑ, ειδικούς φόρους κατανάλωσης κ.ά.) όπου τα στοιχεία δείχνουν ότι εισπράττονται μόλις 6 από τα δέκα ευρώ που βεβαιώνονται όσο και τα λοιπά μη φορολογικά έσοδα που αφορούν κυρίως πρόστιμα για παραβάσεις και στα οποία το ποσοστό είσπραξης ανέρχεται μόλις στο 14,5% αυτών που βεβαιώθηκαν.

10 δισ. 

Με βάση τα παραπάνω, προκύπτει ότι αν οι εφορίες και τα τελωνεία εισέπρατταν το ένα τέταρτο των οφειλών που έχουν βεβαιώσει και παραμένουν στα χαρτιά, οι πολίτες δεν θα πλήρωναν τα 10 δισ. ευρώ που είναι το κόστος των έκτακτων μέτρων του Ιουνίου και προβλέπουν μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, επιβολή των πολλαπλών εισφορών σε εισοδήματα και τεκμήρια διαβίωσης του εδικού τέλους των ακινήτων, τη μείωση του αφορολόγητου ορίου και το ψαλίδισμα των φοροαπαλλαγών, την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση και της φορολογίας του πετρελαίου θέρμανσης. Κι αυτό γιατί στο δημόσιο ταμείο θα εισέρεαν έσοδα ύψους 10 δισ. ευρώ που θα κάλυπταν πλήρως τη "μαύρη τρύπα" του προϋπολογισμού.

Στην περίπτωση που έμπαιναν στα ταμεία τα μισά από τα ανείσπρακτα έσοδα δεν θα χρειάζονταν κανένα από τα επώδυνα μέτρα του 2010 και του 2011 που σύμφωνα με τις προβλέψεις του υπουργείου Οικονομικών ανέρχονται στα 19 δισ. ευρώ. Στην ιδανική περίπτωση που εισπράττονταν το σύνολο των βεβαιωμένων εσόδων όχι μόνο ο προϋπολογισμός δεν θα εμφάνιζε ούτε ένα ευρώ έλλειμμα αλλά θα υπήρχε υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα και η χώρα δεν θα προσέφευγε στον μηχανισμό στήριξης της τρόικας.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ 27-11-2011

Ιδού η κατάντια του φορολογικού μας συστήματος

Κάτω των 12.000 ευρώ δηλώνει το 70% των φορολογουμένωνΟι μισοί έχουν Ι.Χ., 10.406 πολυτελή σκάφη και 12 αεροσκάφη και ελικόπτερα

Το περιουσιακό προφίλ των Ελλήνων φορολογουμένων εμφανίζει σημαντικές ανομοιογένειες, με τους περισσότερους να βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας και άλλους να διαθέτουν σκάφη αναψυχής, εξοχικά, πισίνες ακόμα και αεροσκάφη.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία φορολογικών δεδομένων το 70% των φορολογουμένων έχει εισοδήματα κάτω των 12.000 ευρώ, ενώ τέσσερις στους δέκα δηλώνουν στη φορολογική τους δήλωση ετήσια εισοδήματα κάτω από το νέο αφορολόγητο όριο των 5.000 ευρώ (εισοδήματα 2009). Την ίδια στιγμή όμως εμφανίζονται 4 στα 10 νοικοκυριά με ιδιόκτητη κατοικία, ένας στους δύο φορολογούμενους να διαθέτει αυτοκίνητο, ενώ περισσότεροι από 900.000 έχουν εισοδήματα από ενοίκια.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/26-11-2011

Οι Φωτόπουλοι και εμείς οι άλλοι...

Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, με συνοπτικές διαδικασίες συνέλαβαν σήμερα το πρωί τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ Νίκο Φωτόπουλο και διέλυσαν την κατάληψη μιας μικρής μειοψηφίας υπαλλήλων της που έχουν αυτοαναγορευθεί σε «Ρομπέν» του ελληνικού λαού.

Προφανώς κανείς πολίτης αυτού του κράτους δεν συμφωνεί με το χαράτσι που επεβλήθη επί δικαίων και αδίκων γιατί οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας δεν μπορούν να πατάξουν τη φοροδιαφυγή και της εισφοροδιαφυγή.

Από αυτό το σημείο όμως έως το να εμποδίζουν οι συνδικαλιστές τη λειτουργία μιας επιχείρησης κατεβάζοντας τους διακόπτες, σαν να ήταν ιδιοκτήτες τους, απέχει πάρα πολύ.

Δυστυχώς το φαινόμενο αυτό δεν αφορά μόνο τον κ. Φωτόπουλο και διαχρονικά τη ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ. Και δυστυχώς η ελληνική κοινωνία διαχρονικά επιβραβεύει τους Φωτόπουλους αυτού του Εθνους. Συνήθως, δε, τους εκλέγει βουλευτές.

Φτάνει όμως κάποια στιγμή ο κόμπος στο χτένι. Η Ελλάδα πρέπει να γίνει ένα ευνομούμενο κράτος που ο καθένας θα κάνει τη δουλειά του. Φυσικά και υπάρχει το δικαίωμα της διαφωνίας, της διαμαρτυρίας, της απεργίας. Υπάρχει όμως και το δικαίωμα του κοινωνικού συνόλου να έχει στη διάθεσή του τις υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνει και μάλιστα ακριβά.

Ο ελληνικός λαός πάντα έδειχνε μια ιδιαίτερη ανοχή και σε πολλές περιπτώσεις θαυμασμό σε όλους αυτούς που πλούτιζαν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Επί δεκαετίες οι πολλοί θεωρούσαν μαγκιά το να μην πληρώνει κάποιος του φόρους του, να μην αποδίδει ΦΠΑ, να τζιράρει στην επιχείρησή του ουσιαστικά κλεμμένα λεφτά από τον ελληνικό λαό.

Επί δεκαετίες οι Ελληνες, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, δεν ζητούσαν αποδείξεις από γιατρούς, δικηγόρους, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, καθηγητές που έκαναν ιδιαίτερα στα παιδιά τους και σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις. Επαιρναν παράνομα επιδοτήσεις από την Ευρώπη, έχτιζαν αυθαίρετα και με ημιυπαίθριους, πλήρωναν μαύρα χρήματα σε εργολάβους κλέβοντας όλοι μαζί το κράτος, δηλαδή τους εαυτούς τους.

Ολα αυτά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης μετατρέπονταν συνήθως σε κατανάλωση χωρίς φυσικά να έχουν πληρωθεί οι αντίστοιχοι φόροι στο κράτος, δηλαδή στο κοινωνικό σύνολο.

Η άποψη ότι το κράτος είναι διεφθαρμένο και τα χρήματα πήγαιναν σε μίζες παρά το γεγονός ότι έχει κάποια βάση ουσιαστικά ήταν το άλλοθι για να καλύψουμε τις έκνομες συμπεριφορές μας.

Και τώρα που οι Ράιχενμπαχ αυτής της Γης αποφάσισαν να ασχοληθούν μαζί μας φτάνει η ώρα της αλήθειας. Και δυστυχώς για αυτή την αλήθεια ελάχιστοι είναι έτοιμοι.

Υ.Γ.: Το γεγονός ότι βουλευτές προσέτρεξαν σήμερα έξω από το υπό κατάληψη κτίριο της ΔΕΗ για να διαμαρτυρηθούν επειδή τα ΜΑΤ έκαναν απλώς τη δουλειά τους και απελευθέρωσαν ένα νευραλγικό κέντρο για τη λειτουργία της επιχείρησης, απλώς καταδεικνύει μια από τις σημαντικές παραμέτρους του τεράστιου προβλήματος αυτής της χώρας.

ΠΗΓΗ: http://www.iefimerida.gr/

Ιδρύθηκε Σωματείο Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Σωματείο Πανελλήνιας Επιστημονικής Οργάνωσης των Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης με την επωνυμία «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ» ιδρύθηκε,   με έδρα την πόλη της Αθήνας το  οποίο αναγνωρίσθηκε με την υπ’ αριθμ. 1796/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και καταχωρήθηκε στο Μητρώο Σωματείων με αριθμό 28553.

Κυριότεροι Σκοποί του Σωματείου είναι:

·           Η αναβάθμιση της επιστημονικής και υπηρεσιακής κατάστασης των μελών του.

·           O επιστημονικός διάλογος και η διαμόρφωση επιστημονικών ιδεών ανάμεσα στα μέλη του Σωματείου.

·           Η προώθηση της διαρκούς επιμόρφωσης των μελών του Σωματείου.

·           Η εκπόνηση μελετών και ερευνών σχετικών με τη Διοίκηση της Εκπαίδευσης με στόχο τη διαμόρφωση προτάσεων προς την Πολιτεία για την επίλυση προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι Διευθυντές Σχολικών Μονάδων κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Τακτικά μέλη του Σωματείου εγγράφονται οι Διευθυντές Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Περισσότερες πληροφορίες και εγγραφές νέων μελών στο δικτυακό τόπο:  https://sites.google.com/site/panenosid/home

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Ανδριάς Γεώργιος	Πρόεδρος
Κουντούρης Τηλέμαχος	Αντιπρόεδρος
Μακεδών Νικόλαος	Γενικός Γραμματέας
Ράνιος Αθανάσιος	Ταμίας
Καραπάτης Βασίλειος	Ειδικός Γραμματέας
Μανιώτης  Ιωάννης	Μέλος
Πάτσης  Βασίλειος	Μέλος

Πάνω από 46 εκατ. Αμερικανοί στα όρια της ανέχειας

Σημαντική άνοδο σημείωσε στις ΗΠΑ ο αριθμός των ατόμων που ζουν σε μεγάλη φτώχεια, αναιρώντας την πρόοδο που είχε σημειωθεί στη χώρα την δεκαετία του ‘90 στο  περιορισμό της ανέχειας, επισημαίνει πρόσφατη έρευνα.

Η έρευνα του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς στην Ουάσινγκτον με τίτλο «Η επανεμφάνιση της συγκεντρωμένης Φτώχειας», επισημαίνει ότι ο αριθμός των αμερικανών που ζουν στην ανέχεια έφτασε τα 46,3 εκατομμύρια.

Το Ινστιτούτο αναφέρει ότι ο αριθμός των ατόμων που ζουν σε περιοχές που πλήττονται από μεγάλη φτώχεια αυξήθηκε κατά τουλάχιστον 30%. Ως φτωχές ορίζονται κοινότητες που το εισόδημα τουλάχιστον του 40% των κατοίκων είναι τόσο χαμηλό που κατατάσσεται «κάτω από το όριο φτώχειας».

Η έρευνα συγκρίνει τον αριθμό των Αμερικανών που ζούσαν  στη φτώχεια το 2000 με αυτό του 2005-2009. Η φτώχεια στις ΗΠΑ καθορίζεται από εισόδημα 16,200 ευρώ ετησίως, δηλαδή 22.300 δολάρια ή και λιγότερο για μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων.

Η πρόσφατη οικονομική κρίση ευθύνεται για εκατομμύρια άνεργους, ενώ πολλοί Αμερικανοί έχουν χάσει τα σπίτια τους επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τις δόσεις των στεγαστικών τους δανείων.

Οι μεσοδυτικές και νότιες περιοχές των ΗΠΑ έχουν πληγεί περισσότερο, λόγω της ανεργίας από την αποχώρηση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και λόγω του μεγάλου αριθμού κατοικιών που έχουν δεσμευτεί από τις τράπεζες.


ΠΗΓΗ: http://www.iefimerida.gr

Γιατί μαύρα περιβραχιόνια; των Ρόδω Πυροβολάκη και Θεοδοσίου Φίλιππα

Γιατί μαύρα περιβραχιόνια;

Στο παρακάτω κείμενο διατυπώνουμε ελεύθερα την προσωπική μας αντίρρηση στην πρωτοβουλία του συνδικαλιστικού μας οργάνου να φορούν οι εκπαιδευτικοί μαύρο περιβραχιόνιο κατά τη διάρκεια της σχολικής παρέλασης και, περεταίρω, εκφράζουμε την εναντίωσή μας στην κατʼ εξακολούθηση πρόταξη οικονομικών επιχειρημάτων στο δημόσιο διάλογο.

«Ο θάνατος των ονείρων και η ουτοπία αποπροβληματοποιούν το μέλλον, εναποθέτοντάς το στην κυριαρχία της αγοράς», έγραψε ο επαναστάτης, ο Che Guevara της εκπαίδευσης, ο Paolo Freire, στα ύστατα γραπτά του (20041).

Ποιος πέθανε και αποφάσισε ο συνδικαλιστικός μας φορέας να φορέσουμε πένθος; Μήπως πέθανε το σχολείο, την ώρα που καλείται εκ νέου να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο να συσπειρώνει την κοινωνία, να αφυπνίζει τους πολίτες του μέλλοντος, να σχηματοποιεί το όραμα για ένα καλύτερο αύριο;

Η σημειολογία του μαύρου περιβραχιόνιου του πένθους ταυτίζεται με την ομολογία υπαναχώρησης, τακτική ασύμβατη με το ηθικό αξιακό μας σύστημα.

Πενθώντας αποδεχόμαστε τα συμπτώματα της κρίσης η οποία «θέτει υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία των υποκειμένων και συνεπάγεται την απώλεια ταυτότητας, την αποξένωση, την παραίτηση, την αποκινητροποίηση», σύμφωνα με τον J. Habermas; (19842).

Ως εκπαιδευτικοί, ψυχορραγούμε οικονομικά και ηθικά, μαζί με τους υπόλοιπους συμπατριώτες μας. Ωστόσο, προτάσσοντας στην επιχειρηματολογία του κλάδου μας την οικονομική δυσπραγία, την έλλειψη βιβλίων και όλες τις υπόλοιπες ανοιχτές πληγές του σχολικού οργανισμού, στην πραγματικότητα, παραδεχόμαστε την υποταγή μας στην εργαλειακή λογική και επιβεβαιώνουμε την πλήρη υπαγωγή του σχολείου στους ποσοτικούς όρους της διαπλοκής οικονομίας και πολιτικής.

Δεν έχει δικαίωμα να πεθάνει το σχολείο στην πιο δύσκολή συγκυρία. Δεν έχουν δικαίωμα οι εκπαιδευτικοί να το πεθάνουν και να θρηνούν. Έχει δέσμευση το σχολείο απέναντι στην ιστορία, έχει χρέος απέναντι στην κοινωνία του παρόντος και του μέλλοντος.

Το σχολείο, κι αν δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους, έχει κεφάλαια. Έχει πολύτιμες εισροές, τις ανθρώπινες ψυχές, τα νεανικά όνειρα και ενθουσιασμό, τη νεανική αμφισβήτηση και ορμή. Μετρά κι άλλους θησαυρούς: τη γνώση, το λόγο, την εμπειρία των εκπαιδευτικών. Με υπερηφάνεια απαριθμώντας τα υπάρχοντά μας αυτά, αντιστεκόμαστε στη ντετερμινιστική άποψη της ουτοπίας του αγώνα ενάντια στο παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, έχοντας πίστη ότι οι θησαυροί του σχολείου αποτελούν υλικά ικανά για την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου.

Υπολογίζοντας τη δυναμική του σχολείου ανώτερη των οικονομικών πόρων, νοιώθουμε ταπείνωση όταν προβάλλονται επιχειρήματα με ποσοτικούς , χρηματικούς όρους, από τους συνδικαλιστικούς μας φορείς. Ακόμη κι αν στη δυναμική αυτήν καταφέρονται πλήγματα από την κεντρική πολιτική εξουσία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η ανθρώπινη δυναμική του σχολείου επιμένει, και εμείς οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να την αναδεικνύουμε, να την υπερασπιζόμαστε, να την προωθούμε κι όχι να την κηδεύουμε.

Στην παρέλαση, στην τάξη, στο διάλειμμα, εν τέλει, οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι, να ορθώσουμε ανάστημα, να αρθρώσουμε λόγο, να βηματοδοτήσουμε την ελπίδα κι όχι το θρήνο.


Ρόδω Πυροβολάκη  ΠΕ06 Αγγλικών
Θεοδόσιος Φίλιππας ΠΕ03 Μαθηματικός


1Freire, P. (2004). Pedagogy of Indignation. Boulder, Cοlorado: Paradigm Publishers.
2Habermas, J. (1984). Reason and the Rationalization of Society, τόμος 1 από το The Theory of Communicative Action, αγγλική μετάφραση: Thomas McCarthy. Boston: Beacon Press (πρώτη έκδοση στα Γερμανικά, 1981).

Κύμα φυγής και κίνημα μείωσης διδάκτρων σε ιδιωτικά σχολεία

Κύμα φυγής μαθητών από τα ιδιωτικά σχολεία καταγράφεται εφέτος σε ποσοστό 15%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις ο αριθμός των μαθητών που «μετακομίζουν» σε θρανία δημόσιων σχολείων φθάνει έως και το 50%, σύμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής.

Παράλληλα, το ποσοστό των μη καταβληθέντων διδάκτρων έχει αυξηθεί περίπου κατά 30% σε σχέση με πέρυσι, ενώ σε ορισμένα σχολεία γονείς, αδυνατώντας να φανούν συνεπείς, ζητούν από τους ιδιοκτήτες «μείωση διδάκτρων λόγω κρίσης».

Πλήγμα έχει δεχθεί και το καθεστώς των ιδιαίτερων μαθημάτων παρότι οι καθηγητές μείωσαν τις απαιτήσεις στις αμοιβές, ενώ ενισχύθηκαν τα οργανωμένα, πολυμελή φροντιστήρια. 

Πάντως, εξαίρεση στη γενική εικόνα αποτελούν εκείνα τα σχολεία που ακολουθούν ξένο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών - σε αυτά φοιτούν και παιδιά αλλοδαπών που ζουν στην Ελλάδα.

Να κρατήσουμε τα σχολεία ανοιχτά, ζωντανά

...Έχουμε χίλιους λόγους να είμαστε εξοργισμένοι με το πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα σε αυτό το χάλι. Και χίλιους τρόπους να αντιδράσουμε. Το κατειλημμένο, βανδαλισμένο σχολείο όμως δεν συνιστά λυσιτελή διαμαρτυρία. Απλώς ρημάζουμε ένα κύτταρο του κοινού μας σώματος πολύτιμο, ανεξαγόραστο. Κανείς πολιτικός δεν θα ιδρώσει, θα αφήσουν τα σχολεία να βουλιάξουν, όπως τα νοσοκομεία, τα γηροκομεία, τα κέντρα ψυχικής υγιεινής και απεξάρτησης, όπως τόσα άλλα πράγματα. Το κράτος που ξέραμε, ως δοχείο παραπόνων, απλώς δεν υπάρχει πια. Εσβησε. Το δημοκρατικό κράτος και τον δημόσιο χώρο οφείλουμε τώρα να τα υπερασπιστούμε εμείς, οι πολίτες, συντεταγμένα, δημοκρατικά. Κάθε κυψέλη του δημόσιου βίου πρέπει να μείνει ζωντανή και λειτουργική. Το σχολείο είναι από τις πολυτιμότερες. Αυτό το δημόσιο σχολείο, που απαξιώθηκε και συκοφαντήθηκε και παραμελήθηκε, με ευθύνη συχνά και των δασκάλων και των γονιών, το σχολείο που μισήθηκε από τα παιδιά σαν κάτεργο και διάδρομος προς ΑΕΙ, αυτό το σχολείο πρέπει να το φυλάξουμε σαν τη φωτιά του Προμηθέα.

Να κάνουν κοπάνα τα παιδιά. Να περάσουν τις μυητήριες τελετές τους οι έφηβοι. Αλλά στην παρούσα στενωπό, τούτο τον σκληρό χειμώνα του 2011-12, ας σταθούμε πλάι τους, γονείς και δάσκαλοι, για να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοιχτά, ζωντανά, δημιουργικά, παιγνιώδη, εκκολαπτήρια για τη νέα Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/10/2011, Απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Επιδόματα θέσεων ευθύνης

Ως γνωστό, η εκπαιδευτική ιεραρχία έχει δύο σκέλη. Το ένα αποτελούν τα όργανα διοίκησης και το άλλο τα όργανα της επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης. Στο πρόσωπο του Διευθυντή του σχολείου συντελείται η τομή των δύο αυτών κλάδων, αφού αυτός στο σχολείο του είναι συγχρόνως και διοικητικός αλλά και επιστημονικός-παιδαγωγικός προϊστάμενος. Κατά συνέπεια αποτελεί τον πολυτιμότερο κρίκο της εκπαιδευτικής ιεραρχίας.

Μετά δε και την κατάργηση των Γραφείων εκπαίδευσης, αυξάνονται τα καθήκοντά του και μεγαλώνουν οι ευθύνες του.

Ο Διευθυντής του σχολείου δεν έχει να διοικήσει μόνο κάποιους υπαλλήλους, αλλά βρίσκεται καθημερινά σε στενή σχέση με μαθητές και γονείς. Καλείται διαρκώς να επιλύει  προβλήματα και να εξισορροπεί καταστάσεις.

Επομένως, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία, σύμφωνα με το νέο «ενιαίο» μισθολόγιο, ως «Τμηματάρχης» με επίδομα 250 € μεικτά. 

Όταν η οροφή των επιδομάτων θέσεων ευθύνης είναι 900 €, γιατί ο Διευθυντής του Σχολείου ο οποίος βρίσκεται στον πυρήνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας απαξιώνεται με τέτοιο τρόπο;

Μήπως χάθηκε το μέτρο στην μεταθανάτια λατρεία του Steve Jobs;

Το κλάμα και ο οδυρμός για τον πρόσφατο θάνατο του Steve Jobs, αρχίζει να προσλαμβάνει θρησκευτικές διαστάσεις, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Καιρός να χαλαρώσουμε λίγο, γράφει στο Gawker ο Hamilton Nolan, συστήνοντας ψυχραιμία.

Σίγουρα, λέει, ο θάνατος του γκουρού της πληροφορικής αποτελεί σκληρό πλήγμα για την οικογένεια και τους φίλους που άφησε πίσω του ο Jobs, αλλά ως εκεί.
Το να υπάρχουν άνθρωποι, που δηλώνουν ότι δεν μπορούν να σταματήσουν το κλάμα, είναι μάλλον υπερβολή, αν όχι κάτι άλλο…
Ο Jobs ήταν πολύ καλός σε αυτό που έκανε. Δεν χρειάζεται να προσβάλουμε άλλο τη μνήμη του.
Έφτιαχνε καλούς υπολογιστές, καλά τηλέφωνα, και καλές συσκευές αναπαραγωγής μουσικής. Επίσης, ήξερε πολύ καλά, πώς να τα πουλάει. Για αυτό και έγινε υπερβολικά πλούσιος.
Έδωσε τη δυνατότητα σε μια ολόκληρη γενιά φετιχιστών της τεχνολογίας, να κυκλοφορούν με περίεργα, πρωτοπόρα, και πανάκριβα γκάτζετς.
Σε καμία περίπτωση όμως δεν μείωσε την φτώχεια, ούτε εφηύρε τεχνολογία που θα έσωζε ζωές, που θα τερμάτιζε τον πόλεμο, που θα θεράπευε την ασθένεια, που θα καταργούσε την μοναξιά…
Και βέβαια, δεν χρειάζονταν να έκανε κάτι τέτοιο. Ελάχιστοι συνάνθρωποί μας το κάνουν.
Όμως, επίσης δεν χρειάζεται και αυτή, η εκτός κάθε μέτρου, μεταθανάτια λατρεία του.
Πρόσφατα, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Jobs, πέθανε και  ο Αμερικανός αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάστορας Fred Shuttlesworth. Και όμως, σχεδόν κανένας δεν τον θρήνησε. Τουλάχιστον στον βαθμό που θρηνήθηκε ο  Jobs.
«Όταν αρχίζουμε να θρηνούμε και να λατρεύουμε ως είδωλα κάποιους πετυχημένους τεχνοκράτες, μειώνουμε το νόημα της ζωής όλων όσων θυσίασαν κάτι πολύτιμο για τον συνάνθρωπό τους…», καταλήγει ο Nolan. (Σ.Σ.-Και συμφωνώ απόλυτα μαζί του. S.A.)

Gawker

http://gawker.com/5847338/steve-jobs-was-not-god

Στιβ Τζομπς(1955-2011): Ο άνθρωπος που άλλαξε την τεχνολογία

Πέθανε σε ηλικία 56 ετών ο συνιδρυτής και πρώην διευθύνων σύμβουλος της Apple Στιβ Τζομπς. Εμβληματική προσωπικότητα της Silicon Valley, ο Στιβ Τζομπς υπήρξε ο εμπνευστής των υπολογιστών Macintosh, του iPod, του iphone και του iPad, φέρνοντας επανάσταση στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας.

Απόσπασμα από ομιλία του:

«Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Οπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Ετσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.» 

Steve Jobs

Κον-Μπεντίτ: «Άρση» του τραπεζικού απορρήτου των Ελλήνων στο εξωτερικό

«Αυτό που ζητάτε από την Ελλάδα να πραγματοποιήσει, να μειώσει το έλλειμμά της από 10% στο 6% μέσα σε ένα χρόνο είναι αδύνατο υλοποιηθεί ακόμα και για μια χώρα σαν τη Γερμανία» υποστηρίζει ο επικεφαλής της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

Σε συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Ραδιοφωνία ζήτησε την άρση του τραπεζικού απορρήτου στην Ευρώπη, για να μπορέσουν να επισημανθούν «τα 200 έως 300 δισεκατομμύρια ευρώ που υπολογίζεται ότι έχουν φυγαδευτεί από Έλληνες στο εξωτερικό» με στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Επίσης, κατά την άποψή του, θα πρέπει να υπάρξει μια μείωση της εξάρτησης των ενεργειακών αναγκών της Ελλάδας, που, σε ποσοστό 80%, καλύπτονται με εισαγωγές πετρελαίου, κάτι που θα πρέπει να μειωθεί μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον κατά το ήμισυ και να υπάρξει επιπλέον εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας. Ο κ. Κον-Μπεντίτ τόνισε ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα θα πρέπει να είναι ρεαλιστικές ώστε οι μεταρρυθμίσεις να είναι αποδεκτές από την κοινωνία και θα πρέπει να αλλάξουν πολλά, όπως οι τεράστιες αμυντικές δαπάνες για τις οποίες η Ελλάδα ξοδεύει το 4% του ΑΕΠ, τη στιγμή που στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 2%. 

Πηγή: kathimerini.gr 

Ανοιχτά σχολεία, η μόνη μας άμυνα

Tης Mαρίας Kατσουνάκη

Τις τελευταίες ημέρες φεύγει από το σχολείο στη μία το πρωί. Στις 5 τον διαδέχεται μια άλλη συνάδελφός του. Καθηγητές και οι δύο μέσης εκπαίδευσης, με πριονισμένους μισθούς, σε κεντρικό γυμνάσιο της Αθήνας. Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να «περιφρουρήσουν» το κτίριο, κρατώντας το μακριά από τους επίδοξους καταληψίες. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο χθες το πρωί και ήταν ανήσυχος και θυμωμένος: «Δεν είναι κίνημα οι καταλήψεις, αλλά μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλης ανευθυνότητας το οποίο ανοίγει τον δρόμο στους μπαχαλάκηδες. Υπάρχουν σχολεία που έχουν υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές σε εργαστήρια, εξοπλισμούς για το μάθημα της πληροφορικής κ.ο.κ. Μπορούμε να μιλήσουμε για παιδιά αποκλεισμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία, περιθωριοποιημένα, αλλά είναι ένα κεφάλαιο η κοινωνιολογία του αποκλεισμού και ένα δεύτερο κεφάλαιο η πράξη καταστροφής. Θεωρώ πολύ σωστή κίνηση την παρέμβαση του εισαγγελέα γιατί το κράτος οφείλει να αναλάβει τον ρόλο τον οποίο είχε αποποιηθεί επί χρόνια. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται καταλήψεις τέτοιας έκτασης και στο παρελθόν έχουν υπάρξει βανδαλισμοί πιο σοβαροί. Ομως η σημερινή συγκυρία είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει ασκώ πολιτική σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει. Το σχολείο αυτήν την εποχή θα έπρεπε να είναι χώρος κοινωνικής αλληλεγγύης. Να συνεργάζονται γονείς, καθηγητές, φορείς, μαθητές για την καλύτερη, με όλες τις προφανείς δυσκολίες, λειτουργία του. Κι όχι να μετρούν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις την επιρροή και μαζικότητά τους. Ναι, το σημερινό δημόσιο σχολείο δεν είναι ελκυστικό και εύκολα μπορεί κανείς να το στοχοποιήσει. Ομως με αυτόν τον τρόπο συναινούν στη χαριστική βολή».

Ακουσα τον ήχο από το κουδούνι, τις φωνές των μαθητών να πυκνώνουν και σφίχτηκε το στομάχι μου. Αυτό ήταν ένα ανοιχτό σχολείο. Με προσωπικό κόστος, κόπο και προσπάθεια («πρωταρχική φροντίδα είναι να πείσεις τα παιδιά και γι’ αυτό χρειάζονται πολλές ώρες και ημέρες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου», όπως λέει ο συνομιλητής μου) είχε αντισταθεί στο «κύμα των καταλήψεων». Δεν είναι το μόνο, ούτε οι δύο καθηγητές μοναδικές περιπτώσεις.

Ούτε τα «ανοιχτά σχολεία» είναι κίνημα. Είναι ανάγκη, αντίσταση στη χρεοκοπημένη πολιτική κομμάτων και κυβερνώντων. Μόνο το «ανοιχτό σχολείο» δεν εξυπηρετεί ιδιοτέλειες, δεν υπόκειται σε διατεταγμένη καταγγελτική υπηρεσία. Είναι ο μόνος ισχυρός μηχανισμός άμυνας απέναντι σε όσους αγωνίζονται να κρύψουν την έχθρα τους για μια κοινωνία που τους γυρνάει όλο και περισσότερο την πλάτη.

ΠΗΓΗ:Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  02-10-2011

«Ιντερνετισμός» και παχυσαρκία

Της ΜΑΡΙΝΑΣ ΣΑΟΥΛΙΔΟΥ

Εξαρτημένα από το Διαδίκτυο και στρουμπουλά είναι χιλιάδες Ελληνόπουλα σήμερα, αφού πέρα από το υπερβάλλον βάρος εμφανίζουν συχνά και συμπτώματα παρατεταμένης απομόνωσης μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, με αποτέλεσμα μάλιστα κάποιες φορές να οδηγούνται τελικά ακόμη και στην αυτοχειρία!

Οι επιστήμονες κρούουν τον «κώδωνα του κινδύνου», επισημαίνοντας πως ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός παιδιών και εφήβων στη χώρα μας αναζητούν βοήθεια προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δύο νόσους που «υποθηκεύουν» τη σωματική και την ψυχική τους υγεία.

Πιο συγκεκριμένα, όπως έγινε γνωστό με αφορμή το 3ο Παιδιατρικό Πενυμονολογικό Συνέδριο που πραγματοποιείται από τις 8 -11 Σεπτεμβρίου στα Ιωάννινα, 68 παιδιά προεφηβικής ηλικίας βρίσκονται αυτή την περίοδο στο στάδιο της απεξάρτησης από "Ιντερνετισμό", ενώ την ίδια ώρα, πανελλήνια μελέτη για την παχυσαρκία αποκαλύπτει πως ένα στα τέσσερα παιδιά στην ηλικία των 7 ετών είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο.

«Το πρόβλημα του "Ιντερνετισμού", λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πρώτο εξάμηνο του 2011 υπάρχουν τόσα περιστατικά παιδιών όσα σχεδόν ολόκληρο το 2010», υπογραμμίζει ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, επίκουρος καθηγητή Παιδοπνευμονολογίας, κ. Χάρης Κατσαρδής.

Τι σημαίνει «ιντερνετισμός»; Όπως εξηγεί ο κ. Κατσαρδής, τα παιδιά που εμφανίζουν την ασθένεια αυτή, ουσιαστικά ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα και χάνουν την επαφή με τη ζωή. Αποτέλεσμα της νέας αυτής «μόδας», δε, ήταν η με γεωμετρική πρόοδο αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης και η τάσης αυτοκτονίας, κυρίως, στους εφήβους.

Από την άλλη πλευρά, μείζον ιατρικό θέμα, μεταξύ των Ελληνόπουλων, αποτελεί σήμερα και η παχυσαρκία, η οποία μπορεί στην εφηβεία να αφορά μόνο 1 στα 4 κορίτσια και ένα στα δύο αγόρια, αλλά σύμφωνα με την καθηγήτρια Παιδιατρικής Χρυσούλα Μπακούλα μέχρι την ηλικία των 7 ετών, δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα.

Στο Συνέδριο, τέλος, αναμένεται να συζητηθεί και το θέμα του παιδικού άσθματος, που ταλαιπωρεί το 15-20% των παιδιών και το οποίο παρά το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν στην θεραπευτική φαρέτρα πλήθος αποτελεσματικών φαρμάκων, σε ποσοστό 60%, ελέγχεται πλημμελώς.

ΠΗΓΗ: ΑΔΕΣΜΕΥΤΣΟ ΤΥΠΟΣ  02-09-2011

215 εκατ. παιδιά δουλεύουν

Στα 215 εκατομμύρια ανέρχεται αυτή   τη   στιγμή   ο   παιδικός πληθυσμός που συναντάται στον εργασιακό χώρο να δουλεύει πλάι σε   ενήλικες…   σε    σκληρές   και ανθυγιεινές,     πολλές    φορές, συνθήκες, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση  Εργασίας (ILO).   

Από τις   φυτείες   βαμβακιού   στη Ζιμπάμπουε, μέχρι τα εργοστάσια ταπητουργίας στο Πακιστάν, όπου    τα     παιδιά    κάθονται γονατιστά για ώρες στοιβαγμένα σε    στενούς    χώρους    για    να υφαίνουν τα «ωραιότερα» χαλιά του   κόσμου    και    από     τις καπνοφυτείες    της    Ινδονησίας, οπού η παιδική εργασία αμείβεται με   0,60   δολάρια   μεροκάματο, μέχρι τα φανάρια της δικής μας Αθήνας, το αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, είναι το ίδιο: Η εκμετάλλευση των παιδιών με ποικίλους τρόπους και η κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. 

Τα παιδιά πραγματοποιούν τις πιο σκληρές εργασίες, ακόμη και σε οικονομικά αναπτυγμένες χώρες, με αρνητικές επιπτώσεις τόσο στη σωματική τους διάπλαση και τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους, όσο και την ψυχική τους υγεία. Ειδικότερα, όπως δήλωσε στον «Α.Τ.» ο Frank Hagemann, επικεφαλής του προγράμματος του ILO για τη μείωση της παιδικής εργασίας μέχρι το 2016 και έπ’ αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Παιδικής Εργασίας στις 12 Ιουνίου, από τα 215 εκατομμύρια παιδιά που είναι «οικονομικά ενεργά», τα 115 εκατομμύρια δουλεύουν κάτω από άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες. Η συντριπτική πλειοψηφία δε, απασχολείται στην αγροτική παραγωγή, σε ποσοστό 59%, ενώ ακολουθούν οι οικιακές εργασίες και οι δουλειές του δρόμου (30%) και ο βιομηχανικός τομέας (11%). Στην Ελλάδα, πάλι, τα περισσότερα παιδιά τα συναντάμε στις κουζίνες των εστιατορίων και τις μικρές βιοτεχνίες, σύμφωνα με την κ. Μυρσίνη Ζορμπά, Πρόεδρο του Δικτύου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.  Ωστόσο, το ουσιαστικότερο πρόβλημα στη χώρα μας είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά της Πολιτείας. Δεν υπάρχουν επαρκή στατιστικά στοιχεία, όπως επισημαίνει η κ. Ζορμπά και αυτά που υπάρχουν δεν αποτυπώνουν ολόκληρη την εικόνα του προβλήματος, καθώς δεν συμπεριλαμβάνουν τα παιδιά που αυτοαπασχολούνται -που ίσως είναι τα περισσότερα-, τους εργαζόμενους χωρίς βιβλιάριο εργασίας, τους εργαζόμενους σε οικογενειακές επιχειρήσεις, αλλά και τα παιδιά των οικονομικών προσφύγων, μουσουλμάνων και τσιγγάνων που είναι εκτός υπολογισμού. Η πραγματικότητα όμως είναι μια και «όταν το 25% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και ταυτόχρονα αυξάνεται και η περιθωριοποίηση, τα ποσοστά της παιδικής εργασίας παρουσιάζουν άνοδο» καταλήγει η πρόεδρος του Δικτύου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Και μολονότι υπάρχει αύξηση του φαινομένου σε χώρες, όπως η δική μας και η Κολομβία, «σε κάποιες άλλες τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στη Βραζιλία, επί παραδείγματι, μια χώρα που κατεξοχήν συγκεντρώνει μεγάλα ποσοστά παιδικής εργασίας, το πρόβλημα έχει μειωθεί αισθητά, μέσω προγραμμάτων που στοχεύουν στην απόσυρση των παιδιών από την εργασία και την υιοθέτηση σαν κατώτατο όριο ηλικίας για εργασία τα 16 χρόνια», δηλώνει ο κ. Hagemann, υπερθεματίζοντας ότι περισσότερα στοιχεία θα δημοσιευθούν στην παγκόσμια έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας το 2013.

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

• 215 εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο εργάζονται, με την πλειοψηφία αυτών να έχουν εγκαταλείψει την εκπαίδευση

• 115 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται σε σκληρές συνθήκες εργασίες, από τα οποία τα 41 εκατομμύρια είναι κορίτσια και τα 74 εκατομμύρια αγόρια 

• Τα 53 εκατομμύρια είναι παιδιά ηλικίας 5-14 χρονών και τα 62 εκατομμύρια ηλικίας 15-17 • 59% της παιδικής εργασίας κάτω από επικίνδυνες συνθήκες εντοπίζεται στον αγροτικό τομέα. Ακολουθεί το 30% σε οικιακές δουλειές και δουλειές των δρόμων και 11% στον βιομηχανικό τομέα 

• Στην Υποσαχάρεια Αφρική περίπου 39 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται, αριθμός που αντιστοιχεί το 15% του συνόλου των παιδιών, ενώ στη Λατινική Αμερική 9,5 εκατομμύρια, δηλαδή το 6,7%

ΠΗΓΗ: ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ-ΛΩΡΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πρότυπα ή πειραµατικά σχολεία;

Πολλοί της γενιάς µας θυµούνται τα πρότυπα σχολεία. Εστεκαν επάξια πλάι στα καλά ιδιωτικά σχολεία, είχαν µεγάλο ποσοστό επιτυχίας στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήµιο και πολλοί από τους µαθητές και τις µαθήτριες που φοίτησαν σε αυτά τα σχολεία συναντήθηκαν αργότερα στην πολιτική, στις επιστήµες και στις τέχνες. Τα πρότυπα σχολεία ήταν πολύ καλά δηµόσια σχολεία. Οι λόγοι της επιτυχίας τους ήταν σίγουρα πολλοί. Αν τους ιεραρχούσαµε, πιθανότατα να µη βάζαµε στην πρώτη θέση τις εξετάσεις που έδιναν τα παιδιά για να γίνουν δεκτά στο πρότυπο σχολείο. Στα σχολεία αυτά υπήρχε µια σχολική κουλτούρα που δεν ήταν σίγουρα δηµοσιοϋπαλληλική. Οι καθηγητές και οι καθηγήτριες των σχολείων αυτών δεν ήταν µόνον ότι ήξεραν γράµµατα και πίστευαν ότι όφειλαν να τα µάθουν και στους µαθητές τους αλλά ότι έµπαιναν σε ένα περιβάλλον που απαιτούσε να γίνουν καλύτεροι απ’ ό,τι ήταν και όχι χειρότεροι. Το ίδιο συνέβαινε και µε τους µαθητές και τις µαθήτριες. Το πρότυπο σχολείο πριν από την κατάργησή του, το 1985, ανέβαζε τον πήχη για όλους. Αυτή ήταν η κουλτούρα του, εδραιωµένη στα παρελθόν του, αποτυπωµένη στα κτίρια που το στέγαζαν, στις βιβλιοθήκες του, στη συνολική αισθητική του, στους συλλόγους των αποφοίτων του. Και αυτό ήταν το ατού του. Ήταν λάθος η κατάργησή του µέσω της µετατροπής του σε πειραµατικό; Εκ των υστέρων αποδείχθηκε λάθος. Κατ’ αρχήν, δεν έγινε πειραµατικό. Κατά δεύτερον, στέρησε τη δηµόσια εκπαίδευση από την καλή εκδοχή της και εδραίωσε τον διαχωρισµό ανάµεσα στην κακή δηµόσια εκπαίδευση και στην καλή ιδιωτική εκπαίδευση. Καταργήσαµε ένα καλό σχολείο, όπως ήταν το πρότυπο, χωρίς να δηµιουργήσουµε ένα άλλο, το πειραµατικό. Χρειαζόµαστε σήµερα πρότυπα δηµόσια σχολεία; Υπάρχουν σοβαρά επιχειρήµατα και στο «ναι» και στο «όχι». Προσωπικά πιστεύω πως τα χρειαζόµαστε. Για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι για να αποδείξουµε πώς ένα δηµόσιο σχολείο µπορεί να γίνει ένα καλό σχολείο. Να αποδείξουµε πως η δηµόσια ελληνική εκπαίδευση διαθέτει και αυτή καλά σχολεία, αντίστοιχα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, και πως δεν είναι αναγκαστική επιλογή το ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά που θέλουν να φοιτήσουν σε ένα καλό σχολείο. Οι λόγοι αυτοί µού φαίνονται αρκετοί για να δηµιουργήσει η Πολιτεία πρότυπα σχολεία. Γι’ αυτό η ευθύνη της Πολιτείας είναι µεγάλη. Οφείλει να µην τα κάψει. Και το σχέδιο νόµου που έχει ψηφίσει τα καίει. Μαζί τους καίει και τα πειραµατικά. Γιατί τα ταυτίζει. Και αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται.

Ας θέσουµε όµως και για τα πειραµατικά το ερώτηµα που θέσαµε και για τα πρότυπα. Χρειαζόµαστε πειραµατικά σχολεία; Σχολεία τα οποία να υποδέχονται την καινοτοµία, να την εφαρµόζουν πειραµατικά, να τη δοκιµάζουν, να ελέγχουν τις αντοχές της και να µετρούν τα αποτελέσµατά της; Σχολεία που να συνδέονται προνοµιακά µε τα πανεπιστήµια και τα ανώτατα τεχνολογικά ιδρύµατα και που να λειτουργούν εργαστηριακά για την προετοιµασία των µελλοντικών εκπαιδευτικών; Σχολεία που να λειτουργούν ως χώροι ψυχοπαιδαγωγικών ερευνών; Σχολεία που να πειραµατίζονται υπερβαίνοντας τις συµβάσεις των αναλυτικών προγραµµάτων και τον εναγκαλισµό µιας εκπαίδευσης που είναι κεντρικά σχεδιασµένηκαι πανοµοιότυπη για όλα τα σχολεία; Σχολεία-εργαστήρια που µελετούν τρόπους για να επιλύσουν, για παράδειγµα, τη σχολική αποτυχία ή τη σχολική περιθωριοποίηση ευάλωτων κοινωνικών οµάδων ή την ισότητα των φύλων ή την πολυπολιτισµική συνύπαρξη;

Η κυβέρνηση λέει τέτοια σχολεία να είναι τα πρότυπα. Πρότυπα µε ειδικό µαθητικό πληθυσµό επιλεγµένο µέσα από εξετάσεις, µε ειδικό διδακτικό προσωπικό µε αυξηµένα προσόντα, µε ειδικά επιλεγµένη διεύθυνση, επιστηµονικά συµβούλια, σχολεία φτιαγµένα για να γίνουν κυψέλες αριστείας της δηµόσιας εκπαίδευσης. Αυτά τα σχολεία ενέχουν τον πειραµατισµό, καθώς η αριστεία δεν νοείται χωρίς πειραµατισµό. Αλλά δεν µπορούν να είναι τα πειραµατικά σχολεία. ∆εν µπορείς να βγάζεις συµπεράσµατα για τον µαθητικό πληθυσµό όταν η οµάδα-στόχος σου είναι ένα καλά φροντισµένο µαθητικό κοινό µε πολλά προσόντα που προέρχεται συχνά από ένα ανάλογο κοινωνικό περιβάλλον. ∆εν µπορείς να στέλνεις εκεί τους φοιτητές για τις πρακτικές τους ασκήσεις. Η κατάσταση που θα αντιµετωπίσουν στις κανονικές σχολικές τάξεις ενδέχεται να είναι µη συγκρίσιµη. ∆εν µπορείς να δοκιµάζεις στα πρότυπα σχολεία νέα αναλυτικά προγράµµατα και νέα σχολικά βιβλία που θέλεις να προτείνεις για το σύνολο του µαθητικού σου πληθυσµού. Αν το κάνεις, κινδυνεύεις να καταστρέψεις και την αριστεία τουπρότυπου σχολείου και την καινοτοµία του πειραµατικού. Την αριστεία διότι την εκτρέπεις από τησταθερότητα που χρειάζεται το σχολείο για να λειτουργήσει και τον πειραµατισµό διότι του αφαιρείςτην καθολική δυναµική του, τη δυνατότητά του να γίνει παιδαγωγική πρόταση που να αφορά το σύνολο της εκπαίδευσης. Τα πειραµατικά σχολεία οφείλουν να είναι αντιπροσωπευτικά των υπόλοιπων σχολείων της χώρας. Και σε καµία περίπτωση πειραµατικά για όλα τα ζητήµατα.

∆εν µπορείς στο ίδιο σχολείο να εφαρµόζεις πειραµατικές εκπαιδευτικές πολιτικές και να διεξάγεις εκπαιδευτικές έρευνες. Τα πειραµατικά σχολεία δεν µπορούν επίσης να είναι µόνιµα, διά βίου πειραµατικά. Ούτε διαρκή πειραµατόζωα. Αντίθετα, όλα τα δηµόσια σχολεία θα έπρεπε να είναι εκ περιτροπής πειραµατικά. Για να υιοθετούν σταδιακά την κουλτούρα της αλλαγής, να συνειδητοποιήσουν ότι για να είναι καλά σχολεία οφείλουν να είναι ανοικτά στις επιστηµονικά σχεδιασµένες καινοτοµίες. Αυτό χρειάζεται η δηµόσια εκπαίδευση: τη σταδιακή µεταβολή της σχολικής κουλτούρας σε µια κουλτούρα που δεν φοβάται τις αλλαγές και δεν υπερασπίζεται τα όποια κεκτηµένα για να αναιρέσει τον µετασχηµατισµό της.

Η κυρία Μαρία Ρεπούση είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15/05/2011

Απογοήτευση

Θλιβερός θρίαμβος της χειρότερης παράδοσης μοιάζει το νέο πρόγραμμα του λυκείου που ανακοινώθηκε. Ξεχάστηκε η «ανάγκη» να ξεκινήσει η μεταρρύθμιση από το θεμέλιο του σχολείου, το δημοτικό. Ξεχάστηκαν οι νέες μέθοδοι και το σχολείο που μαθαίνει στα παιδιά πώς να μαθαίνουν. Ξεχάστηκε η μαζική σχολική αποτυχία των παιδιών από λαϊκά στρώματα. Ξεχάστηκε ότι δεν πρέπει το λύκειο να είναι φροντιστήριο για την Α.Ε. γιατί καταστρέφεται ο παιδευτικός του ρόλος, ευνοείται ο τυφλοσούρτης. Η διδασκαλία της γλώσσας εξακολουθεί να πάσχει σοβαρά. Προβλέπονται περίπου ίδιες ώρες για τη Νέα Ελληνική Γλώσσα και την Αρχαία Γλώσσα και Γραμματεία. Αρα με τη σύγχυση των γλωσσικών συστημάτων θα παραμείνει ελλιπής η εκμάθηση της ελληνικής και θα συνεχίσουν να φτάνουν στην Α.Ε. οι νέοι ανεπαρκείς χρήστες στις λόγιες ποικιλίες και ανεπαρκέστατοι στον γραπτό λόγο. Και βέβαια, όπως μέχρι σήμερα, θα συνεχίσουν να μη μαθαίνουν αρχαία ούτε να καταλαβαίνουν την αρχαιότητα. 

Εκτός της γλώσσας, καμιά 10ριά ώρες Μαθηματικά και Φυσικές Επιστήμες και 2 ώρες Ιστορία. Όλα τα άλλα μαθήματα, με σχεδόν απούσα τη Λογοτεχνία, μοιράζονται στις κατευθύνσεις από 2 ώρες. Προβλέπονται «επιλογές» που ονομάζονται «εμβάθυνση» και αφορούν λίγο- πολύ τα 4 βασικά μαθήματα (σημειωτέον στη γλώσσα εμβάθυνση προβλέπεται μόνο στα αρχαία). Εκτός δηλαδή από λίγες ώρες σε διάφορα αντικείμενα, η «εμβάθυνση» αφορά ανά κατεύθυνση τα 4 μαθήματα που προετοιμάζουν για την Α.Ε. Όλα τα μεγάλα προβλήματα του λυκείου μένουν απαράλλαχτα. 

Μόνη αλλαγή είναι ότι προστίθεται μια Ερευνητική εργασία (project). Αντί για τις μεθόδους που θα αντικαταστήσουν τη διδασκαλία με την καθοδήγηση των μαθητών να μάθουν να εντοπίζουν, να επιλέγουν και να συνθέτουν γνωστικές πληροφορίες, θα γράφουν μια «ερευνητική» εργασία. Δηλαδή θα ανθίσει η φροντιστηριακή βιομηχανία συγγραφής ερευνητικών εργασιών, τα παιδιά δεν πρόκειται να αλλάξουν τρόπο μελέτης, ούτε να μάθουν να ερευνούν, ούτε να ασκούν την κριτική τους ικανότητα. Απογοήτευση αλλά και διάψευση για όσους είχαμε ελπίσει ότι θα δούμε επιτέλους να γίνεται το Νέο Σχολείο. 

ΠΗΓΗ:  ΤΑ ΝΕΑ, 07-05-2011,  Άρθρο της Άννας Φραγκουδάκη

ΤΟ ΕΞΑΣΘΕΝΕΣ ΧΡΩΜΙΟ ΣΤΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Τέσσερα χρόνια μετά την τοξική βόμβα του Ασωπού οι αρμόδιες κρατικές αρχές άρχισαν να ψάχνουν σε κρεμμύδια, πατάτες και καρότα, ενδεχομένως και σε άλλα κηπευτικά είδη, για την επικινδυνότητά τους στην υγεία στην ευρύτερη περιοχή του Ασωπού.

Πριν από δύο περίπου χρόνια είχε δημοσιοποιηθεί έρευνα του Χημικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών που έδειχνε ότι πατάτες, κρεμμύδια και καρότα, δηλαδή αυτά που οι καρποί τους ωριμάζουν κάτω από το έδαφος, ήταν επιβαρημένα πάνω από 700%, μέχρι και 1.100%, σε νικέλιο, χρώμιο, μαγγάνιο, μόλυβδο και άλλα βαρέα μέταλλα.  Είναι γνωστό ότι το νικέλιο προκαλεί βλάβες στα νεφρά, στο αμυντικό σύστημα του οργανισμού, και είναι ύποπτο καρκινογένεσης. Ο μόλυβδος προκαλεί βλάβες στον εγκέφαλο και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι απαγορεύτηκε η βενζίνη με μόλυβδο σε όλο τον δυτικό κόσμο λόγω της επικινδυνότητας του μολύβδου. Το συνολικό χρώμιο έχει όριο τα 50μ/lt και βρέθηκε να υπερβαίνει το 200% στην ευρύτερη περιοχή του Ασωπού. Ιδιαίτερα επικίνδυνο είναι το εξασθενές χρώμιο, που σε πολύ μικρότερες ποσότητες, σε μερικά εκατομμυριοστά του γραμμαρίου, βρέθηκε να είναι ύποπτο για καρκινογενέσεις. Επιδημιολογική έρευνα που πραγματοποιήθηκε πριν από έναν χρόνο έδειξε ότι οι κάτοικοι της περιοχής του Ασωπού είχαν υψηλότερα ποσοστά καρκινογενέσεων σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Βοιωτίας που δεν ήταν μολυσμένες με χρώμιο. Η επιδημιολογική έρευνα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών έδειξε τα υψηλότερα ποσοστά καρκινογένεσης στους κατοίκους της περιοχής του Ασωπού. Μέχρι 15% ήταν κακοήθεις όγκοι που κατ' εξοχήν οφείλονταν στο εξασθενές χρώμιο, όπως καρκίνος του ήπατος, λευχαιμία κ.λπ. Το εξασθενές χρώμιο, το νικέλιο, ο μόλυβδος, το μαγγάνιο και άλλα βαρέα μέταλλα που βρέθηκαν στα εδάφη και τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής οφείλονται κυρίως στις βιομηχανίες με μεταλλουργικές δραστηριότητες. Δραστηριότητες που μολύνουν ασύδοτα την περιοχή από τη δεκαετία του '80 χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται, παρά τα ανησυχητικά μηνύματα από κατοίκους της περιοχής. Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν αναδείχθηκε το μέγεθος του προβλήματος, με μεγάλη καθυστέρηση η Πολιτεία έβαλε κάποια πρόστιμα σε μερικές βιομηχανίες, ιδιαίτερα εκείνες που έπαιρναν άδεια για να ανοίξουν πηγάδια για άρδευση και έριχναν εκεί τα τοξικά τους απόβλητα, για να φθάσουν στον Ασωπό και να μολύνουν και τον υδροφόρο ορίζοντα.  Η υπουργός Περιβάλλοντος επισκέφτηκε την περιοχή και εξήγγειλε μερικές αποσπασματικές λύσεις, όπως για το πόσιμο νερό, δεν αντιμετώπισε όμως το άλλο σοβαρό πρόβλημα, της τροφικής αλυσίδας. Η έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, παρά τα άκρως ανησυχητικά αποτελέσματα σε λαχανικά και κηπευτικά της περιοχής, άφησε παγερά αδιάφορη, μέχρι εγκληματικά, την Πολιτεία. Κανένας υπεύθυνος κυβερνητικός μηχανισμός δεν ενδιαφέρθηκε να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει τα αποτελέσματα ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την ίδια περίοδο ανησυχητικά αποτελέσματα δημοσιοποιήθηκαν και στην περιοχή της Ανατολικής Αττικής, χωρίς και πάλι η Πολιτεία να δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον. Τόσο το υπουργείο Υγείας όσο και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν έδειξαν το παραμικρό ενδιαφέρον. Τα κηπευτικά προϊόντα, πατάτες, κρεμμύδια και καρότα της ευρύτερης περιοχής του Ασωπού, που σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία, καταναλώθηκαν από χιλιάδες καταναλωτές κάτω από το αδιάφορο βλέμμα της Πολιτείας. Συγχρόνως ο τρόπος που πήραν δείγματα και έκαναν αναλύσεις οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι αμφισβητήσιμος, διότι επειδή δεν τους άφησαν οι παραγωγοί να πάρουν δείγματα από τα χωράφια, αυτά πάρθηκαν από τα ράφια των πολυκαταστημάτων. Παράλληλα κανείς δεν έχει ελέγξει μέχρι σήμερα τα προϊόντα βιομηχανιών τροφίμων της περιοχής που χρησιμοποιούν νερό της περιοχής για την παρασκευή των τροφίμων τους. Οι ίδιες ισχυρίζονται «ότι χρησιμοποιούν εμφιαλωμένα νερά», αυτό όμως ποτέ δεν αποδείχθηκε. Η Πολιτεία συνειδητά αδιαφορεί για τη δημόσια υγεία. Οι αγρότες της περιοχής των Θηβών αποφάσισαν να ερευνήσουν τα προϊόντα τους και ανέθεσαν στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών τη διεξαγωγή μετρήσεων για τα κηπευτικά προϊόντα της περιοχής τους, και τα πρώτα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά, είναι απαλλαγμένα από κάθε μορφής τοξικές ουσίες. Έτσι, οι παραγωγοί της Θήβας έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνει η Πολιτεία. Μόλις τελευταία και με απαράδεκτη καθυστέρηση αποφάσισε και ο ΕΦΕΤ να κινητοποιηθεί με συλλογή δειγμάτων και διεξαγωγή μετρήσεων, και τα πρώτα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν το... καλοκαίρι. Δικαίως οι πολίτες αναρωτιούνται: «Ανησυχούμε για τη ραδιενέργεια στη Φουκουσίμα, ενώ δηλητηριαζόμαστε καθημερινά από την αναποτελεσματικότητα των ελέγχων σε αυτά που τρώμε»!  ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΑΡΟΝ, 1/5/2011,

Άρθρο του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΣΑΡΟΥ Επιστημονικού Συνεργάτη του «Δημόκριτου»

Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής Νίκος Παπάζογλου. Ήταν 63 ετών.

Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1948 στη Θεσσαλονίκη. Έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα στη δεκαετία του '60. Τότε έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 έζησε στη Γερμανία προσπαθώντας να κάνει διεθνή καριέρα. Το 1976 επιστρέφει στην Ελλάδα και γνωρίζεται με τον Διονύση Σαββόπουλο και το Μανώλη Ρασούλη, με αφορμή την παράσταση "Αχαρνής ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια".

Οι τρεις τους, μαζί και με το Νίκο Ξυδάκη, υπογράφουν το δίσκο "Η Εκδίκηση της Γυφτιάς". Τις επόμενες τρεις δεκαετίες γέννησε δίσκους και τραγούδια που αγαπήθηκαν. Ανάμεσά τους ο "Αύγουστος", "Τρελή κι αδέσποτη", "Κανείς εδώ δεν τραγουδά", "Αχ Ελλάδα".

Ο Νίκος Παπάζογλου άνοιξε το δρόμο για μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών, όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο, στις 4 το απόγευμα, από τον Ιερό Ναό του Αγ. Θεράποντα της γενέτειράς του Τούμπας.

Δεν πατούν πόδι στο σχολείο

Πριν την ώρα της ολοκλήρωσαν οι περισσότεροι μαθητές της Γ’ τάξης των Λυκείων του Βόλου τη σχολική χρονιά, καθώς εδώ και δύο εβδομάδες με το πρόσχημα των πανελλαδικών εξετάσεων οι σχολικές αίθουσες είναι άδειες από μαθητές. Μόλις ένα 10% έως 20% των μαθητών παρακολουθεί ακόμη τα μαθήματα κι αυτό επειδή έχει ξεπεράσει το όριο των 164 απουσιών που προβλέπεται.
Η εικόνα που παρουσίαζε χθες το 1ο Λύκειο Βόλου ήταν απογοητευτική. Από τους 84 μαθητές της Γ’ Λυκείου στις αίθουσες ήταν μόλις οι 20, ενώ την Παρασκευή μόνο δώδεκα μαθητές παρακολούθησαν τα μαθήματα.
Ο Διευθυντής του σχολείου σημείωσε πως οι μαθητές έχουν εξαφανιστεί στην κυριολεξία και η κατάσταση αυτή θα διογκωθεί τις επόμενες ημέρες. Ο κ. Γιώργος Αγγελάκης ανέφερε χαρακτηριστικά πως «κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την κατάσταση, δεν μπορεί να συνεχιστεί».
Η ίδια εικόνα επικρατούσε χθες και στο 2ο Λύκειο Βόλου. Εκεί από τους 75 μαθητές της Γ’ Λυκείου παρακολούθησαν μαθήματα οι 28. «Κρατάμε μία παγκόσμια πρωτοτυπία, αυτή των αδικαιολογήτων απουσιών. Τι σημαίνει αδικαιολόγητη απουσία;», σχολίασε χαρακτηριστικά ο κ. Καραζήσης, Διευθυντής του σχολείου, ο οποίος ανέφερε πως μόνο στο δικό του σχολείο έχουν κατατεθεί 350 ιατρικές γνωματεύσεις για να δικαιολογήσουν οι μαθητές τις απουσίες!!!
Η υπ’ αριθμόν ένα δικαιολογία είναι η γαστρεντερίτιδα κι ακολουθούν τα εμπύρετα περιστατικά και η γρίπη.
Στις αίθουσες του 4ου Λυκείου Βόλου βρέθηκαν χθες 21 μαθητές από τους 78 που φοιτούν συνολικά στη Γ’ τάξη. «Η ύλη έχει καλυφθεί και πλέον οι μαθητές κάνουν επαναλήψεις. Θα πρέπει να σημειωθεί πως η επανάληψη στο σχολείο είναι ένα κλειδί για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Πριν από μερικά χρόνια καθηγήτρια του σχολείου στις επαναλήψεις είχε πετύχει το θέμα των πανελλαδικών εξετάσεων και οι μαθητές που βρίσκονταν στις αίθουσες ευνοήθηκαν ιδιαιτέρως, καθώς το είχαν διδαχθεί», τόνισε ο κ. Δασκαλάκης.
Εικόνα διάλυσης όμως επικρατούσε και στο 6ο Λύκειο Βόλου. Μόλις 25 μαθητές από τους 119 έκαναν μάθημα χθες, ενώ η κατάσταση αυτή σύμφωνα με τον Διευθυντή επικρατεί εδώ και δύο εβδομάδες. Ο ίδιος τόνισε χαρακτηριστικά πως μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση αυτή έχουν τα φροντιστήρια, τα οποία το διάστημα πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις βάζουν τα μαθήματα τις πρωινές ώρες, με αποτέλεσμα οι μαθητές να «τρέχουν» σ’ αυτά και να μην προσέρχονται στο σχολείο.
Άδειες αίθουσες όμως καταγράφονται σε όλα τα λύκεια της Μαγνησίας, κυρίως όμως στο Βόλο κι αυτό θα συνεχιστεί έως και τη λήξη του σχολικού έτους.
Στο μεταξύ και παράλληλα με όλη αυτή την αναστάτωση που επικρατεί στα Λύκεια η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας απέστειλε οδηγίες για την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών εξαιτίας των καταλήψεων.
Η απόφαση είναι να επεκταθεί κατά μία διδακτική ώρα το ωρολόγιο πρόγραμμα σε καθημερινή βάση έως τη λήξη του έτους. Όμως αυτό είναι σχεδόν ανέφικτο να πραγματοποιηθεί εξαιτίας των απουσιών των μαθητών.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί πως οι μαθητές του Λυκείου έχουν τη δυνατότητα να κάνουν 50 αδικαιολόγητες και 64 δικαιολογημένες απουσίες καθ’ όλη τη σχολική χρονιά.

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ 12 Απριλίου 2011