
Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος και μέλος Δ.Σ. πολλών Κινήσεων Πολιτών: Παρέμβαση, Κέντρο Νέας Πολιτικής - Παύλος Μπακογιάννης (ΚΕΝΕΠ). Αρθρογράφησε, επίσης, σε πολλά έντυπα όπως ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος».
ΠΗΓΗ: Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Στο εκπαιδευτικό αυτό ημερολόγιο θα βρείτε ζητήματα που με απασχολούν και ειδήσεις κυρίως από το χώρο της εκπαίδευσης. Στόχος είναι να υπάρξει ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων, γι΄αυτό και κάθε σχόλιό σας είναι ευπρόσδεκτο.
...Εν τέλει το ζήτημα δεν βρίσκεται στη μαζικότητα ή όχι της πρόσβασης. Πρέπει να πιάσουμε το νήμα από την αρχή, να μιλήσουμε για την οικονομία, για τα επαγγέλματα, για τις εργασιακές σχέσεις. Όσο ο ιδιωτικός τομέας εξαχρειώνει τους εργαζόμενους, η βιομηχανία αποδιοργανώνεται, ο πρωτογενής τομέας καταρρέει και όλοι πιέζονται να αποκτήσουν το πολυπόθητο πτυχίο που θα κρατήσει ζωντανή την ελπίδα για μια θέση στο δημόσιο, τότε το πρόβλημα μας δεν είναι ούτε θέμα πρόσβασης ούτε θέμα σχολείου.
Άλλωστε αν μοιράσουμε σε όλους τους φτωχούς του κόσμου ένα πτυχίο δεν θα αλλάξουμε την ταξική τους θέση.
Πρόκειται για ένα σύνθετο οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα που απλώς αντανακλάται στην εκπαίδευση.
Το παραπάνω κείμενο είναι ο επίλογος από άρθρο του Κώστα Θεριανού.(Εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου, γιατί λέει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι).
Αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ.
![]() |
Πόρτα για χορήγηση και ακαδημαϊκής αναγνώρισης στους αποφοίτους των ιδιωτικών κολεγίων ανοίγει απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Η απόφαση που εκδόθηκε έπειτα από προσφυγή ελληνικού κολεγίου που συνεργάζεται, με τη μέθοδο της δικαιόχρησης, με γαλλικό πανεπιστήμιο, αναφέρει ότι ο ΔΟΑΤΑΠ (οργανισμός που χορηγεί τις ακαδημαϊκές αναγνωρίσεις σε πτυχία, ο οποίος αντικατέστησε το ΔΙΚΑΤΣΑ) παράνομα δεν αξιολογεί τα πτυχία αποφοίτων ελληνικών κολεγίων - παραρτημάτων ευρωπαϊκών ΑΕΙ με το σκεπτικό ότι οι σπουδές έγιναν στην Ελλάδα. «Το όργανο αναγνώρισης ακαδημαϊκών τίτλων σπουδών έχει την αρμοδιότητα να εξετάζει αν οι σπουδές είναι ισότιμου επιπέδου με τις σπουδές που πραγματοποιούνται στα ελληνικά ΑΕΙ, όχι όμως, περαιτέρω, αν μέρος ή το σύνολο αυτών πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, σε ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, βάσει συμφωνίας δικαιόχρησης με ΑΕΙ του εξωτερικού. Και τούτο, διότι οι σπουδές αυτές δεν κρίνεται ότι εντάσσονται στο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας μας, ώστε να απαιτείται η πραγματοποίησή τους σε δημόσιες ανώτατες σχολές, αλλά στο σύστημα εκπαίδευσης του κράτους-μέλους της Ε.Ε. που χορηγεί τα διπλώματα κατά τρόπο όμοιο σε όλους τους σπουδαστές του ύστερα από ομοειδείς σπουδές, ανεξαρτήτως του τόπου πραγματοποίησης αυτών», αναφέρει το ελληνικό δικαστήριο. Ομως, εάν το ΔΟΑΤΑΠ δεν δικαιούται να κρίνει τον τόπο σπουδών, θα πρέπει να χορηγεί ακαδημαϊκή αναγνώριση στους κατόχους πτυχίων των κολεγίων-παραρτημάτων ευρωπαϊκών ΑΕΙ.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», το υπ. Παιδείας αναμένεται να προσφύγει κατά της απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου «η οποία αν τελεσιδικήσει θα αποτελέσει πρόβλημα, καθώς θα μας αναγκάσει να χορηγήσουμε ακαδημαϊκή αναγνώριση στα εν λόγω πτυχία» ανέφερε χθες στην «Κ» υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου.
ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/01/2009
.........................................................................................................................................................................
Απλοϊκός, ίσως, και σίγουρα ρητορικός ο προβληματισμός της στήλης, αλλά μήπως θα έπρεπε να μας απασχολήσει κάποτε σοβαρά ως κοινωνία ποιον δρόμο δείχνουμε στα παιδιά να βαδίσουν στα πρώτα τους βήματα και όχι μόνο στα επόμενα; Διότι όταν φτάσουν στον προθάλαμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχουν ήδη διαμορφώσει τον χαρακτήρα αλλά και την ψυχοσύνθεσή τους σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μήπως, δηλαδή, θα είχε ένα νόημα, ιδιαίτερα αυτή την εποχή της απίστευτης βίας, των ανισοτήτων και των διαψεύσεων, θα είχε ένα νόημα να ξανασκεφτούμε τρόπους που να διευκολύνουν τα παιδιά, από τα πρώτα τους βήματα, να εξερευνήσουν και να αναπτύξουν αξίες ζωής;
Έρευνες που έχουν γίνει σε χώρες του εξωτερικού καταδεικνύουν χωρίς επιφύλαξη ότι ένα σχολικό περιβάλλον συνεπικουρούμενο από το οικογενειακό και βασισμένο στις αξίες βοηθάει και στη γνωστική και στη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι ο τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί σχετίζονται με τα παιδιά, οι μέθοδοι που εφαρμόζονται κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, η επιλογή του εκπαιδευτικού υλικού, η ιεραρχική δομή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, έχουν σημαντική επιρροή στις εύπλαστες παιδικές προσωπικότητες και άρα συμβολή στη γενική μελλοντική κατεύθυνση της χώρας.
Μάλιστα, ένα αξιακό σύστημα στα δημοτικά, ίσως έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα, αφού τα παιδιά είναι «σφουγγάρια» και ρουφούν ό,τι ακούνε και βλέπουν και που πυροβολούνται από παντού με ειδήσεις και συζητήσεις για έλλειψη αξιοκρατίας, για ρεμούλες, για ανομία, για αναξιόπιστους θεσμούς, για πραγματική διάψευση κάθε ανθρώπινης προσδοκίας.
Σταγόνα, ίσως, στον ωκεανό των ζητημάτων που άπτονται της παιδείας και ζητούν διαφορετικές οπτικές και άλλου τύπου νοοτροπίες και χειρισμούς, αλλά ενίοτε τα ποτήρια από τις σταγόνες ξεχειλίζουν...
Απόσπασμα από άρθρο της Έλλης Τριανταφύλλου στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 14/01/2009
……………………………………………………………………….
Θα ‘ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
-άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,
άνθρωποι που “διελύθησαν ησύχως….'
Λίγοι υπηρετούν την Αλήθεια, γιατί λίγοι έχουν τη θέληση και λιγότεροι τη δύναμη για να είναι δίκαιοι. (Νίτσε)------------------------------------------------------------Πρέπει να γίνεις η αλλαγή που θέλεις να έρθει στον κόσμο.(Γκάντι)---------------------------------------------------------------Ν΄αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.(Νίκος Καζαντζάκης)---------------------------------------------------------------Ο άνθρωπος που δεν θέλει να ανήκει στη μάζα, χρειάζεται μόνο να πάψει να είναι νωθρός απέναντι στον εαυτό του, να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του.(Νίτσε)------------------------------------------------------------
|